Author: women

ირმა ჯაფარიძე, 50 წლის, მესტია

სვანი ქალი ვარ და სვანეთში მაქვს ნახევარი საუკუნე გატარებული. მიუხედავად იმისა, რომ ბევრჯერ მომეცა შანსი უკეთეს პირობებში, დიდ ქალაქში მეცხოვრა, ვერ დავთმე ეს მხარე. მთაზე შეყვარებული ქალი ვარ და ხასიათის სიმტკიცეც მიწყობს ხელს, ამ პირობებში ვიცხოვრო და ვიბრძოლო. კი, როგორ არ მქონია პერიოდები, როცა საკუთარ

ეკა ქვლივიძე – გურჯაანის, საგარეჯოს, სიღნაღისა და დედოფლისწყაროს მაჟორიტარობის კანდიდატი

პოლიტიკური პარტია - „ლელო საქართველოსთვის“ "წინასაარჩევნო კამპანიამდე ოჯახის წევრები გავაფრთხილე, არ ენერვიულათ იმ კომენტარებზე, რომლებიც, შესაძლოა, ჩემი, როგორც კანდიდატის მიმართ მოესმინათ. ჯერჯერობით ამომრჩევლისგან აგრესია არ შემხვედრია, როცა ახალი ფურცლიდან იწყებ მოღვაწეობას, რთულია, რამე დაგიპირისპირონ. თუმცა მუდმივად იგრძნობა საზოგადოების ნიჰილიზმი - ადამიანები მიეჩვივნენ, რომ პოლიტიკური აქტორები დაპირებებთან

მაკა მენთეშაშვილი, 31 წლის, სოფელი წერეთელი, მარნეულის მუნიციპალიტეტი

''სკოლა აქ, წერეთელში დავამთავრე. ჩემს დროს, ახლანდელისგან განსხვავებით, ქართულ სკოლაში აზერბაიჯანელი ბავშვები არ შემოჰყავდათ და ეთნიკურ უმცირესობასთან შეხება პირველად სოფელ თაქალოში მქონდა, სადაც აზერბაიჯანულ სკოლაში 4 წელი ვასწავლიდი ქართულ ენას. მანამდე, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში დავამთავრე ბაკალავრიატი, შემდეგ, მუშაობის პარალელურად, ილიაუნის მაგისტრატურაში ვსწავლობდი, გავიარე მასწავლებლის მომზადების

ლელა ქებურია – მარტვილის, ჩხოროწყუს, წალენჯიხისა და აბაშის მაჟორიტარი დეპუტატობის კანდიდატი

პარტია – ''ევროპული საქართველო'' „ჩემი ისტორია წალენჯიხის ულამაზესი სოფლიდან, ჯაღრიდან იწყება. 6 წლის ვიყავი, როდესაც მშობლებმა გადაწყვიტეს, რომ ქალაქში უნდა გადავსულიყავით საცხოვრებლად. დღემდე მახსოვს ბებია-ბაბუას ცრემლიანი თვალები. უკან არ ვიხედებოდი, რომ არ მენახა ბებია როგორ ტიროდა. მაშინ ჩემს თავს დავპირდი, როცა გავიზრდები და გადაწყვეტილებას თავად მივიღებ,

ელენე რატიანი, 48 წლის, ხაშური

„ბავშვობა ხაშურში გავატარე. დედა ქორეოგრაფი იყო და ანსამბლი ჰყავდა, მერე ბავშვთა ანსამბლიც ჩამოაყალიბა და მეც იქ ვცეკვავდი, მთელი რაიონი ხელისგულზე გვატარებდა, საბჭოთა კავშირის თითქმის ყველა ქვეყანა მოვიარე. 1989 წლის იანვარში, ფილარმონიის დიდ საკონცერტო დარბაზში კონკურსი ჩატარდა, რომელშიც საქართველოს მასშტაბით, 90-მდე კოლექტივი იღებდა მონაწილეობას. ჩვენც ჩავედით ამ

თიკუნა ბეკოშვილი, 29 წლის, თეთრიწყარო

თეთრიწყაროში დავიბადე და სკოლაც აქვე დავამთავრე. ბავშვობიდანვე ჟურნალისტობა მინდოდა, მაგრამ შემთხვევით გოდერძი ჩოხელი წავიკითხე, რომელიც ჩემთან იმდენად ახლოს მოვიდა, რომ თვითონ ამ ადამიანითა და იმით დავინტერესდი, რამე თუ იყო მასზე გადაღებული - რეპორტაჟი, სიუჟეტი ან დოკუმენტური ფილმი. აღმოჩნდა, რომ არაფერი არსებობდა. გოდერძი მაშინ ცოცხალი იყო

მავილე ბურჭულაძე, 72 წლის, ბათუმი

„ბათუმის სახლიდან, სადაც ახლა „მარსელი“ მდებარეობს და სადაც ბებია-ბაბუასთან და მშობლებთან ერთად ვიზრდებოდი, 1949 წელს გადაგვასახლეს. მე მაშინ 3 წლის ვიყავი, ჩემი ძმა - 5-ის. ფრაგმენტებად მახსოვს ეს ამბავი: მოვიდნენ სამხედროები და სატვირთო მანქანით წაგვიყვანეს ეშელონში. მატარებელში, რომელიც შუა აზიაში მიდიოდა, ბევრი ადამიანი იყო, ბევრი

ანა ბიბილაშვილი – ზესტაფონის, თერჯოლის, ტყიბულისა და ბაღდათის მაჟორიტარობის კანდიდატი

პარტია - „ლელო საქართველოსთვის“ ჩემი ბავშვობა ქვეყნისთვის მძიმე პერიოდს, 90-იან წლებს დაემთხვა.ზესტაფონში ვცხოვრობდით, ეკონომიკურად ძალიან გვიჭირდა, მიწას ვამუშავებდით და იმით გაგვქონდა თავი. იყო პერიოდები, მეტალსაც ვეძებდით და ვაბარებდით. თუმცა, ამ რთულ დროსაც, ჩემთვის პრიორიტეტული სწავლა იყო. პროფესიით არქიტექტორი და ურბანისტი ვარ. როგორც კი ხელში ფანქარი დავიჭირე,

ეკატერინა ორბელაძე, 41 წლის, ბათუმი

"არ ვიცი, თქვენი სხვა გმირების ფონზე, რამდენად საინტერესო იქნება ჩემი ამბავი, მაგრამ ვფიქრობ, ამ ქვეყანაში სათქმელი ბევრ ქალს აქვს და მათ შორის, მეც. განსაკუთრებით, მომავალი ჯანსაღი და თავისუფალი თაობების გამო. ხშირად, ჩვენ გვაქვს დამოკიდებულება, რომ თუ რაღაც ინსპირაციული არ ხდება ადამიანის ცხოვრებაში, ის თითქოს არ არის

gorabet.site -
altinclubcasino.com
-

royalbetsclub.com