რთულია, რეგიონში გამორჩეული ახალგაზრდა იყო, რადგან შენში ყოველთვის ხედავენ ადამიანს, რომელიც კონკრეტული პარტიული ინტერესის ტაშის დამკვრელი იქნება, ხშირად, ჩემი პროეტესტი თვითმმართველობაში აღქმული იყო, როგორც რომელიმე პარტიის წინააღმდეგ მიმართული, მაგრამ ეს არ იყო ჩემთვის შემაფერხებელი. რაც არ უნდა თქვან, რომ რომელიმე პარტიის პოზიციას ვაჟღერებ ამ ჩემი პროტესტით, მე ვიცი, ვინც ვარ – მე ვარ მოქალაქე, რომელიც იბრძვის ახალგაზრდების უკეთესი მომავლისა და ჩემი ქალაქის განვითარებისთვის.

ჩვენი აქტიურობით ის შევცვალეთ, რომ დეპუტატების უმრავლესობა დავაფიქრეთ, რომ ქალაქს ახალგაზრდული პოლიტიკის შემუშავება სჭირდება. მახსოვს, პირველად რომ გამოვჩნდით საკრებულოში, დეპუტატების უმრავლესობამ დააფიქსირა, რომ 2 მოწვევის საკრებულოში ახალგაზრდების ინიციატივა პირველად ნახეს. მიხარია, რომ ჩვენი აქტივიზმის შედეგია ის, რომ ბიუჯეტიდან 50 000 ლარი გამოიყო ახალგაზრდული იდეებისთვის და რამდენიმე იდეამ გაიმარჯვა კიდეც. ერთ-ერთმა დეპუტატმა სამი იდეა წამოაყენა, რომელიც ჩვენი იყო, მაგრამ სულ ვამბობ, რომ ოღონდ გააკეთონ და ჩათვალონ, რომ თავიანთია. თელავი გახდება სამაგიდო თამაშების ქალაქი, ასევე გაკეთდება პარკი, რომელიც ინტერნეტითა და ახალგაზრდებისთვის მულტიფუნქციური შენობებით იქნება უზრუნველყოფილი. ეს მოიტანა, ერთის მხრივ, ჩვენმა რადიკალურმა ქმედებებმა და მეორეს მხრივ, თანამშრომლობითმა პოლიტიკამ.

The post ნინი ბოჭორიძე, 21 წლის, თელავი appeared first on WomenOfGeorgia.

„იმის გარდა, რომ სკოლის მოსწავლე ვარ, სპორტით ვარ დაკავებული, კერძოდ კი მეკლდეურობით. მეკლდეურობა არის ცოცვა ხელოვნურად გაკეთებულ კედელზე, რომელზეც სხვადასხვანაირი ხელმოსაჭიდებია დამაგრებული და ისინი განლაგებულია სირთულის მიხედვით. მოკლედ რომ ვთქვათ, ეს არის კლდეზე ცოცვა. ახლაც ვცოცავთ ნამდვილ კლდეებზე, მაგრამ რახან თბილისში ამის დიდი შესაძლებლობა არ არის, დარბაზში ვარჯიში გვიწევს.

დედაჩემი იყო საბჭოთა კავშირის ჩემპიონი ერთადერთი ქალი, სპორტის ოსტატი, რომელიც არა ხელოვნურ, არამედ ნამდვილ კლდეზე ცოცავდა. ასევე, მამაჩემი საქართველოს ჩემპიონია მეკლდეურობაში. ჩემი უფროსი და-ძმაც ამ სპორტში არიან.

მეც 6 წლის ასაკიდან ამ სპორტში ვარ, მაგრამ სერიოზული ვარჯიში ბოლო 4-5 წელია დავიწყე. როცა პატარა ვიყავი სერიოზულად ვერ ვეკიდებოდი, უფრო ვერთობოდი ხოლმე, მაგრამ ასაკის მატებასთან ერთად უფრო სერიოზული დამოკიდებულება გამიჩნდა. თუმცა, იყო რაღაც მომენტი, როცა თავის დანებებას ვაპირებდი, ერთი, რომ საკმაოდ დიდ ძალისხმევას მოითხოვს ეს სპორტი და მეორე ფსიქოლოგიური ტრავმები, როცა გპირდებიან საზღვარგარეთ შეჯიბრზე გაშვებას, შენ ამისთვის ფსიქოლოგიურად და ფიზიკურად ემზადები, ვარჯიშობ, პასუხისმგებლობას გრძნობ და აღმოჩნდება, რომ ვერ მიდიხარ დაფინანსების არქონის გამო.

8 წლის ვიყავი პირველად საქართველოს ჩემპიონი რომ გავხდი ჩემს ასაკობრივ კატეგორიაში. მას მერე, ჩემს ასაკში პირველი ადგილი არასოდეს დამითმია. დიდებში კი პირველად 11 წლისამ მოვიგე. მოკლედ, ყველა შეჯიბრში ვიღებდი მონაწილეობას, რაც კი ტარდებოდა.

10 წლის ვიყავი ავსტრიაში რომ წავედი „ევროპის ფესტივალზე“, სადაც 200-ზე მეტი ქვეყნის წარმომადგენელი იღებდა მონაწილეობას. ყველა მონაწილეს აჯილდოვებდნენ და ამდენი ქვეყნის წარმომადგენლიდან 23-ე ადგილი ავიღე.

ჩემ გარშემო ადამიანები რომ იგებენ რითი ვარ დაკავებული მეუბნებიან „ვა, ეს ბიჭების სპორტი არ არის?!“ ანუ შეიძლება იციან რომ მეკლდეურობა არსებობს, მაგრამ არ იციან, რომ გოგოც შეიძლება ამით დაკავებული იყოს. როდესაც სკოლაში გაიგეს პირველად ავსტრიაში რომ მივდიოდი, მაშინ კლასელები აღშფოთდნენ, რომ გოგო რატომ მიდის, აქ ბიჭებიც არიანო. მე კი ვცდილობდი ამეხსნა, რომ არ აქვს მნიშვნელობა გოგო ხარ თუ ბიჭი, მთავარია მოგწონდეს და გიყვარდეს ეს საქმე. თუმცა, მიაჩნდათ, რომ მეტი ძალა სჭირდებოდა ამ სპორტს და ამიტომ თვლიდნენ „ბიჭების სპორტად“. მე კი მიკვირს – გოგოს არ შეიძლება ძალა ჰქონდეს?!

ზოგადად სპორტის ბევრი სახეობა მომწონს და მიზიდავს, ვთამაშობ ფეხბურთსაც, კალათბურთსაც, რაგბისაც. რამდენიმე დღის წინ სპეციალურად წავედი მშვილდის სასროლად და ძალიან ვისიამოვნე. მას შემდეგ, რაც მულტფილმი „Brave” ვნახე ბავშვობაში, სულ მინდოდა მშვილდის სროლა და ოცნება ავიხდინე. მოყვარულის დონეზე ყველა სპორტი მინდა გამოვცადო, მალე ჩოგბურთის თამაშიც მინდა დავიწყო.

სკოლა

ავსტრიის ფესტივალიდან ჩამოსვლის შემდეგ, ჩემი კლასელები ბუშტებით და შეფუთული საჩუქრით დამხვდნენ, რაც თავისთავად ძალიან გამიხარდა, თუმცა საჩუქარი სახლში მისვლამდე არ გამიხსნია. საღამოს კი, როცა გავხსენი შიგნით ფეკლაიებით დასვრილი ქაღალდები დამხვდა. ისე გნავიცადე ეს ამბავი, ვტიროდი და ამ ამბის მერე სკოლაში წასვლა აღარ მინდოდა. მათ ალბათ შური ამოძრავებდათ.

სწავლასა და სპორტს რაც შეეხება, არის საგნები, რომლებსაც არ ვსწავლობ, მაგრამ რაც მე მომწონს და მინდა ყველაფერს ვსწავლობ. აი, კატეგორიულად არ ვსწავლობ მათემატიკას და რუსულს. მათემატიკის მასწავლებელთან კონფლიქტი მქონდა და ამის გამო, ხოლო რუსული არ მიყვარს იმიტომ, რომ ის ოკუპანტი ქევყანის ენაა. ხშირად გაკვეთილებსაც ვაცდენ და მხოლოდ იმ გაკვეთილებს ვესწრები, რომლებზე ყოფნაც სასიამოვნოა და ამავდროულად ტურიზმისთვისაა აუცილებელი.

სკოლაში სხვადასხვა პრობლემებია, უმთავრესი კი ალბათ სანიტარულ-ჰიგინეური პირობებია. ვისურვებდი, რომ ჩვენი ბუფეტი და ტუალეტი სუფთა ყოფილიყო. ეს ალბათ ყველა სკოლის პრობლემაა. ასევე, მინდა, რომ მასწავლებლებმა თავისი პრობლემები ნაკლებად მოგვახვიონ თავს.

სამომავლოდ, მინდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ჩავაბარო ტურიზმზე. ამასთან, მეკლდეურობასაც თავს არ დავანებებ იმიტომ, რომ ძალიან მიყვარს. ყოველშემთხვევაში, თუ სერიოზულად არ ვიქნები ამაში ჩართული, სამოყვარულო დონეზე, მაინც სულ ვიცოცებ. ჩემთვის ცოცვა უდიდესი სიამოვნებაა. როგორც კი ფეხს ავდგამ კედელზე, სულ სხვა სამყაროში ვხვდები. არაფერი მესმის ირგვლივ, ჩემს სამყაროში ვარ, რომელშიც ძალიან მსიამოვნებს ყოფნა. არ ვარ ჩაკეტილი ადამიანი, პირიქით, ძალიან გახსნილი და კომუნიკაბელური ვარ, მაგრამ ის სამყარო სრულიად განსხვავდება ყველაფრისგან.“

ავტორი: ნინო გამისონია
ფოტო: ნინო ბაიდაური

The post ნიცა თვაური, 15 წლის, თბილისი appeared first on WomenOfGeorgia.

ერთ-ერთი დიდი და რეალური პრობლემა არის ბულინგი სკოლებში. ეს ეხება, არამხოლოდ, იმ ინდივიდს, რომლის თავსაც ეს ხდება, არამედ მთლიან საზოგადოებას. ბულინგის არსებობა არის დასტური იმისა, რომ ბოროტება და აგრესია გავრცელებულია მოსწავლეებში. სახელმწიფოს მხრიდან ის ქმედებები, რაც რამდენიმე თვის წინ მომხდარ ცნობილ ტრაგედიას მოჰყვა, უმჯობესი იყო მანამდე ყოფილიყო და იქნებ თავიდანაც აგვეცილებინა მსგავსი ტრაგედიები. დღეს პოლიციის ეკიპაჟი მუდმივად დგას სკოლასთან და აკონტროლებს სკოლის მიმდებარე ტერიტორიას, მაგრამ მხოლოდ პოლიცია და გამკაცრებული კონტროლი არ არის გამოსავალი. ჩემი აზრით, პრობლემის გადაჭრის სხვა გზებზეც უნდა ვიფიქროთ. მაგალითად, სკოლაში სისტემატურად უნდა დადიოდეს ფსიქოლოგი, რომელიც არამარტო ბავშვებთან, არამედ მშობლებთანაც იმუშავებს. დღეს ასე არ არის. ჩვენთან ფსიქოლოგმა იმ ტრაგედიის შემდეგ ერთი საერთო შეხვედრა ჩაატარა სკოლაში, სადაც დასწრება ნებაყოფლობითი იყო. გულდასაწყვეტია, მაგრამ ბევრი არ დაესწრო ამ შეხვედრას. ამიტომ ვთვლი, რომ ფსიქოლოგთან შეხვედრები სავალდებულო ან საგაკვეთილო პროცესის ნაწილი უნდა იყოს. მაგალითად, ფსიქოლოგი რომ შედიოდეს კლასში ინტენსიურად და ბავშვებს ესაუბრებოდეს. მგონია, რომ ფსიქოლოგს შეუძლია რადიკალურად შეცვალოს ბავშვის აგრესიული ქცევა. საინტერესო იყო ამ საერთო შეხვედრისას წამოჭრილი საკითხები. მაგალითად, კითხვაზე ჩვენ როგორ მოვიქცეოდით მსგავს სიტუაციაში (ავტ. იგულისხმება ტრაგედია, რომელსაც ორი მოსწავლის სიცოცხლე შეეწირა რამდენიმე თვის წინ), გოგოების უმრავლესობამ უპასუხა, რომ დარეკავდა 112-ში ან პოლიციას მიმართავდა. ბიჭები კი ამბობდნენ, რომ თავად მივიდოდნენ და არ ჩარევდნენ პოლიციას.

რაც შეეხება მასწავლებლების დამოკიდებულებებს, ვხვდები სტერეოტიპებით მოაზროვნე მასწავლებლებსაც და ამ სტერეოტიპებისგან თავისუფლებსაც. მაგალითად, მახსოვს ერთხელ ბიჭს დაავალა ერთ-ერთმა მასწავლებელმა დაფის გაწმენდა. ჩემმა კლასელმა ბიჭმა ეს გააპროტესტა – მე რატომ უნდა გავწმინდო, როცა კლასში 15 გოგოაო. საპასუხოდ კი მასწავლებელმა თანასწორობაზე საუბარი დაიწყო და ეს ძალიან მესიამოვნა. ხომ შეიძლებოდა გაჩუმებულიყო და არც არაფერი ეთქვა? თუმცა ისიც მახსოვს, ცინიზმით როგორ თქვა ერთ-ერთმა მასწავლებელმა ორსულ გოგოზე, რომ მოსწავლეების საყურეებით სიარულს ვინ ჩივის, როცა „ამხელა მუცლით“ უზის გოგო კლასში. ასევე, მეგობრებისგან ხშირად მსმენია როგორ ეუბნებიან მასწავლებლები, რომ კონკრეტულ ლექსსის ან ნაწარმოების ჩაბარებისას ბიჭებზე გაამახვილებს ყურადღებას, ან ბიჭებისგან დაიწყებს გამოკითხვას, რადგან გოგოებს არ ეხებათ პატრიოტიზმის თემა. ისიც მსმენია, რომ ფიზიკა, ქიმია, მათემატიკა და მსგავსი საგნები დიდად არ მოეთხოვებათ გოგოებს და ვერც გაართმევენ ისე თავს, როგორც ბიჭები მოახერხებენ და ა.შ. თუმცა, ბედნიერი ვარ, რომ ეს ბოლო მაგალითები ჩემს თვალწინ არ მომხდარა. მე არც გავჩუმდებოდი ამაზე, რადგან კარგად გავიაზრე, რომ გაჩუმებით პრობლემა არ გვარდება და თუ თითოეული ჩვენთაგანი არ ვეცადეთ ჩვენი წვლილის შეტანას, იქამდე ვერ გავალთ იმ ჩიხიდან, რომელშიც დღეს ვიმყოფებით.

მე ჟურნალისტობას ვაპირებ. ერთ-ერთი მიზეზი რატომაც მინდა ჟურნალისტობა არის ის, რომ ხალხთან მქონდეს უშუალო კავშირი. მინდა მათ ვუთხარ, რომ ის გასაჭირი რაშიც დღეს ჩვენი ქვეყანაა, გაივლის მაშინ, როცა აღარ შეგვეშინდება ხმის ამოღების და ჩვენი აზრის დაცვას შევძლებთ.”

ახალგაზრდა ფემინისტები
———————————————–
“ახალგაზრდა ფემინისტთა საინიციატივო ჯგუფის წევრი ვარ, ანუ თავს ფემინისტად ვთვლი. მანამდე არაფერი ვიცოდი ფემინიზმის შესახებ, სანამ სოციალურ ქსელში სულ შემთხვევით არ ვნახე ინფორმაცია სამუზეუმო კვლევის შესახებ, რომელიც ფემინისტ ქალებს შეეხებოდა. ესენი არიან ის ქალები, რომლებმაც მეთვრამეტე-მეცხრამეტე საუკუნის საქართველოს ისტორია შეცვალეს, მაგრამ, ფაქტობრივად, არაფერი ვიცით მათ შესახებ. ასე მოვხვდი ახალგაზრდა ფემინისტთა საინიციატივო ჯგუფში, სადაც ბევრი რამ გავიგე ფემინიზმის შესახებ. მას მერე, რაც გავიგე რას გულისხმობს და მოიცავს ფემინიზმი, ბევრი მოვლენა ამომიტივტივდა გონებაში ჩემი ცხოვრებიდან, რასაც მანამდე სახელს ვერ ვარქმევდი და მაწუხებდა. მაგალითად, მახსოვს ორი წლის წინ საავადმყოფოში ასეთ სურათს წავაწყდი. ცოლ-ქმარი იყვნენ, რომლებიც ბავშვის სქესის გასაგებად იყვნენ მოსულები. კაცს თან მეგობარი ახლდა და სანამ ქალი ექიმის კაბინეტში იმყოფებოდა ქმარს მეგობარი ამშვიდებდა, რომ აუცილებლად ბიჭი იქნებოდა „ვაჟკაცს ხომ ბიჭი შეეფერება“. ქალი როდესაც გამოვიდა და თქვა, რომ ბიჭია, მახსოვს ქმრის საოცრად გაბრწყინებული თვალები და სიტყვები „ძლივს შვილი მეღირსა!“. აღმოჩნდა, რომ მათი პირველი შვილი გოგო იყო. მაშინ მეც პატარა ვიყავი და ვერც გავაანალიზე, მაგრამ დამამახსოვრდა და ჩამრჩა.

საზოგადოებაში და ჩემს ირგვლივ, არცთუ ისე კარგი დამოკიდებულებებია ფემინიზმის მიმართ. მე ვფიქრობ, ამის მიზეზი ის არის, რომ საზოგადეობას არ აქვს სწორი ინფორმაცია ფემინზმის შესახებ. ფემინიზმის შესახებ საზოგადოებაში არსებულ წარმოდგენებს, ხშირად საერთო არაფერი აქვს სინამდვილესთან. ფემინისტები ჰგონიათ კაცთმოძულე ქალები, რომლებიც ქალების უფლებების წინ წამოწევით აკნინებენ კაცების უფლებებს. ვგრძნობ, რომ კაცებს ძალიან ეშინიათ ქალების ძალას და წინააღდეგობას როცა ხედავენ.

ჩვენს საინიციატივო ჯგუფში განსაკუთრებით ვღელავთ, როცა ნაკლებ ინტერესს ვხედავთ ახალგაზრდებში ამ საკითხის მიმართ. ამიტომ, მაქსმალურად ვცდილობთ გავაზიაროთ ცოდნა და ინფორმაცია, დავამსხვრიოთ ის სტერეოტიპები, რაც ფემინიზმთან არის დაკავშირებლი და მეტი ახალგაზრდა გავხადოთ ჩვენი გუნდის წევრი.

მე, 15 წლის ასაკში, თავს ფემინისტად იმიტომ ვთვლი, რომ მგონია ვალდებული ვარ ხმა ამოვიღო იმ მილიონობით შეშინებული და გაჩუმებული ქალის ნაცვლად, ვინც დღემდე ითმენს ტკივილს და ზეწოლას. მინდა მათ ჩემი ხმა მივაწვდინო და ვუთხრა, რომ არ გაჩუმდნენ. თუკი მეცხრამეტე და მეოცე საუკუნეში იყვნენ კატო მიქელაძე, ეკატერინე გაბაშვილი და სხვა ქალები, რომლებიც იბრძოდნენ დამახინჯებული აზროვნების წინააღმდეგ, რატომ არ შეიძლება, რომ ოცდამეერეთე საუკუნეში ხალხმა გაიცნოს ანა ჯაფარიძე და ის ახალგაზრდა ფემინისტთა ჯგუფი, რომელიც დღეს იბრძვის ძალადობრივი და უთანასწორო საზოგადოების წინააღმდეგ.”

ავტორი: იდა ბახტურიძე
ფოტო: სოფო აფციაური

The post ანა ჯაფარიძე, 15 წლის, გორი appeared first on WomenOfGeorgia.

მასწავლებლები და მათი დამოკიდებულებები
——————————————————————
“ხანდახან მგონია, რომ ჩვენი სკოლა და მასწავლებლები ისევ ძველ, საბჭოთა დროში არიან ჩარჩენილები. ამგვარი დამოკიდებულებები მგონი, თითქმის ყველა საჯარო სკოლაშია. აი, მაგალითად, ერთ-ერთი საგნის მასწავლებელი პირველად რომ გაგვეცნო, ბიჭებს უთხრა, რომ ბიჭებს უფრო მეტად მიექციათ მისი საგანისთვის ყურადღება, რადგან ეს საგანი, როგორც წესი, ბიჭებს უფრო გამოადგება ცხოვრებაშიო. სახლში რამე რომ გაფუჭდეს, თქვენ უნდა მიხედოთო. მსგავს რამეებზე ბავშვებს პროტესტის გრძნობა არ უჩნდებათ. პირიქით, გოგოებისა და ბიჭების უმეტესობაც ამ აზრზეა. თან, მასწავლებელს რომ შეეპასუხო, ან რაიმე განსხვავებული აზრი გამოთქვა, შეიძლება ამის გამო პრობლემაც შეგიქმნას. რამდენჯერაც რაიმე გამიპროტესტებია და განსხვავებული აზრი გამომითქვამს, სულ წინააღმდეგობას ვიღებ. შეიძლება ბავშვებს დასჯისაც ეშინიათ და ამიტომ არიან ჩუმად, მაგრამ ხშირად ალბათ მასწავლებლების მსგავსად ფიქრობენ ისინიც. ერთხელ კლასის დასალაგებლად მარტო გოგოები დაგვტოვეს. მე მეზარებოდა დალაგება და მახსოვს ერთ-ერთმა კლასელმა მითხრა – „აბა, რომ გათხოვდები ქმარმა უნდა დაგილაგოს სახლი?!“.

განათლების ხარისხი
————————————————
“სწავლის ხარისხი დღევანდელ განათლების სისტემაში საკმაოდ დაბალია. დღეს, სამწუხაროდ, სკოლა საჭირო განათლებას არ აძლევს ბავშვებს და ამიტომაც, მათი დიდი ნაწილი იძულებულია დამატებით მოემზადოს კერძო მასწვლებელთან. ასე ვარ მეც. რამდენიმე საგანში ვემზადები. თუმცა, გარდა კერძო მასწავლებლებთან სიარულისა, ვცდილობ, ჩემთვის საინტერესო და საჭირო ინფორმაცია სხვა წიგნებიდან და ინტერნეტიდან მივიღო – ვისმენ ლექციებს, რომ უკეთესად გავიგო კონკრეტული საკითხი, მაგალითად, მათემატიკაში ან ბიოლოგიაში. ასევე, სხვადასხვა ტიპის ცდებს ვუყურებ, რადგან ასეთ ცდებს სკოლაში არასდროს ვატარებთ. ასეთ ლექციებს რომ ვისმენ, ვხვდები, რამდენად სხვანაირი და ჩვენზე უკეთესი მიდგომები აქვთ კონკრეტული საგნების მიმართ საზღვარგარეთ. ამიტომაც არის ხოლმე, რომ ბავშვებს ხშირად გვბეზრდება გაკვეთილებზე ჯდომა და მოსმენა. ალბათ ამიტომაც ეკარგებათ მერე მათ სწავლის მიმართ ინტერესი. ამ ვიდეობში კარგად ჩანს როგორ არიან ბავშვები ჩართულები გაკვეთილის პროცესში, გამოთქვამენ აზრს, სვამენ კითხვებს, ატარებენ ცდებს, ამზადებენ ვიდეო პრეზენტაციებს, და ა.შ. საქართველოში კი გაკვეთილის ახსნის დროს, ძირითადად, მხოლოდ მასწავლებელი საუბრობს და ზედმეტი შეკითხვებით ხელი არ უნდა შეუშალო. ისიც უნდა ითქვას, რომ ბავშვების უმეტესობა ინტერნეტსა და სოციალურ მედიას სწავლისთვისა და განვითარებისთვის ნაკლებად იყენებს. ამიტომაც, ძირითადად ფიქრობენ ისე, როგორც მაგალითად მათი მშობლები და განსაკუთრებით სჯერათ მასწავლებლების, რომლებიც ასწავლიან, რომ გოგომ სახლი უნდა ალაგოს, ბიჭმა კი ფული შემოიტანოს ოჯახში. და რომ ფიზიკა და მათემატიკა ბიჭების საგნებია. გოგოებს კი ნაკლებად სჭირდებათ.”

ფობიები სკოლაში
——————————————
“ერთხელ, კლასში გოგოები ისხდნენ ჩახუტებულები. მასწავლებელმა მათ მთელი კლასის წინაშე შენიშვნა მისცა, გოგოები ასე არ უნდა ეხუტებოდნენ ერთმანეთსო. იცით, ეს რაღაცნაირი შეურაცხყოფა იყო ამ გოგოებისთვისაც და თუნდაც მაგალითად, ლგბტ თემისაც. მასწავლებლის ეს რეპლიკა რომ გავაპროტესტე, გამიბრაზდა და უხეშად წამომაგდო მერხიდან. იმ კონკრეტულ გაკვეთილზე, ამ მასწავლებელმა ბევრ ბავშვს მიაყენა შეურაცხყოფა. მაგალითად, ერთ-ერთს უთხრა, ფეხზე ადექი, გამოდი, რომ კალორიები დაწვაო. მეორეს ეუბნეობოდა, თმა ისე გაქვს, ვედრო გაკლია და დამლაგებელი იქნებიო. ჩემს კლასელზე რომ აღარაფერი ვთქვა, ასე ხომ მაგალითად, დამლაგებლებსაც შეურაცხყოფას აყენებდა. ძალიან ხშირად, მასწავლებლები ბავშვების გარეგნულ მონაცემებზე ამახვილებენ ყურადღებას. კლასში შემოსულმა მასწავლებელმა შეიძლება ასეთი რამ თქვას – „აბა, ადექით და გეტყვით, ვინ გახდით ან ვინ გასუქდით“, ან თუ საჭმლით ხელში დაინახეს ბავშვი, შეიძლება მთელი კლასის წინაშე უთხრან – „შენ სულ როგორ უნდა ჭამდე?! გეტყობა, რომ ჭამა გიყვარს.“. ამ ყველაფრის შემდეგ, ჩემხელა გოგოები ხშირად ჭამაზე უარს ამბობენ ან გულს ირევენ, რომ არ გასუქდნენ.

სამწუხაროდ, ჰომოფობია ჩემს თაობაში სერიოზული პრობლემაა. ამასწინათ, ერთი ტრანსგენდერი ცემეს ბათუმში და ეს ამბავი ზოგიერთ ჩემს ნაცნობს ძალიან გაუხარდა. ისინი თვლიან, რომ ეს ადამიანები ამგვარი მოპყრობის ღირსები არიან. ჰგონიათ, რომ ლგბტ ადამიანი ავადმყოფია, რომელსაც აქვს მენტალური დაავადება და რაღაცა ვაქცინებით უნდა ვუმკურნალოთ მათ. ერთ-ერთმა თქვა, რომ ეშინია ლგბტ ადამიანების გამო კაცობრიობა არ გადაშენდეს. რომ ლგბტ თემის წარმომადგენლებს სამოთხეში მოხვედრის შანსი არ აქვთ. ასეთი დამოკიდებულებების გამო ვბრაზდები ხოლმე, მაგრამ ეს ფობია იმიტომ ჩნდება, რომ მათ არ აქვთ სწორი ინფორმაცია ამ თემებზე. სიტყვა „გეისაც“ ისეთი ზიზღით ამბობენ ხოლმე, თითქოს ბინძურ ნაგავზე საუბრობდნენ. ამიტომაც, ყველა ბავშვი ცდილობს ერთმანეთს დაემსგავსნონ – ყველა გოგო იყოს ფემინური, რომელსაც მოწონს მაკიაჟი, ხოლო ბიჭების დიდ ნაწილს მხოლოდ ვიდეო თამაშები მოსწონს და ე.წ. კაი ბიჭურ ცხოვრებაზე ლაპარაკობენ. ასეთია წესები. ამიტომ, ცდილობ იყო ისეთი, როგორიც სხვას უნდა, რომ იყო და ეს იმისათვის, რომ მიგიღონ და გემეგობრონ. ხშირად, ალბათ, ამ შიშის გამო ვერ იღებენ ადამიანები ხმას ლგბტ თემის წარმომადგენლების დასაცავად. შიშობენ, რომ მათ თუ დაიცავებ, ისინიც დისკრიმინაციის მსხვერპლნი გახდებიან.

რაც შეეხება რელიგიას, სკოლაში ხშირად ამბობენ, რომ ერთადერთი ღმერთი იესო ქრისტეა, რომ ყოველდღე ეკლესიაში თუ არ ვივლით, ჯოჯოხეთის ცეცხლში დავიწვებით ამ ყველაფერს ამბობენ, მაგალითად, ჩემი მუსლიმი კლასელის თანდასწრებით. მასწავლებლები მას ყურადღებას თითქმის არ აქცევენ. მას ენის ბარიერიც აქვს, რადგან ქართულად გამართულად ვერ საუბრობს. ამიტომ, განათლების პრობლემაც ექმნება, მაგრამ ერთხელ ერთმა მასწავლებელმა უთხრა, შენ მაინც მეცხრე კლასიდან გათხოვდები და წახვალ სკოლიდანო. აი, ასე, თვლიან, რომ ეს პრობლემა არ არის და თან ამ გოგოსთვის სწავლა არც არის საჭირო. სამაგიეროდ, თუკი გაიგებენ, რომ რომელიმე ბავშვი სტიქაროსანია, სულაც რომ არ სწავლობდეს, ის მაინც კარგ და განსაკუთრებულ ადამიანად ითვლება. და მეტიც, შეიძლება ნიშანიც კი მოუმატონ მხოლოდ იმის გამო, რომ ის სტიქაროსანია. ჩემი აზრით, აუცილებლად უნდა იყოს ისეთი გაკვეთილები, სადაც მსგავს თემებზე იქნება საუბარი. თუკი გაკვეთილზე სხვა თემებზე ლაპარაკობენ მასწავლებლები, ძირითადად, ეს თემები მათ ოჯახურ ამბებს უკავშირდება. ამიტომ, ბავშვს თავად თუ არ აინტერესებს და არ სწავლობს, სკოლაში ალტერნატიულ ცოდნას ვერ იღებს.

სკოლის ინფრასტრუქტურა
——————————————-
ჩვენი სკოლის ტუალეტი და ბუფეტი საშინელ მდგომარეობაშია. ბუფეტი მიწის ქვეშ არის, სადაც საშინელი სუნი დგას და არც შუქი აღწევს. რაც შეეხება ტუალეტებს, ე.წ. თურქული ტუალეტებია, რომლებსაც საერთოდ არ წმენდენ. საპონი სასწავლო წლის დასაწყისში იყო სავსე და მას მერე აღარ შეუვსიათ. ტუალეტის კაბინებს არ აქვს კარი და ხელს ვერაფერზე გაიმშრალებ. კედლებზე რომ საშინელებები წერია და ამას არასოდეს ღებავენ, ეს ცალკე თემაა. არადა, ლაპარაკია თბილისის ერთ-ერთი ცენტრალური უბნის სკოლაზე.”

ჩემი თაობის „ტრენდები“
———————————————
“ტრენდია, რომ ჩემი თაობის ბიჭები უნდა „ძველბიჭობდნენ“, რუსულ რეპს უსმენდნენ და „ქურდული ცხოვრება“ უნდოდეთ. გოგოებს კი ასეთი „ძველი ბიჭები“ მოსწონდეთ. ბიჭი უნდა ეწეოდეს და იგინებოდეს. გოგოები კი, ბიჭების წრეში მოსახვედრად და მათთვის თავის მოსაწონებლად, ასევე, მოწევას, გინებას და ფეხბურთის ძალით მოწონებას იწყებდნენ. სწავლის მიმართაც ასეთი სტერეოტიპული დამოკიდებულებაა. თითქოს, თუ ათოსანი ხარ, სწავლის მეტი არაფერი გაინტერესებს და სულ წიგნებში ხარ თავჩარგული. დაბალი ნიშნები თუ გყავს, უფრო მაგარი ტიპი ხარ, რადგან ე.ი. ჰობი გაქვს, გარეთ გადიხარ გასართობად და ბევრ სხვადასხვა რამეს აკეთებ. ტრენდია ისიც, რომ 14-15 წლის გოგოები და ბიჭები უკვე ეწევიან, თუ არ ეწევი „ბანძი“ ხარ. ბიოლოგიაში გვქონდა მოწევაზე გაკვეთილი, მაგრამ მასწავლებელი ამ გაკვეთილს რატომ გადაახტა, არ ვიცი. არადა, ვფიქრობ ამ თემაზე ჩემხელა ბავშვებთან საუბარი ძალიან საჭიროა. ისევე, როგორც გამრავლების, სქესობრივი განათლების თემაა მნიშვნელოვანი, რომელიც მასწავლებელმა აუხსნელად მოგვცა, სახლში წასაკითხად. ჩემმა ერთ-ერთმა კლასელმა ბიჭმა რაღაც ვერ გაიგო ამ გაკვეთილიდან და მასწავლებელს რომ კითხა, გასაბერი გოგო იყიდე და გაიგებო, ასე უპასუხა.”

„კლასგარეშე“ ინტერესები
———————————————–
“ძალიან მიყვარს კითხვა და ბევრს ვკითხულობ. უფრო ხშირად, ინტერნეტის საშუალებით ვპოულობ იმ ადამიანებს, რომლებიც ასევე ბევრს კითხულობენ, გვაქვს საერთო ინტერესები და სწორედ მათთან ვსაუბრობ ამ წიგნებსა და თემებზე. შეიძლება ისე დაუმეგობრდე ინტერნეტში ადამიანს, რომ რეალურ ცხოვრებაშიც გააგრძელო მეგობრობა. მაგალითად, სულ პირველად იყო ჰარი პოტერი და ვირტუალური ჰოგვორსტის ჯგუფი. ვითომ მართლა დადიოდი ჰოგვორსტში, სადაც სხვადასხვა თემებს გაძლევდნენ. მხოლოდ ჰარი პოტერის თემაზე წერდი და აზიარებდი ცოდნას. ახლა დაიშალა ეს ჯგუფი. მე მყავს, მაგალითად, მეგობრები, რომლებიც ასეთ ჯგუფებში გავიცანი ინტერნეტით, საერთო ინტერესების გამო და ეს გადაიზარდა რეალურ მეგობრობაში. დღესაც რამდენიმე მსგავს ჯგუფში ვარ გაერთიანებული. სადაც ერთმანეთს ვუზიარებთ შთაბეჭდილებებს სხვადასხვა წიგნის შესახებ და მომღერლებისა თუ ჯგუფების შესახებ. ახლა კორეულის სწავლა დავიწყე დამოუკიდებლად. უკვე ვიცი ანბანი, შემიძლია კითხვა. როგორც კი თავისუფალ დროს ვნახავ, შევდივარ ინტერნეტში სპეციალურ საიტებზე და ვმეცადინეობ. ამ ბოლო დროს დედაჩემი ნაწერების თარგმნაც დავიწყე, რამდენიმე მიზეზის გამო – მინდოდა ჩემი ინგლისურის ცოდნა შემემოწმებინა – რამდენად შემეძლო კარგად თარგმნა და მქონდა თუ არა სიტყვების საჭირო მარაგი, და რა თქმა უნდა, მინდა, რომ დედასაც დავეხმარო და მისი მოთხრობები მხოლოდ ქართველი მკითხველისთვის არ იყოს და მათ შესახებ სხვებმაც გაიგონ.”

ავტორი: იდა ბახტურიძე
ფოტო: ნინო ბაიდაური

The post მარიტა ჭანიშვილი, 14 წლის, თბილისი appeared first on WomenOfGeorgia.

სოფი:
“ეს ოლიმპიადა რობოტების გამოწვევა იყო. ჩვენს ჯგუფს უნდა შეექმნა რობოტი, რომლის მიზანი იქნებოდა სპეციალურ მოედანზე შეეგროვებინა ცისფერი და სტაფილოსფერი ბურთები, რომლებიც სიმბოლურად განასახიერებდნენ სუფთა და დაბინძურებულ წყალს. შესაბამისად ცისფერი ბურთები ცალკე რეზევუარში უნდა მოეთავსებინა რობოტს, სტაფილოსფერი კი ცალკე. და ეს ყველაფერი მინიმალურ დროში უნდა მოგვეხერხებინა. ქულებიც შესაბამისად გროვდებოდა.”

ელენე:
“ოლიმპიადის კონცეფცია იყო, რომ ახალგაზრდების ყურადღება ისეთი გლობალური საკითხებისადმი მიექცია, როგორიც არის წყლის დაბინძურება და თანამედროვე ტექნოლოგიის მეშვეობით ამ გლობალური პრობლემების მოგვარების ახალი შესაძლებლობებით დაინტერესება გაზრდილიყო.“

ანასტასია:
“საინტერესო ის, იყო, რომ წინასწარ სტანდარტები არ გვქონდა მოცემული. ყველა ქვეყნის მონაწილეს ერთნაირი დეტალები გამოგვიგზავნეს. დანარჩენი ჩვენით უნდა შეგვექმნა: დიზაინი, კონსტრუქცია, მექანიზმი. ამ ყველაფრის გამოგონებაში სრული თავისუფლება გვქონდა. შეზღუდვები იყო დაწესებული მხოლოდ ზომაში – თითოეული რობოტის ზომა 50X50X50- ზე უნდა ყოფილიყო.

შედეგად ის დავდეთ, რომ 157 ქვეყნიდან საქართველო მე-14 ადგილზე გავიდა. ეს მოულოდნელი და სასიხარულო შედეგი იყო. ჩევნს რობოტს განსაკუთრებული ფუნქცია ქონდა – სასროლი მოწყობილობა დავუმონტაჟეთ, რომელიც სტაფილოსფერ ბურთებს შორი მანძილიდან ისროდა რეზერვუარში და ამით დრო გვეზოგებოდა. ეს გამოგონება ჟიურის ძალიან მოეწონა.“

სოფი:
“როდესაც რობოტზე დავიწყეთ მუშაობა, ჯგუფში 20-მდე ბავშვი ვიყავით. თუმცა საბოლოოდ მენტორმა გადაგვარჩია და დავრჩით შვიდნი. პრინციპში ოლიმპიადაზე მხოლოდ შვიდ ადამიან გუნდს შეეძლო წასვლა.“

ელენე:
„თავიდან 16 ბიჭი იყო და მხოლოდ ოთხი გოგო ვიყავით. გადარჩევის პროცესში ოთხივე გოგომ დავაკმაყოფილეთ სტანდარტები და გუნდში 3 ბიჭი და 4 გოგო დავრჩით. სამწუხაროდ ერთი გოგო მშობლემბა არ გამოუშვეს ვაშინგტონში. არ ვიცი, ალბათ შეეშინდატ გოგოს გამოშვება ამხელა გზაზე. ამიტომ ეს გოგონა ბიჭმა ჩაანაცვლა.“

სოფი:
„მე კომაროვში ვსწავლობ, სადაც გოგოები კიდევ უკეთ სწავლობენ, ვიდრე ბიჭები და ამიტომ ხშირად არ ვაწყდები ისეთ სტერეოტიპს, როგორიც არის, „გოგოს არ ეხერხება ტექნიკური საგნები“. თუმცა ყოფილა შემთხვევები, როცა მასწავლებელს უთქვამს, ფიზიკაც კარგია და მათემატიკაც, მაგრამ გოგოს ასევე სადილების კეთება და სახლის დალაგებაც უნდა ეხერხებოდესო. ერთხელ ნათესავმა იმაზეც მისაყვედურა, გოგო ხარ და რობოტების ოლიმპიადაზე რა გინდოდაო.“

ელენე:
“არის წარმოდგენა, რომ ტექნიკური პროფესიებით ბიჭები არიან დაინტერესებული. ამას ხშირად იმით ხსნიან, რომ გოგოს უფრო მეტი თავისუფალი დრო უნდა ქონდეს ოჯახისთვის ან სოციალური ცხოვრებისთვის. მე პირადად ინჟინერიით ვარ დაინტერესებული. მახსოვს ერთთხელ დედაჩემმა მითხრა, ამდენს რომ სწავლობ, იმედია კარიერის გარდა ოჯახის შექმნაზეც ფიქრობო. მამაჩემი ცდილობდა გადავერწმუნებინე, არ გავყოლოდი ინჟინერიას და ამერჩია ან ფინანსები ან პოლიტიკური მეცნიერება. არც ფინანსები და არც პოლიტიკა საშინლად არ მაინტერესებს. საერთოდ ვთვლი რომ ადამიანმა ის საქმე უნდა აკეთოს, რაც მას სიამოვნებს და გარედან თავსმოხვეულ სტერეოტიპებს და აზრებს არ უნდა დაუჯეროს.“

ანასტასია:
“მეც ინჟინერიას ავირჩევ სამომავლოდ. მამაჩემს კი უნდოდა, რომ მასავით ფსიქოლოგი გამოვსულიყავი, მაგრამ ავუხსენი, რომ ბედნიერი მხოლოდ იმ პროფესიაში ვიქნები, რაც მაინტერესებს. ამიტომ შეეგუა ჩემს არჩევანს. სხვათაშორის, სწავლის გაგრძელებას ამერიკის უნივერსიტეტში გვეგვმავ და ოჯახში ამაზეც პრობლემა მაქვს. საბოლოო ჯამში კი გამიშვებენ, მაგრამ მაინც ფრთხილად არიან. ზუსტად ვიცი, ჩემ ძმას საზღვარგარეთ წასვლა რომ მოენდომებინა, დიდი სიხარულით შეხვდებოდნენ ამ ამბავს და ჩემსნაირი წინააღმდეგობა არ ექნებოდა.“

ელენე:
დეიდაშვილი ბიჭი მყავს, რომელსაც სამსახიობოზე უნდა ჩაბარება. მახსოვს, ბიძაჩემი და დეიდაჩემი სულ იმაზე საყვედურობდნენ, რომ ელენემ როგორ უნდა იცოდეს შენზე უკეთ მათემატიკაო. ელენემ ტექნიკური პროფესია აირჩია და შენ სამსახიობოო. თითქო, ის ბიჭი რომ არის, ბუნებრივად უნდა გამოსვლოდა მათემატიკა და მე როგორც გოგოს, შემთხვევით მერგო ეს ნიჭი. მწყინდა ეს ფაქტი. რადგან გოგო ვარ, როგორ შეიძლებოდა ბიჭს ვაჯობო?!

ანასტასია:
“ საინტერესო ფაქტი ისაა, რომ ჩემს კლასში ბიჭები არ აპირებენ ტექნიკური პროფესიების არჩევას. მათემატიკურ სკოლაში ბევრმა ინტერესის გამო ჩააბარა, თუმცა ალბათ მობეზრდათ და გადაიფიქრეს. სხვათა შორის, გოგოები დავრჩით, რომლებიც ტექნიკურ საგნებს გაძლიერებულად ვსწავლობთ და ტექნიკური განხრით ვაპირებთ სამომავლოდ წასვლას.“

ანასტასია:
“ძალიან მიყვარს მეცნიერი ნიკოლას ტესლა. ყოველთვის მაინტერესებდა მისი ნაშრომები და ენერგიის უსადენო გადაცემის მოწყობილობა. ერთხელ ტესლას კოჭიც ავაწყვე ლაბორატორიაში და ვისურვებდი, რომ ეს ცდები მეც ჩამეტარებინა. ამ საკითხზე მუშაობ უკვე დაწყებულია და ვერ ვიტყვი, რომ ინოვატორი ვიქნები, მაგრამ ამ პროექტში ჩემი წვლილის შეტანაც მინდა.“

ელენე:
“ორი ოცნება მქონდა და მაქვს: ამერიკის საჰაერო აკადემიაში მინდოდა ჩამებარებინა, საჰაერო ინჟინერიაზე და საქართველოს საჰაერო ძალებისთვის სამხედრო თვითმფრინავების კონსტრუქციები შემექმნა. სხვათა შორის გუშინ მომივიდა უარი, რადგან დიაბეტი მაქვს და ამ კონკრეტულ უნივერსიტეტში ძლიერი ფიზიკური მონაცემები უნდა გქონდეს. არ ვეთანხმები, რადგან მიუხედავად დიაბეტისა, საკმაოდ ძლიერი და ფიზიკურად დატვირთული ვარ. ამას შევძლებდი, მაგრამ მაინც არ მომეცა ამის საშუალება. ახლა ვგეგმავ ამერიკის უნივერსიტეტში აერო ინჟინერიის მიმართულებით წასვლას და სარაკეტო ხომალდებზე მუშაობას“.

ანასტასია:
“ბავშვობიდან მომწონდა პულტით სამართავი მანქანები. ჩემს ძმას ყოველთვის ქონდა ასეთი სათამაშოები, ჩემთვის კი ბარბებს ყიდულობდნენ. კი მაინც ვთამაშობდი მისი სათამაშოებით, მაგრამ განსაკუთრებით გულში ჩამრჩა ერთი პულტი სამართავი მანქანა, რომელიც არადა არ მიყიდეს. რომ გავიზარდე, გადავწყვიტე ჩემით მეყიდა, მაგრამ ის კონკრეტული მოდელი უკვე აღარ დამხვდა გაყიდვაში.“

ელენე:
“ჩემთვისაც სულ ბარბები მოქონდათ. არადა პულტით სამართავი ვერტმფრენი და თვითმფრინავი იყო ჩემი ოცნება. სახლში ორი და ვართ და ამიტომ გოგოების სათამაშოები გვქონდა სულ. გოგო ხარ და რად გინდა ბიჭების სათამაშოებიო, მეუბნებოდნენ. ბარბები დიდად არ მაინტერესებდა. ამიტომ ჩემი გასართობი იყო კუბიკებით სხვადასხვა კონსტრუქციის სახლების აგება ბარბებისთვის. ამ ინტერესის გამო არქიტექტურაზეც კი მინდოდა ჩაბარება. თუმცა ინჟინერია ვარჩიე.“

სოფი:
“მე პირიქით ყველაფერს ვშლიდი. რაც მოქონდათ სათამაშო, ყველაფერი შიგნიდან მაინტერესებდა – მექანიზმი, კონსტრუქცია. ყველაფერს ვაფუჭებდი“

ანასტასია:
“გულდასაწყვეტია, რომ საქართველოში განათლების სისტემა არ გვაქვს იმ დონეზე, რომ ხარისხიანი განათლება მიიღო ისეთ ტექნიკურ სფეროში, როგორიც ინჟინერიაა. მხოლოდ ერთი უნივერსიტეტია, რომელსაც ინჟინერიის ფაკულტეტი აქვს და მხოლოდ 50 სტუდენტს იღებენ წელიწადში. აქედან მხოლოდ 20 ამთავრებს, რადგან დანარჩენი სტუდენტები საზღვარგარეთ მიდიან და იქ არათუ სწავლას აგრძელებენ, არამედ საქმდებიან და უკან აღარ ბრუნდებიან. ინჟინერიის სწავლას თანამედროვე ლაბორატორიები და თვალსაჩინო მასალები ჭირდება, რაც ჩვენ არ გაგვაჩნია“

ელენე:
“რობოტიკის ოლიმპიადა ძალიან მნიშვნელოვანი იყო იმ თვალსაზრისით, რომ ახალგაზრდებს მისცა ის ხედვა, რომ მომავალში შეიძლება შეიქმნას ისეთი მოწყობილობები, რასაც პრაქტიკული გამოყენება ექნება, თუდაც ისეთ პრობლემატურ, როგორიც გარემოს დაბინძურებაა. სამწუხაროდ, საქართველო ჯერ ვერ ხვდება რომ ასეთი კონკურსების მხარდაჭერით შესაძლოა ქვეყანაში ახალი ინჟინერია დაინერგოს . სწორედ ამ მხარდაჭერის არარსებობის გამო, ბავშვები მიდიან ამერიკაში და აღარ ჩამოდიან. ქვეყანა რომ მიხვდეს ინჟინერიისა და გამომგონებლობის მნიშვნელობას, ახალგაზრდები თავის ცოდნას საქართველოსთვის გამოიყენებდნენ და არა სხვა ქვეყნებისთვის.“

სოფი:
“სკოლაში ექსპერიმენტული ფიზიკის წრე გვაქვს და გვასწავლიან უნივერსიტეტის ფიზიკის ფაკულტეტის სტუდენტები. და ისინი ამბობენ, რომ საუკეთესო დასაქმება რაც შეიძლება ფიზიკოსს ქონდეს ჩვენს ქვეყანაში, ჩვენ უკვე გვაქვსო. ანუ თქვენ რომ გასწავლითო. არადა საზღვარგარეთ, სადაც წარმოებაა, ძალიან ჭირდებათ ფიზიკოსების რესურსები. საქართველოში შრომის ბაზარი ძალიან შეზღუდულია“

ანასტასია:
“ძალიან მნიშვნელოვანია, რომ სკოლებიდან ხდებოდეს ახალგაზრდების წახალისება და დაინტერესება ტექნიკური პროფესიებით. ახალი ტექტნოლოგიები არის მომავლის პროფესია და რადგან ამის ინტელექტუალური რესურსი ქვეყანას ყავს ახლაგაზრდების სახით, ამის გამოყენება აუცილებელია.“

ავტორი: მაიკო ჩიტაია
ფოტოგრაფი: სალომე ცოფურაშვილი

The post ანასტასია იოსებაძე, 17 წლის, თბილისი სოფი ბრეგაძე, 16 წლის, თბილისი ელენე ბახტაძე, 17 წლის, თბილისი appeared first on WomenOfGeorgia.

ფემინიზმზე და გენდერულ თანასწორობაზე თინეიჯერობაში, 13-14 წლის ასაკში დავიწყე ფიქრი. ამ გადმოსახედიდან რომ ვუყურებ, მახსენდება რამდენიმე ფაქტი, როდესაც მძაფრად მქონდა შეგრძნება, რომ დამჩაგრეს ბიჭებთან შედარებით. მე-3-ე ან მე-4-ე კლასში ვიქნებოდი, როდესაც სკოლაში გადაწყვიტეს, რომ გოგონებს სკოლაში შარვლებით არ უნდა გვევლო. მახსოვს, რომ აგრესია გამიჩნდა, დაჩაგრულ მდგომარეობაში აღმოვჩნდი ბიჭებთან შედარებით და ვაპროტესტებდი, რომ მაშინ ბიჭებსაც რამე შეზღუდვა დაუწესეთთქო. მიუხედავად იმისა, რომ სულ კაბებით დავდიოდი და მიყვარდა კაბების ჩაცმა და მიუხედავად იმისა, რომ მეშინოდა იმ მასწავლებლის, რომელმაც ეს ინიციატივა შემოიტანა, მიზანმიმართულად მომდევნო რამდენიმე დღე სულ შარვლით დავდიოდი სკოლაში. ყველას გაუკვირდა ჩემი პროტესტი იმიტომ, რომ ყოველთის ბეჯითი, მასწავლებლების ფავორიტ მოსწავლედ ვითვლებოდი.

დედაჩემთან მქონდა ამის გამო დაძაბული ურთიერთობა იმიტომ, რომ თვითონაც მასწავლებელია და უხერხულ მდგომარეობაში აღმოჩნდა. მართალია, ეს წესი მალევე გააუქმეს იმიტომ, რომ ძალიან მკაცრი ზამთარი იყო, მაგრამ ეს ფაქტი მახსენდება პირველ შეგრძნებად იმისა, რომ დაჩაგრულ მდგომარეობაში აღმოვჩნდი და ჩემი მხრიდან პროტესტის გამოხატვის პირველი შემთხვევა იყო.

უფრო დიდი პროტესტის გრძნობა გამიჩნდა, როცა რაღაცეების კითხვა დავიწყე ფემინიზმზე, სხვადასხვა გადაცემები ვნახე ტელევიზიით. მაგრამ ყველაზე დიდი ძვრა მაშინ მოხდა ჩემში, როდესაც მე-9-ე კლასში ჩემი კლასელი გოგო გათხოვდა. მაშინ გაზეთ „ბათუმელების“ მედია-სკოლის მოსწავლე ვიყავი, სადაც ჩვენს რეგიონში არსებული პრობლემატური თემები უნდა მოგვეფიქრებინა, რომლებზეც შემდგომ ვიმუშავებდით. როცა ჯგუფში ნაადრევი ქორწინების პრობლემა გავახმოვანე, აღმოჩნდა, რომ ძალიან ბევრმა ჩემს ირგვლივ, ვინც მედია-სკოლაში ჩემთან ერთად სწავლობდა, იცოდა მსგავსი ფაქტების შესახებ. აღმოჩნდა, რომ ეს საკმაოდ მწვავე პრობლემა იყო ჩვენს რეგიონში. აჭარის რეგიონი მეორე ადგილზეა საქართველოში, სადაც ყველაზე ხშირად ხდება ადრეული ქორწინების ფაქტები. შეიძლება ითქვას, რომ ჩემთვის ეს იყო ბიძგი.

ჩემი ცოდნა შემოიფარგლება იმით, რასთანაც პრაქტიკული შეხება მაქვს. მე ვიყავი „ბათუმის ახალგაზრდული ცენტრის“ წევრი, სადაც თანატოლ განმანათლებელთა ტრენინგებს ვატარებდით, აჭარის სხვადასხვა რეგიონში დავდიოდით და სკოლის მოსწავლეებს, ჩვენს თანატოლებს ტრენინგებს ვუტარებდით სხვადასხვა თემებზე. ჩემი მიმართულება ყოველთვის იყო „გენდერული თანასწორობა“ და „გოგონათა განათლება“. ამ შეხვედრებისთვის ყოველთვის განსაკუთრებულად ვემზადებოდი იმიტომ, რომ ეს იყო თემა, რომელიც დაპირისპირებას იწვევდა იმიტომ, რომ გვეუბნებოდნენ „თქვენ რომ ქალაქიდან მოდიხართ აქ (ხულო, შუახევი, ქედა) და გვასწავლით გენდერულ თანასწორობას, ჩვენ აქ ჩვენი წესები გვაქვს!“ ამიტომ, ხშირად ჩემ მიმართ აგრესიული დამოკიდებულება იყო. მე ვეუბნებოდი, რომ მეც სოფელში ვცხოვრობ, მეც აქვე ვცხოვრობ თქვენს გვერდით, მაგრამ მათთვის მაინც მიუღებელი იყო.

შეიძლება იქამდე პატარა ვიყავი და ვერ ვხვდებოდი ადრეული ქორწინების პრობლემებს, მაგრამ ჩემი კლასელის დაქორწინების შემდეგ უფრო მივაქციე ამას ყურადღება. ყოველ წელს, ჩემი სოფლიდან რამდენიმე გოგო თხოვდება ადრეულ ასაკში. მარტო ჩემი სოფლის მაგალითიც საკმარისია შეშფოთებისთვის.
ხშირ შემთხვევაში, ამ გოგოებს ძალით არ ათხოვებენ. მშობლები გადაწყვეტენ, რომ „კარგი ბიჭია“ და შემდეგ გოგოებიც თანხმდებიან ხოლმე. ძირითადად ის პრობლემაა, რომ გოგოებს სწავლა არ აინტერესებთ, მიზეზი აქვთ „რაღაზე დავამთავრო სკოლა, რაღას ველოდო“ და ა.შ. მშობლებს ეს უხარიათ. უხარიათ, თუ გოგო სოფელში კი არა, ქალაქში გათხოვდება. ძირითადად, გოგოები საკუთარი სურვილით თხოვდებიან და შემდეგ მშობლებიც ხელს უწყობენ.

ჩემი ოჯახი მეორე უკიდურესობაა. პრიოტირეტი ყოველთვის სწავლა იყო. ჩემი მშობლები ყველანაირ საქმეს გვერდით მადებინებდნენ, ოღონდ მესწავლა. მე შემეძლო მთელი დღე სწავლა მომემიზეზებინა და სხვა არაფერი მეკეთებინა სახლში. ჩემს მეგობრებს კი, ვფიქრობ, სახლში რომ მიდიან აქვთ რაღაც საოჯახო მოვალეობები, ყანაში ან ბაღჩაში მუშაობა. ეს ყველაფერი მათი ყოველდღიური მოვალეობაა. ჩემთვის ასეთი მოვალეობა არ არსებობდა და რამეს თუ ვაკეთებდი, საკუთარი სურვილით ვაკეთებდი. პირიქით, მშობლები აქეთ მეუბნებოდნენ, გამოცდები გაქვს და ისწავლეო.

რამდენიმე წლის წინ რომ გაჩნდა პროექტი „მამა, წიგნი წამიკითხე“, ძალიან მიხარია ამ პროექტის არსებობდა და თვალ-ყურს ვადევნებ. ეს არის ძალიან სენსიტიური თემა იმიტომ, რომ, როგორც წესი, მზრუნველი მამები გვაკლია ხოლმე. როცა მამების წერილებს ვკითხულობდი, დავფიქრდი იმაზე, რომ ბავშვობაში მე ეს პრობლემა არ მქონია, მამაჩემი სულ მიკითხავდა წიგნებს. ჩემთვის მთავარი მოტივაცია, რომ რაღაც მესწავლა, წიგნი წამეკითხა იყო ის, რომ მერე ამას მამაჩემთან განვიხილავდი. მე გამიმართლა.

ჩემს მეგობრებთან შედარებით, ყოველთვის გამონაკლისი ვიყავი იმაში, რომ თუ სადმე წასვლა გვინდოდა ერთად, ან რამის საყიდლად წასვლა, ან რამის დაგეგმვა ერთად, ჩემს მეგობრებს ყოველთვის ჰქონდათ ის დამოკიდებულება „მამა თუ გამომიშვებს“. დედასთან ყოველთვის ახლოს იყვნენ. ყოველთვის მიკვირდა, როცა დედები ეუბნებოდნენ შვილებს „მამაშენს კითხე“. ჩემთვის ეს იმდენად მიუღებელი იყო, დედები საკუთარ ავტორიტეტს, ასე ვთქვათ, აკნინებდნენ. მე არასოდეს პრობლემა არ მქონია მამაჩემთან, დედა უფრო კონსერვატორია. თუ რამეში მშობლების თანხმობა მჭირდებოდა, პირველი მამაჩემს ვეუბნებოდი.

შეიძლება მამაჩემისთვის ბევრი რამე მიუღებელი და გაუგებარია, რასაც ვაკეთებ ან ადრე ვაკეთებდი, მაგრამ მან იცის მე თვითონ უნდა მივიღო გადაწყვეტილება. მან ასევე იცის, რომ სხვა ადამიანი ვარ, სხვა მიზნები მაქვს, სხვა გემოვნება და ის ამას პატივს სცემს.

ჩემი აზრით, სკოლა არის ერთ-ერთი მთავარი ინსტიტუცია გენდერული სტერეოტიპების გასამყარებლად. ყოველთვის პრობლემები მქონდა სკოლაში მასწავლებლებთან განსხვავებული აზრის გამო. თუმცა, რახან დედაჩემიც მასწავლებელი იყო, ხშირად ვცდილობდი ანგარიში გამეწია მისთვის. 13-14 წლის ასაკში, როცა გავაქტიურდი და მივხვდი, რომ ჩემს სოფელში არ იყო ის გარემო, სადაც ჩემს შესაძლებლობებს გამოვავლენდი, რაღაცეები სხვანაირად მესწავლა, დავიწყე ბათუმში სიარული და სხვადასხვა აქტივობებში ჩავერთე. ამიტომ, სკოლის მერე დავდიოდი ბათუმში, საიდანაც სახლში გვიან ვბრუნდებოდი. სოფელს ამაზე „პრობლემა“ ჰქონდა. თავიდან ძალიან განვიცდიდი ამ „პრობლემას“. მეკითხებოდნენ სად დავიოდი ასე გვიან. მეც ვპასუხობდი, რომ ხან დეიდასთან მივდიოდი და ხან მამიდასთან. სიმართლე რომ მეთქვა, რომ რაღაც ორგანიზაციაში მივდიოდი ტრენინგზე, დამიწყებდნენ დაკითხვას „რა ორგანიზაციაა?“, „რა ტრენინგია?“ ათასი კითხვა მოჰყვებოდა. ძალიან მეზარებოდა ამ ყველაფრის ახსნა იმიტომ, რომ მაინც ვერ გაიგებდნენ ისე, როგორც მე მინდოდა გაეგოთ. დედაჩემს ეუბნებოდნენ, შეიძლება აღარ დაბრუნდეს სახლში, წიგნების მაგივრად ჩანთაში ტანსაცმელს ჩაალაგებსო იმიტომ, რომ ეგონათ პაემანზე დავდიოდი. თუმცა, პაემანზე რომ წავსულიყავი, რატომ იყო ეს პრობლემა, ესეც საკითხავია?! მეც თანდათან შევეგუე, მაგრამ თავიდან მაინც მიჭირდა, რომ ყველა ჩემზე ლაპარაკობდა და ჭორაობდა, მაგრამ 4 წელი ამ რეჟიმში რომ ვიყავი, თვითონაც შეეჩვივნენ.

ყოველთვის ვცდილობდი რეაქცია სხვადასხვა საკითხებზე ჩემს თანატოლებთან გამომეხატა, ამეხსნა რაღაცეები, მათი აზრი მომესმინა, მეკამათა, მაგრამ თითქმის არასდროს მიკამათია, მაგალითად, სოფლის ავტობუსში, სადაც ყოველთვის მესმოდა სექსისტური დამოკიდებულება. ვფიქრობდი, რომ აზრი არ ჰქონდა. ჩემი თანატოლები დამცინოდნენ „რა ფემინიზმი, რა გენდერი“. მაგრამ რაღაც დროის მერე ყველამ იცოდა, რომ ვიყავი ფემინისტი. მოდიოდნენ და მეკითხებოდნენ „აი, ეს ფემინისტურად როგორ არის, რას ფიქრობ ამაზე?“ თუმცა, ძირითადად ირონიულად იყვნენ განწყობილი, გარდა რამდენიმე ჩემი მეგობრისა, რომლებიც პატივს სცემდნენ ჩემს არჩევანს.

აუცილებლად მინდა აღვნიშნო წიგნების გენდერული დაყოფა. მაღაზიებში განყოფილებებია „წიგნები გოგონებისთვის“ და „წიგნები ბიჭებისთვის“. როგორ მოუვიდა ვინმეს აზრად, რომ რაღაც წიგნი არის გოგოებისთვის და რაღაც ბიჭებისთვის!? გოგოების განყოფილებაში ვარდისფერყდიანი წიგნები იყიდება „როგორ ჩავაცვათ პრინცესებს“ და ა.შ. ახლა დეიდაშვილთან ვცხოვრობ და მისი პატარა შვილებისთვის ყოველდღიურად მიწევს ახსნა, რომ ვარდისფერი მაინცდამაინც გოგოს ფერი არ არის, რომ შეიძლება გოგოც გამოვიდეს პილოტი, რომ შეიძლება ბიჭმაც დააუთოვოს და ა.შ. მეუბნებიან, შენ უკეთ იცი, თუ ამ წიგნის ავტორმაო, „წიგნში წერია და შენ მასწავლი?!“ ნუ, არ ვიცი, მე უკეთ ვიცი, თუ იმ წიგნის ავტორმა, მაგრამ ვთვლი, ეს ძალიან მნიშვნელოვანი პრობლემაა და ძალიან მაწუხებს.“

The post თამთა კახაბერიძე, 18 წლის, სოფელი კირნათი, ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტი appeared first on WomenOfGeorgia.

საერთოდ ვფიქრობ, რომ სკოლაში უმთავრესია მეგობრული მასწავლებლები, მყუდრო გარემო და შემდეგ უკვე საგნების სწავლა. და არა ისეთი, ჩვენს კოლებში რომ არის, მასწავლებელი ყურს რომ აგიწევს ან მერხს რომ გესვრის. გეცინებათ ხო? მე კიდევ ესენი ჩემი თვალით მინახავს. ამ დროს ყოველთვის მიჩნდება პროტესტი და თუ ვერ ვახერხებ შეპასუხებას და თავდაცვას მასწვალებლის დაუმსახურებელ ლანძღვაზე, უბრალოდ ვდგები და კლასიდან გავდივარ. იცით რამდნი ოქმი დაუწერიათ ჩემ ყოფა-ქცევაზე და რამდენჯერ დაუყენებიათ საკითხი ჩემი სკოლიდან გაშვების? მაინც ვთვლი, რომ ყველა ბავშვს გვაქვს უფლება გავაპროტესტოთ და შევეწინააღმდეგოთ იმას, რასაც ვთვლით დაუმსახურებლად. მასწავლებელი და ბავშვი უფროს-უმცროსი კი არ უნდა იყოს, უნდა იყვნენ თანასწორები. იმიტომ, რომ როცა ხვდები, რომ უსამართლოდ იჩაგრები, მერე სწავლის მოტივაციაც გეკარგება და შურისძიებაზე ფიქრის მეტს არაფერს აკეთებ.

ერთხელ, მერვე კლასში როცა ვიყავით, გეოგრაფიის მასწავლებელმა ერთ გოგოს ისე მოქაჩა თმა, რომ ბავშვი ატირა. კიდევ ერთ კლასელს, რომელსაც წონის პრობლემა ქონდა, მათემატიკის მასწავლებელმა უთხრა, შენ იმიტომ ვერ სწავლობ, ბევრს ჭამ და გონება არ გიმუშავებსო. იმ გოგომ შესვენებაზე იტირა და მერე მთელი კვირა სკოლაში არ დადიოდა, იმიტომ რომ მთელმა კლასმა დასცინა. დარწმუნებული ვარ, ამ ბავშვებისთვის გეოგრაფია და მათემატიკა ყველაზე საძულველი საგნებია. არც ერთს არ ეცოდნება ეს საგნები, როცა გაიზრდებიან. მეც არ ვიცი მათემატიკა ისე როგორც მეხცრე კლასელმა უნდა იცოდეს, იმიტომ რომ ყველა სკოლაში დირექტორიდან დაწყებული სასწავლო ნაწილით დამთავრებული იმას გაიძახოდნენ, რომ მე არ მაქვს მათემატიკური უნარი და ტვინი. მერე მეც ჩავიქნიე ხელი, არ მაქვს და ნუ მაქვს, ჰოდა თუ არ მაქვს, არ ვისწავლი! არადა შეიძლებოდა კარგად მცოდნოდა მათემატიკა ახლა, სხვანაირად რომ მომდგომოდნენ.

კარგი მასწავლებელი ჩემთვის ისაა, ვინც მეგობრულად გიდგება და პირველ რიგში ცდილობს ურთიერთობები ჯერ შენთან ააწყოს და მერე ეს ცოდნა ბავშვებსაც გაგვიზიაროს, გვასწავლოს. ასეთ მასწავლებლებს უბრალოდ ვერ გაუტეხავ, რომ არ ისწავლო. ბოლო-ბოლო დროის უმეტეს ნაწილს სკოლაში ატარებ და თუ მეგობრული ურთიერთობები აუცილებელია. ახლა სამოქალაქოს მასწავლებელი მყავს ასეთი, დავალება რომ არ დავწერო, უბრალოდ არ შემიძლია, ისე შემოდის ურთიერთობაში.

დაბალ კლასებში მთელი წლები ვიტანჯებოდი ბულინგით. მეც მქონდა წონის პრობლემა და ხან რას მეძახდნენ ბავშვები და ხან რას. ერთხელ მახსოვს არდადაგებიდან რომ დავბრუნდი, მწვანე კალგოტკა მეცვა და თმაც მოკლედ მქონდა შეჭრილი. ჰოდა შევედი თუ არა კლასში, ბიჭბმა სიცილი დაიწყეს, „ჰალკი“ მოვიდაო. მე მაშინ არ ვიცოდი, რა იყო ჰალკი და სახლში, რომ მოვედი, დავგუგლე. გული გამისკდა. სკოლაში რამდენიმე დღე არ დავდიოდი მაგის გამო. მაშინ თავდაცვა არ შემეძლო. კი, ახლა უფრო გავძლიერდი, მაგრამ მაშინ როგორ ცუდად ვიყავი? არავის დავუცვივარ, არ აქვს სკოლას არანაირი გეგმა, როგორ შეიძლება ეს ბულინგი მოაგვაროს. კი შემოდიოდნენ დირექტორიც და სასწავლო ნაწილიც და უბრძანებდნენ, მეორედ არ გააკეთოთო, მაგრამ ეს კატეგორიული აკრძალვა ნიშნავს, რომ ბავშვი ამას აუცილებლად გააკეთებს. როგორც ვხვდები ზედმეტ დროს არ ხარჯავენ მასწავლებლები ბავშვების ურთიერთობების მოგვარებაზე, მათთვის მნიშვნელოვანია სასწავლო გეგმა და პროგრამა, ჩვენთვის კი ურთიერთობები და მერე სწავლა.

ერთი ჰოლანდიური ფილმი გამახსენდა „მაგარი ბავშვები არ ტირიან“ და იქ ვნახე, როგორ ცდილობს ერთ-ერთ ჰოლანდიურ სკოლაში მასწავლებელი კლასში ურთიერთობების მოგვარებას, სადაც სწავლობენ სხვადასხვა კანის ფერის და შესაძლებლობების ბავშვები. იცით ამას როგორ ახერხებს? ცდილობს შექმნას ისეთი სიტუაციები, როცა ბავშვები ერთმანეთს ეხმარებიან. როცა სხვას ეხმარები, თავი ძალიან კარგი ტიპი გგონია და გიჩნდება სურვილი, რომ უკეთესი გახდე და უფრო მეტს დაეხმარო. აკრძალვა კი არასდროს არის მეთოდი, არც მშობლების და შვილების ურთიერთობაში. სამწუხაროდ, მერე ყველას ავიწყდება, რომ ბავშვი იყო და სიტყვაზე, რაც უფრო უკრძალავდნენ შოკოლადის ჭამას, უფრო მეტს იპარავდნენ და ჭამდნენ.

ძალიან მინდა გავხდე მსახიობი, მაგრამ სამწუხაროდ სკოლებში არ არის ისეთი მიდგომა, რომ შენს ინტერესებზე და უნარებზე გამახვილდეს ყურადღება და დაგეხმაროს საკუთარი თავის მოძებნაში ან თუნდაც ხელი შეგიწყოს ამ მიმართულებით განვითარებაში. კი, შეიძლება მათემატიკა არ ვიცი კარგად, მაგრამ ეს ხომ არ ნიშნავს იმას რომ უვიცი ვარ და კარგი მსახიობი ვერ გამოვალ? იქნებ სხვა უნარი მაქვს და შესაძლებლობები? სკოლას უნდა ქონდეს ეს მიდგომა, რომ საკუთარ თავში დაგარწმუნოს. ფეისბუქზე შემხვდა ამას წინათ აინშტაინის სიტყვები, ზუსტად არ მახსოვს ფრაზა, მაგრამ იმაზეა, რომ თევზი თუ შეაფასე კლდეზე ცოცვის უნარით, ჩათვლი, რომ ის იდიოტია. არადა თევზს წყალში ცურვა გამოსდის სამაგიეროდ ყველაზე მაგრად. ამიტომ სკოლებში უნდა მოხდეს ყველას უნარების გამოვლენა და ბავშვების დახმარება.

რაც უფრო მეტ სტიმულს გაძლევენ, მით უფრო მეტი მოტივაცია გიჩნდება, რომ იმუშავო საკუთარ თავზე. ნიშნები კიდევ კლავს მოტივაციას.“

The post ქეთა ტვილდიანი, 15 წლის, თბილისი appeared first on WomenOfGeorgia.

თავიდან, სიმართლე რომ გითხრათ, ასე ღიად და ვრცლად ვერ ვსაუბრობდით ამ თემებზე. უბრალოდ ვცდილობდით, რომ სხვადასხვა სემინარში შეგვეტანა ფემინისტური თემებიც იმიტომ, რომ ჯერ საერთოდ არ ვიცოდით როგორი დამოკიდებულებები ექნებოდა საზოგადეობას და ჩვენც არ ვიყავით მზად ამ თემებზე ასე ღიად გველაპარაკა.

აქტივობებზე ფიქრი რომ დავიწყეთ, 2014 წლის ნოემბერი იყო. ამ წელს რამდენიმე ქალაქში ერთდროულად გაიმართა აქცია ქალების მკვლელობების გასაპროტესტებლად და ჩვენც მოვაწყვეთ მსვლელობა გორში, რომელსაც ძალიან ბევრი ადამიანი შემოუერთდა. მაშინ აღმოვაჩინეთ, რომ ბევრი თანამოაზრე გვყავდა. ამ პერიოდს დაემთხვა ის, რომ „ქალთა ფონდმა“ გამოაცხადა ერთ-ერთი საგრანტო კონკურსი. ჩვენ საინიციატივო ჯგუფი შევქმენით, რომელსაც „ახალგაზრდა ფემინისტები“ ქვია და გადავწყვიტეთ, რომ უფრო კონკრეტულად ამ თემებზე გვემუშავა. ახლა დავფიქრდი, რომ, ალბათ, ამ პროექტის მერე უფრო თამამად ვუწოდე ჩემს თავს ფემინისტი. მანამდე სხვები უფრო მეძახდნენ ფემინისტს, ვიდრე მე ჩემს თავს.

პროექტი გულისხმოდა საქართველოს 5 რეგიონში ჩასვლას. იქ ახალგაზრდებს რომ შევხდით, მერე უფრო მეტად აღვიქვი, რამხელა პრობლემები გვაქვს ამ კუთხით. პროექტის მიზანი იყო, რომ ახალგაზრდებთან ერთად ადგილობრივი პრობლემები გამოგვევლინა. ეს პრობლემები იყო იმდენად კატასტროფული ჩემთვის, ისე მძიმედ აღვიქვი, რომ თითოეული სემინარის შემდეგ მართლა გვჭირდებოდა ხოლმე ჯგუფს შეკრება და სულ იმაზე ვსაუბრობდით, რომ თურმე რა ხდება?! რამდენიმე სკოლა დასახელდა და ვიცი ეს სკოლები, მათი დირექტორებიც, სადაც გოგონებს არ უშვებენ კაბის გარეშე (!). ეს არ არის ის, რომ სკოლას აქვს ფორმა. ასევე, დამრიგებლები გოგონებს უშლიან ბიჭებთან ერთად დგომას და საუბარს დასვენებების დროს. თუ დაინახავს, იბარებს ოთახში და ეუბნება, რომ ეს გოგოსთვის შესაფერისი საქციელი არ არის. ასევე, გოგონებისთვის არ შეიძლება სპორტი, ფეხბურთი და ა.შ. მოკლედ, ასეთ ისტორიებს ვისმენდით ძალიან ბევრს და სკოლა აღმოჩნდა პრობლემების ის წყარო, რასაც ჩვენ ვაპროტესტებდით და რის შეცვლასაც ვცდილობდით. მე პირდადად, უფრო მწვავედ აღვიქვი ის სკოლის პრობლემები, რაც საკუთარი თვალით ვნახე და მართლა ძალიან ემოციური იყო ჩემთვის.

კიდევ იყო რამდენიმე შემთხვევა, რომ მშობლები მოვიდნენ და ბავშვები წაიყვანეს ტრეინინგიდან. ნუ, იმაზე აღარ ვსაუბრობ, რომ რამდენიმე ბიჭმა თავად დატოვა დემონსტრაციულად ტრეინინგი და თან არც ბოლომდე გვიხსნიდნენ, რა იყო მათთვს განსაკუთრებულად მიუღებელი. ყოფილა ღია აგრესიებიც. მაგალითად, ერთ-ერთი მშობელი მოვიდა და თქვა, მე არ მინდა ჩემი შვილი ამას უსმენდეს და ისიც დააყოლა, ეს რომ ჩემმა ქმარმა გაიგოს, ორივეს დიდი პრობლემები შეგვექმნებაო. მოსწავლე გოგო იყო, ცხადია. ამის შემდეგ იმაზეც კი დავფიქრდით, ხომ არ შეგვეწყვიტა პროექტი ან ჩვენი ეს აქტივობები ძალადობის პროვოცირებას ხომ არ გამოიწვევდა. მოკლედ, ძალიან დავიბენით და დავიწყეთ ფიქრი იმაზე, როგორ უნდა გაგვეგრძელებინა ჩვენი საქმიანობა. ამ პროექტის დასრულების შემდეგ ზუსტად ვიცოდი, რომ მარტო ამ საკითხებზე მუშაობა და ამ პრობლემების მოგვარება მინდოდა.

პროექტის დასრულების შემდეგაც გავაგრძელეთ „ახალგაზრდა ფემინისტებმა“ იგივე საქმიანობა გორში. აქ ყველაზე დიდი მხარდამჭერი ჩვენთვის არის კეთილდღეობისა და განვითარების ცენტრი, რომელიც გაეროს ასოციაციის ერთ-ერთი პროექტის, „PITA”-ს პარტნიორი ორგანიზაციაა და ისინი ნებისმიერ ინიციატივას უჭერენ მხარს, რაც გენდერულ თანასწორობას ეხება. ეს დიდი კომფორტია ჩვენთვის და ამ ინტერვიუს ფარგლებშიც მინდა მადლობა გადავუხადო მათ და არ ვიცი, ალბათ, რომ არ ყოფილიყო ეს ორგანიზაცია, ჩემი აქტივიზმიც არ დაიწყებოდა.

ცვლილებები არის, მაგრამ მეც მეჩვენება, რომ ძალიან ცოტა და ნელა იცვლება. თუმცა, პირველად ჩემს კლასში რომ ვთქვი, ფემინისტი ვარ და ამ საკითხებზე მინდა სემინარი ჩავატარო-თქო, არ დაიჯერეს და რამდენიმემ ისიც მითხრა, შენ რანაირად იქნები ფემინისტიო. იმიტომ, რომ სტერეოტიპულად სხვანაირი წარმოედგინათ ფემინისტი, ანუ მე ძალიან მშვიდი ვარ, იშვიათად ვღიზიანდები, საუბრის ტონიც ასეთივე მაქვს და ასეთი ფემინისტი რანაირად შეიძლება, ვერ მიხვდნენ. ნუ, ზოგმა არც იცოდა რა იყო ფემინიზმი. ახლა როცა ვამბობ, რომ ფემინისტი ვარ, მეტად გასაგებია ადამიანებისთვის. მართლა რომ ვფიქრობ, იმ გარემოში, სადაც მე ვაქტიურობ, ამან ბევრი რამე შეცვალა, იგივე ჩემს მეგობრებში, ჩემს ოჯახთანაც. მართალია თავიდან ღიად უარი არ უთქვამთ ოჯახის წევრებს და პრობლემად არ აღუქვამთ ის, რომ ვამბობდი ფემინისტი ვარ-თქო, მაგრამ ვხვდებოდი, რომ ცოტა უხერხულად იყვნენ და გარშემომყოფების რეაქციების ეშინოდათ. ახლა სრულიად პირიქით არის და დედაჩემიც, სხვა ოჯახის წევრებიც ძალიან მიჭერერენ მხარს და მოწონთ ის, რასაც ვაკეთებ იმიტომ, რომ მე ყველა იმ ისტორიას, რასაც ვაწყდები ხოლმე ვუზიარებ ჩემს ოჯახს. ამით მინდა მათაც დაინახონ, რომ პრობლემები რეალურად არსებობს. იცით რას მივხვდი? თითოეული ადამიანი, ვინც საკუთარი თავის იდენტიფიცირებას ახდენს როგორც ფემინისტი, მინიმუმ, საკუთარ გარემოცვას ცვლის და ეს უკვე ძალიან დიდი საქმეა.

ტრეინინგების დროს აღმოვაჩინეთ, რომ ახალგაზრდების, თითქმის, 99% არ იცოდა არაფერი ქართველი ფემინისტების შესახებ და ჩვენ გადავწყვიტეთ, რომ ამ თემაზე გაგვეკეთებინა მეტი აქცენტი მომავალში. ამიტომ, ახლახანს გავაკეთეთ ე.წ. ვიდეო-ინსტალაციები, ანუ მანეკენების და განათებების გამოყენებით ვცადეთ გაგვეცოცხლებინა რამდენიმე ფემინისტი და მათგან მოესმინათ ისტორიები მნახველებს. პროექტი ინოვაციუარი იყო, მაგრამ თავდაპირველად ახალგაზრდების დაინტერესება და ჩართვა მაინც გაგვიჭირდა. საბოლოო შედეგით კი ყველა ძალიან კმაყოფილი ვართ და თან ამ ფემინისტური ინსტალაციის სანახავადაც ბევრი ადამიანი მოვიდა.

ორი გრძელვადიანი გეგმა გვაქვს. ერთი ის, რომ სივრცე ვნახოთ, რომ ექსპოზიცია ქართველ ფემინისტებზე სადმე ცოტა ხნით მაინც განვათავსოთ. გვინდა, რომ სკოლებიდან მოსწავლეების ჯგუფები წამოვიყვანოთ ხოლმე და მათ ვაჩვენოთ. მეორე ჩვენი გეგმა უკავშირდება ხელოვნების ცენტრის დაარსებას გორში. ქალაქის ცენტრში გვაქვს ძალიან დიდი ტერიტორია თავისი სკვერით, რომელიც ნაგავსაყრელად იყო გადაქცეული. ინიციატორებს შორის ვიყავით ახალგაზრდა ფემინიტების ჯგუფის წევრებიც, მერიაში შევიტანეთ თხოვნა, რომ ეს შენობა გადმოეცათ ჩვენთვის და რეაბილიტაციის საქმეს ჩვენ მოვუვლიდით. შენობა მართლა გადმოგვცეს. კატასტროფულად იყო დანაგვიანებული და უკვე დავასუფთავეთ. ჩვენი სახსრებითაც რაღაცეები გავაკეთეთ იქ, მაგრამ არ ვიცით ამისი სრული რეაბილიტაცია რამდენ ხანს გასტანს, რადგან ფინანსურად ჯერ არ ვიცით ბოლომდე, გვყავს თუ არა დამხმარე. ერთ-ერთი გორის ქალთა კამერული გუნდია, რომელმაც ჩვენთვის გააკეთა საქველმოქმედო კონცერტი. აქედან შემოსული თანხით და კიდევ ერთ-ერთი არასამთავრობო ორგანიზაციის შემოწირულობით მოვახერხეთ დასუფთავება და სახურავის შეკეთება. ახლა ვცდილობთ სხვადასხვა ფონდებში და საელჩოებში დავაგზავნოთ წერილები, რომ თანხები მოვიძიოთ. ზუსტად ვიცით, რომ ეს არის ჩვენი გრძელვადიანი პროექტი. გვინდა ისეთი ადგილი შევქმნათ, სადაც ნებისმიერი ახალგაზრდა მოვა და ჩვენ დავეხმარებით, რითიც შევძლებთ. თან იქვე იქნება ხელოვნების ცენტრი. ეს კარგი გზა მოვძებნეთ, ხელოვნება და ფემინიზმი რომ გავაერთიანეთ. ასე უფრო მარტივი აღმოჩნდა ადამიანებისთვის ახალი ცოდნის მიღება.“

The post მარიამ თოფჩიშვილი, 18 წლის , გორი appeared first on WomenOfGeorgia.

თუმცა, ჩემი აზრით, ახალგაზრდობა რთული უფროა, ვიდრე კარგი, რომელსაც პატარა ასაკთან ერთად ძალიან ბევრი პრობლემა ახლავს თან. რთულია იმიტომ, რომ უამრავი რამ გვაწუხებს. ამ დროს უნდა მივიღოთ ისეთი გადაწყვეტილება, რომელიც მთელს ჩვენს მომავალს წარმართავს. თუნდაც ეს იყოს მომავალი პროფესია. ჩვენ, ახალგაზრდებს კარგად არც კი გვაქვს ზუსტად ჩამოყალიბებული მიზანი. არ ვიცით რა გვინდა, რა გვჭირდება. გემოვნება და შეხედულებები დღითიდღე გვეცვლება. ზოგჯერ ვიტყვი, აი ეს პროფესია მომწონს და ვისწავლი კიდეც, მაგრამ… როდესაც მეკითხებიან, რაზე გსურს ჩაბარება? და მე ვპასუხობ: სამართალმცოდნეობა, – ისეთი სახით მიყურებენ, თითქოს მე მთვარეზე ვარ, მოსაუბრენი კი – დედამიწაზე. “რად გინდა? მაგით ვერ დასაქმდები. შანსი არაა, ძალიან რთულია, ვერ შეძლებ, უფრო მარტივზე იფიქრე, ტყუილად რომ ისწავლო და ხელფასიც გქონდეს”. შესაბამისად ვფიქრობ, იქნებ მართალია? ჩემზე გამოცდილია და იქნებ მართლაც სხვა რამ ავირჩიო?

ნებისმიერი რამის მისაღწევად სურვილი, დიდი შრომა და მიზანდასახულობაა საჭირო, მაგრამ ეს ძალიან რთულია ისეთ ქვეყანაში, რომელმაც თავადაც არ იცის საით მიექანება. საქართველოში უამრავი პრობლემაა, თუმცა მე განათლების სისტემას ვუჩივი და ვფიქრობ, რონ ძალიან ბევრი ხარვეზია გამოსასწორებელი. იმის გამო, რომ აქ არ არის შანსები, ძალიან ბევრი ქართველი სწავლას საზღვარგარეთ აგრძელებს და უკან არ ბრუნდება. ამაში კი ქვეყნის გამვითარებისთვის ვერანაირ პლიუსს ვერ ვხედავ. რთულია, როცა გარშემომყოფების მსგავსად, მხოლოდ დღევანდელობით არ ცხოვრობ და დღიური პოზიტივით არ შემოიფარგლები, მომავლის მუდმივი შიში გაქვს, შიში იმისა, რომ არასწორ გადაწყვეტილებას მიიღებ, რომელსაც პრობლემათა ნაკადი მოჰყვება. თუნდაც ის, რომ ვერ დასაქმდები, არ გექნება შემოსავალი, საზოგადოებაში თავს ვერ დაიმკვიდრებ და ვიღაცას ტვირთად დააწვები.

მომავალში კი არა, ახალგაზრდებს ეს პრობლემა სკოლის პერიოდშიც გვაწუხებს. როცა სხვა ქვეყნებში ჩემი ასაკის ადამიანები თავისუფლად ახერხებენ სწავლასთან ერთად მუშაობას, ჩვენს ქვეყანაში კი ეს შეუძლებელია, პროტესტის გრნობა მიჩნდება. აქ არ არის იმის შესაძლებლობა, რომ მოზარდები შრომას მივეჩვიოთ. მიუხედავად სურვილისა, რომ ოჯახს მდგომარეობა შევუმსუბუქოთ და პირადი ნივთების ანაზღაურება გამოვიმუშავოთ, საქმის კეთება შეუძლებელია. უფრო მტკივნეულია, როცა ბიჭებისთვის ეს პრობლემას არ წარმოადგენს, ნებისმიერი ბიჭი, ვისაც სურვილი ექნება თავისუფლად დასაქმდება, გოგო კი – ვერა. განსაკუთრებით ტრადიციულ ქვეყანაში, უფრო კი – სოფელში, სადაც რომელიღაც ნათესავს არ მოეწონება კაფეში მიმტანი თუ იქნები, რადგან შენი ასაკისთვის შეუფერებელია. არ დაგიმალავთ და სხვისი აზრი ამ თემასთან დაკავშირებით არ მაინტერესებს, მიმტანის ვაკანსია რომ იყოს სიამოვნებით ვიმუშავებდი, მაგრამ ვაი რომ არც არის. ზოგადად სოფელში გოგონებისთვის არ არის არაფერი, თორემ ჩემი მეგობარი ბიჭები თავისუფლად ახერხებენ მუშაობას, თუ სურვილი აქვთ.

სწორედ ამიტომაა ახალგაზრდობა საქართველოში რთული. როდესაც ასეთ პირობებში ცხოვრობ, ძნელია პროფესიულ განვითარებაზე და უზრუნველყოფილ მომავალზე იფიქრო, ისე რომ აქედან გაქცევაზე არ ფიქრობდე. მიუხედავად ამისა, კიდევ კარგი რომ განათლების პრობლემა მაწუხებს და სხვების სიტყვების გამო უარი არ ვთქვი მის მიღებაზე. სხვა თუ დასაქმდა, მე რატომ ვერ შევძლებ? რაც მეტს სწავლობ ხომ უფრო მეტის ცოდნა გინდება.“

The post ნატალი გაფრინდაული, 16 წლის, ქვემო ალვანი appeared first on WomenOfGeorgia.