„ზუსტად ორი წლის წინ, 2016 წლის 20 თებერვალს მოხდა ეს ამბავი. ახალი დაწყებული მქონდა სამსახური, პარალელურად ბავშვებს ვამზადებდი ინგლისურსა და მათემატიკაში, ამიტომ საღამოობით გვიან ქავთარაძიდან სოლოლაკში მიწევდა ხოლმე წასვლა, ღამე კი, დაახლოებით 12 საათისთვის დიღმის მასივში, სახლში დაბრუნება. იმ დღესაც, დიდუბის მეტროდან სახლამდე ფეხით გადავწყვიტე წასვლა, რადგან ტაქსისთვის ფულის მიცემა დამენანა და ვიფიქრე ფეხით ჩამოვიდოდი, მითუმეტეს შიში არ მქონია, რადგან აქ დავიბადე და გავიზარდე.

სახლისკენ რომ მივდიოდი, გზად ვიღაც ტიპი ამეკიდა – სახელს მეკითხებოდა. რა თქმა უნდა, არაფერი ვუპასუხე. მსგავსი შემთხვევები ხშირად ხდებოდა. გადმოვიარე ხიდი და უკვე გამგეობასთან ვიყავი, როდესაც შეურაცხმყოფელი სიტყვები მომაძახა. ძალიან გავმწარდი და მეც ასევე ვუპასუხე. რამდენიმე წუთში დავინახე, ვიღაც ორ სხვა ბიჭთან ერთად მომყვებოდა უკან. ერთი ძალიან პატარა ბავშვი იყო, ხოლო მეორე – დაახლოებით, 15-16 წლის იქნებოდა. დამიჭირეს. ყვირილი იმ შუაღამით არავის გაუგია.

დამიჭირეს და ჩამათრიეს გამგეობის უკან, ნაძვნარში. გამაუპატიურეს. ერთ მომენტში ქვას მივწვდი და ვეცადე ბიჭისთვის ჩამერტყა. როგორც მერე გავიგე, ასცდა. ამის შემდეგ ის ჩემს დახრჩობას ცდილობდა. შეგრძნება მახსოვს, ისე მიჭერდა ხელებს, რომ მიწაში თავჩარგული, მიწით ვსუნთქავდი. რომ ამბობენ, სიკვდილის წინ ყველაფერი თვალწინ გაგირბენსო, ზუსტად ეგ გავიარე. არც მიფიქრია, რომ სასწაული მოხდებოდა და გადავრჩებოდი. ამ ყველაფერს იმ პატარა ბავშვს აყურებინებდნენ. საბოლოოდ, თანხა რაც მქონდა წამართვეს, გამძარცვეს და წავიდნენ.

წამოვდექი და იმ წამსვე პოლიციაში წავედი. პოლიციის შენობა გამგეობასთან ახლო მანძილზეა. რომ მივედი, კაბა ჩამოხეული მქონდა, საშინელ მდგომარეობაში ვიყავი, საშინლად გამოვიყურებოდი. პოლიციელებმა რომ შემხედეს, არ დამიჯერეს, არ გავხარ შენ სახლის გოგოსო. ძალიან გავმწარდი, ყვირილი დავიწყე, წავიდეთ იმ ადგილას და ვნახოთ რა და როგორ მოხდა-მეთქი.

ადგილზე მისვლისას ნახეს, რომ ჩემი ნივთები ეყარა, ტრუსიც იქ იყო დაგდებული. ამის ნახვისას ერთ-ერთმა პოლიციელმა მითხრა, ახალგაზრდა გოგო ხარ, რად გინდა ამის გახმაურება და თქმა, ცხოვრებას გაიფუჭებო. ამის თქმა და ჩემი ღრიალი ერთი იყო. რას ამბობ, ეს როგორ უნდა დავმალო-თქო – ვუყვიროდი.

ყველა ელოდა, რომ უნდა მეტირა, მექვითინა და დასწავლული ქცევა მქონოდა, მაგრამ არ მეტირებოდა. ბრაზი მახრჩობდა.

საბოლოოდ, საქმე აღიძრა. დამნაშავეები მალევე იპოვეს. შემდეგ უკვე დეტექტივებთან მქონდა ურთიერთობა, ისინი კი უკეთ მეპყრობოდნენ და დამოკიდებულებაც სხვა იყო. ერთ-ერთმა დეტექტივმა თავისი მობილურიც კი მათხოვა, რომელიც დღემდე სახლში მაქვს, რადგან იმ პერიოდში ყველა ჩემი ნივთი, ბარათები, ტანსაცმელი და მობილური ნივთმტკიცებებად იყო გამოყენებული. 10 წლის ბავშვი არ დაუჭერიათ, ის ორი ტიპი დაიჭირეს. არასრულწლოვანს 6 წელი, უფროსს კი 13 წლიანი პატიმრობა მიუსაჯეს. მოსამართლე, რა თქმა უნდა, ქალი იყო.

სასამართლო

როგორც მოგვიანებით გავიგე, ეს 15 წლის ბიჭი მათხოვარი იყო, მეორე ასაკით უფროს კაცს კი ცოლი და სამი შვილი ჰყავდა.

უფროსი ბოლომდე არ აღიარებდა, რომ გამაუპატიურა და მას მხარს მისი ქალი ადვოკატიც უჭერდა, რომელსაც არანაირი სოლიდარობა და სენსიტიურობა არ გამოუჩენია ამ ამბის მიმართ, არასრულწლოვან ბიჭზე სრული უმწეობისა და საცოდაობის განცდა მქონდა, რადგან წერა-კითხვა, საკუთარი დაბადების თარიღი არ იცოდა. საკუთარი თავის იდენტიფიცირებას ვერ ახდენდა. ხელმოწერის ადგილას ჯვრებს სვამდა. მასთან როგორ უნდა მეკამათა საერთოდ. ვფიქრობ, დასჯასთან ერთად სხვა პრევენციის საშუალებებიც უნდა არსებობდეს. იჯდება 6 წელი ციხეში, გამოვა და მერე რა მოხდება? იქნებ, შურისძიება გადაწვიტოს? და თუ ასე მოხდა, სად უნდა დავემალო?

სასამართლო პროცესებზე ძალიან უსიამოვნო იყო, რომ მოწმეც მე ვიყავი და დაზარალებულიც. ასევე გაუპატიურებად არ ითვლება ის ქმედება, თუ უშუალო პენეტრაცია არ მოხდა. ამიტომ, პროცესზე კომიკური სიტუაცია იქმნება, როცა ამ ყველაფერს უცხო ხალხთან ლამის სანტიმეტრებით ამტკიცებ. პროცესებზე დასწრება სულ მინდოდა, მაგრამ არავინ მაფრთხილებდა ხოლმე, როდის იმართებოდა, დრო თუ იცვლებოდა და ა.შ.

არასრულწლოვნის პროცესზე არ შემიშვეს, დახურული სხდომა იყო, თურმე. იმ უფროსი კაცის ოჯახმა კი შემომითვალა, საჩივარი გამოიტანე და ცოლად მოგიყვანსო.
როდესაც სასამართლომ საბოლოოდ გამოაცხადა, რომ ამ ტიპს 13 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიესაჯა, მისი ცოლი შენობაში დამედევნა და თმებში მწვდა, ცემა დამიწყო.

ორსულობა

ერთი თვის თავზე მადა, მგრძნობელობა მომემატა. აღმოჩნდა, რომ ორსულად ვიყავი. ეს საერთოდ შოკისმომგვრელი იყო. ბავშვის დატოვებაზე არ მიფიქრია, მაგრამ რომც მეფიქრა, გარშემომყოფებისგან იმხელა წნეხი მოდიოდა, რომ ამას ვერ შევძლებდი, ვერ გავბედავდი. მახსოვს, ახლობელი, ასაკით დიდი ქალი, მელაპარაკებოდა და მკითხა: რა გინდა, ნაბიჭვარი უნდა გაზარდოო?

აბორტი გავიკეთე. ყველაფერს ის ფაქტიც აფუჭებდა, რომ ჩემი ყველა ბარათი, სადაც თანხა მქონდა დარიცხული, პოლიციაში იყო. ფაქტობრივად ისეთი დღეებიც ყოფილა, რომ სახლში საჭმელიც არ გვქონია. რომ არა ჩემი ნათესავი, რომელიც ფულით დამეხმარა, არ ვიცი რა მოხდებოდა. ამიტომ, ვფიქრობ, რომ სახელმწიფო გაუპატიურებით დაზარალებულებს, აბორტის შემთხვევაში, თანხით უნდა ეხმარებოდეს.

მახსოვს, ჩემი ამბავი სტატუსად დავწერე ფეისბუქზე, რადგან ამაზე ლაპარაკი მჭირდებოდა. ვფიქრობ, ქალები ასეთ ისტორიებს არ უნდა მალავდნენ და მუდმივად უნდა ლაპარაკობდნენ მსგავსი ამბების შესახებ. სტატუსი “ჟურნალისტმა” ირაკლი მამალაძემ ნახა ფეისბუქზე და ჩემი ისტორია, მაინც გამოაქვეყნა, მიუხედავად იმისა, რომ ჟურნალში გამოქვეყნებაზე უარს ვუცხადებდი. სტატიას ფოტო ედო, რომელზეც სიბნელეში მჯდარი, თავჩაქინდრული გოგო იყო გამოსახული. ირაკლი მამალაძეს ჟურნალისტური ეთიკის ქარტიაში ვუჩივლე და 6 მუხლიდან 5-ში მოვუგე.

დედა

როდესაც ეს ამბები მოხდა, მე და დედა ვცხოვრობდით მარტო სახლში. დედას 5 წელი ალცჰაიმერი სჭირდა. სანამ დიაგნოზს დაუსვამდნენ, სულ კონფლიქტი გვქონდა, რადგან არაადეკვატური ქცევები ჰქონდა, მე კი ვერ ვხვდებოდით თავიდან რა იყო ეს.

ტელევიზორის წინ გავლა არ შეიძლებოდა, რადგან ტელევიზორიდან გვიყურებდნენ. სურათები ელაპარაკებოდნენ, მამას დაწერილი ხატები კი რაღაცებს პარავდნენ.

ხშირად, საათობით სარკეში ელაპარაკობდა საკუთარ თავს. ერთხელ, მეზობელთან წყალი ჩაუშვა, მე ამ დროს არ ვიყავი სახლში, ჩემი არყოფნისას კი ფსიქიატრიულში გადაიყვანეს. სწორედ იქ გავიგე, რომ ალცჰაიმერი ჰქონდა.
დროთა განმავლობაში კიდევ და კიდევ უფრო ალოგიკური გახდა მისი ქცევები, თუმცა მისი სახლში მარტო დატოვება შეიძლებოდა, რადგან საკუთარ თავს არაფერს დაუშავებდა, საკუთარი ხასიათის თვისებები სულ დაკარგა, თუმცა უფრო გულუბრყვილო და საყვარელი გახდა.

იმ ღამეს, როდესაც გამაუპატიურეს, სახლში მივედი, აბაზანაში შევედი, ვიბანდი. დედა შემოვიდა და ნახა, სულ სისხლჩაქცევები და დალურჯებები რომ მქონდა. მკითხა რა მოხდაო. მეც ავდექი და ყველაფერი მოვუყევი. დიდხანს იტირა, ერთ საათში კი თავიდან მკითხა: რა მოგივიდა, ქუჩაში ჰო არ დაეციო.

დედა ცოტახნის წინ კომაში ჩავარდა და ორი თვე გაატარა საავადმყოფოში. ერთი კვირის წინ კი გარდაიცვალა.

ხალხი

ის, რაც თავს გადამხდა, არ დამიმალავს. ყველას მოვუყევი რაც მოხდა. გაოცებული დავრჩი, როდესაც ძალიან ბევრი ქალისგან მოვისმინე ჩუმად ნათქვამი იგივე ამბები. ქალებისგან, რომლებმაც მაშინ დუმილი ამჯობინეს, ან მოძალადეზე დააქორწინეს. ისეთ ადამიანებზე გავიგე, რომ მსგავსი ჰქონდათ გამოვლილი, ვისზეც ვერასოდეს წარმოვიდგენდი.

საზოგადოების მხრიდან არაერთგვაროვანი რეაქციები იყო: მეგობრები სულ გვერდში მყავდნენ, მოდიოდნენ და ისე ხდებოდა, რომ სულ ისინი ტიროდნენ ჩემს ამბავზე, მე კი ვამშვიდებდი. სამსახურშიც დავდიოდი, სადაც არაჩვეულებრივი თანამშრომლები მყავს და მოვალეობის განცდამ ბევრი ცუდი რაღაცისგან მიხსნა. იმ პერიოდში შეყვარებული მყავდა, რომელმაც მითხრა, შენს ადგილას თავს მოვიკლავდიო. ეს ალბათ ყველაზე საშინელი გადასატანი იყო ჩემთვის. ამას ისიც დაემატა, რომ დამადანაშაულა, ჰო გაფრთხილებდი პნევმატური იარაღი გეყიდა და იმით გევლო, თავს მაინც დაიცავდიო. ზოგი ახლობელი მეუბნებოდა, არავის უთხრა ეს ამბავი, თავს ნუ გაიუბედურებო. ამის მთქმელებს ძალიან გაბრაზებული ვუღრიალებდი, როგორ მიბედავთ ამის თქმას საერთოდთქო. საოცარია, კიდევ აქეთ უნდა იდანაშაულებდე თურმე თავს და კიდევ აქეთ უნდა გრცხვენოდეს. რა გამოდის, რომ ისევ მე ვარ დამნაშავე? კულტურასა და ლიტერატურაშიც გაუპატიურებულ ქალს ნამუსახდილს უწოდებენ, თითქოს კიდევ შენ არ გაქვს ნამუსი და არა მოძალადეს. არც ამ ამბის შემდეგ რეალიზებული ქალის მოდელი არსებობს. ყველა მათგანი ან თავს იკლავს ან ცხოვრება ენგრევა. არადა ჩემი თავიდან გამომდინარე ვიცი, რომ ყველაფერი შეიძლება გააგრძელო, იბრძოლო და გადარჩე. ბრძოლა ბევრი და ხანგრძლივი იყო. დეპრესიასთან, უძილობასთან, საშინელ სიზმრებთან გამკლავება დღემდე მიწევს. მაგრამ მაინც ვფიქრობ, რომ მსხვერპლი კი არა, გადარჩენილი ვარ.“

ავტორი: ნინო გამისონია
ფოტო: ნინო ბაიდაური

The post სალომე ზანდუკელი, 22 წლის, თბილისი appeared first on WomenOfGeorgia.

„ზუსტად ვიცი, როცა ამას ქალი მკითხველი წაიკითხავს, ბევრს საკუთარი ისტორიაც გაახსენდება, რადგან იმ კულტურაში სადაც ვართ, ეს ამბები არა ერთერული შემთხვევა, არამედ გავრცელებული და წახალისებული პრაქტიკაა. სექსუალურ შევიწროებაზე მინდა ვისაუბრო.
პირველად 11 წლის ვიყავი, ეს რომ შემემთხვა. თბილისში, მოქმედი პოლიკლინიკის ზედა სართულზე ვცხოვრობდით დევნილები. ჩვენთვის ცალკე, ე.წ. შავი შესასვლელი გააკეთეს უკანა მხრიდან. სწორედ იქ, სკოლიდან დაბრუნების შემდეგ ხშირად მხვდებოდა ერთი ახალგაზრდა შუახნის კაცი, რომელიც ჩემს დასანახად მასტურბირებდა. ბავშვი ვიყავი და იმას ვხვდებოდი, რომ რაღაც ცუდი ხდებოდა. ამიტომ შეშინებული, მხოლოდ გაქცევით ვშველოდი თავს.

ცოტა მოგვიანებით, უკვე თინეიჯერობის ასაკში, საცხოვრებელი ადგილის შეცვლის შემდეგ, ყოველ დილით მიწევდა სკოლაში წასვლა მიწისქვეშა გადასასვლელის გავლით. ეს მიწისქვეშა გადასასვლელი იყო გოგოების ბრძოლის ველი. დღე არ გავიდოდა, ვინმე რომ არ დაგხვედროდა, აგკიდებოდა, ხელი არ მოკიდებინა, რამე ეროტიული შინაარსის რეპლიკა არ ეთქვა. ჰოდა, სანამ ძალა მყოფნიდა, სუნთქვაშეკრული გავირბენდი ამ მონაკვეთს და ვცდილობდი თვალი დამეხუჭა ყველაფერზე. მერე ვცდილობდი აღარ მესარგებლა მიწისქვეშათი და ზემოდან გადავსულიყავი. ერთხელ პატრულმა გამაჩერა და ჯარიმის გამოწერას აპირებდა. არ მივეცი პირადობის მოწმობა, ვუთხარი, წამომყოლოდა მიწისქვეშაში და თავისი თვალით ენახა, რატომ არ ვსარგებლოდი ამ გზით. არ წამომყვა. არც ჯარიმა დაუწერია. უბრალოდ ძალიან შერცხვა. მაშინ და არ ვიცი ალბათ არც ახლა, ბევრმა სამართალდამცველმა არ იცის რა ქვია ქუჩაში ქალების ამგვარ დევნას. ეს არის სექსუალური შევიწროება ქუჩაში. ამ თემაზე რომ დავიწყე ლაპარაკი სხვებთან, კაცებისგან ზუსტად მსგავსი რეაქციები წამოვიდა „კი მაგრამ ჩვენ როგორ ვერ ვამჩნევთ თუ ასე ხშირად ხდება?“ თუმცა დროთა განმავლობაში თვითონაც დაიწყეს დაკვირვება მათაც, ვისაც ეს „არ ეხება,“ „გონია, რომ არასდროს შეემთხვევა“ ან „არ გონია ყურადღების ღირსი“. სახელიც კი არ ვიცოდი ისე ძალადობის ამ ფორმას ჩემი მეთოდებით გამოვუცხადე ბრძოლა რაც უპირველესად ლაპარაკში გამოიხატებოდა.

ჩემი ბრძოლა – არ დავთმოთ ქუჩა ღამით

ამ ბრძოლაში ერთი შემთხვევა დამეხმარა. იმავე მიწისქვეშა გადასასვლელში ერთ დილით შემხვდა ახალგაზრდა კაცი, რომელიც გარბოდა. გვირაბის მეორე მხარეს 25 წლამდე გოგო იდგა და მელოდებოდა, როდის მივუახლოვდებოდი. აღმოჩნდა, რომ ამ გოგოს იმ კაცმა გვაერდით ჩავლისას მკერდზე აარტყა ხელი. გოგოსაც სწრაფი რეაქცია ქონდა, შეუტრიალტდა და ხმამაღლა დაუწყო ჩხუბი. თან როცა დამინახა, დამელოდა, რომ მეც არ აღმოვჩენილიყავი მსგავს სიტუაციაში და ერთად გაგვევლო დარჩენილი მანძილი. ამის მერე ვისწავლე, როგორ უნდა დავპირისპირებოდი ასეთ ძალადობას გაქცევის გარდა. დამალვით და იგნორით კი არა, მხილებით და სხვა გოგოების გაფრთხილებით და გვერდში დგომით. იმიტომ, რომ როცა გხედავენ ქალს გეშინია, გრცხვენია, ჩუმად ხარ, უფრო მეტი ლეგიტიმაცია ეძლევა მოძალადეს კიდევ ბევრჯერ გააკეთოს ის, რასაც აკეთებს. თან მერე აღმოვაჩინე, რომ ამაში ახალი არაფერია: დედაჩემი მიყვებოდა 90-იანებში თვითონაც რომ უწევდა სამსახურიდან საღამოს დაბრუნებულს იმავე გვირაბის გავლა, სხვა ქალებს ელოდებოდა, ერთმანეთის გარეშე არ გადიოდნენ გვირაბს, არც მეგობრები იყვნენ, არც მეზობლები, არც რამე იცდნენ ერთმანეთის შესახებ იმის გარდა რომ ბნელი და საშიში გვირაბი ქონდათ ზამთარში საღამოს 7 საათზე ერთად გასავლელი.

ამ ეტაპზე ჩემთვის სექსუალური შევიწროება ქუჩაში შედარებით ადვილად გასამკლავებელი სიტუაციაა. პირიქით, ხშირად ღამით დავდივარ ქუჩაში და ჩემი მხრიდან ეს ერთგვარი პროტექსტია, ქალად მონიშნული ადამიანის პროტესტი, რომ დიახ, არ მეშინია მოძალადის, დიახ, მე ვამხელ მას, არ გავიქცევი და არ დავთმობ ღამე ქუჩას.
არასოდეს მიფიქრია, რომ ის კატეგორია კაცების, რომლებიც მოზარდებს სექსუალურად ავიწროებენ, „ავადმყოფები“ არიან. ძალიან სამწუხაროა, რომ საზოგადოება და კულტურა ამ მასობრივი პრობლემის ინდივიდუალიზებას აკეთებს, ერთეულ შემთხვევებს მიაწერს და ზოგადად ფსიქიკური პაციენტების სტიგმატიზირებას ახდენს. როგორ შეიძლება ეს ერთეული, გადახრების მქონე პაციენტების შემთხვევა იყოს, როცა მეც და ჩემს მეგობრებს გვქონია ისეთი შემთხვევებიც, როცა დაოჯახებული კაცი, მეოჯახის სტატუსით, 15 წლის გოგოს დაუჯდება და ფეხზე ეფერება, ან ტრაკზე ან მკერდზე მოუსვამს ხელს. საქმე იმაშია, ვის როგორ გაუვა. ზოგადად პედოფილიის ტირაჟირება ყოველდღიურად ხდება პატრიარქატულ კულტურაში, თუნდაც ნაადრევი ქორწინების დაშვებით, ასევე იმ კულტურული ნორმით, რომელიც გკარნახობს, რომ ქალი ასაკით პატარა უნდა იყოს, კაცი კი დიდი. პედოფილია წახალისებულია არა მარტო საქართველოში, პრაქტიკულად ყველგან. ამერიკაში მაგალითად იმართება ბავშვების სილამაზის კონკურსები, 13-14 წლის მოდელები ყავთ. იმის თქმა მინდა, რომ პატრიარქატულ კულტურაში ქალის სექსუალურ ობიექტად მონიშვნა ადრეული ასაკიდან იწყება და ამას კაცების დიდი ნაწილი ყოველთვის იყენებს და გამოიყენებს თავისი სურვილებისა და ფანტაზიების დასაკმაყოფილებლად. და საზოგადოებისგან აქვთ ამის ლეგიტიმაცია.

ჩემი იმედგაცრუება

ის ფაქტი, რომ ქალის სექსუალური შევიწროება ლეგიტიმურია, კიდევ ერთხელ დადასტურდა, როცა 2 წლის წინ, ფოტოკამპანიაში „ამხილე მოძალადე“ ჩავერთვე. ამას წინ უძღოდა შემთხვევა, რომელიც ტაქსიში გადამხდა. ჩემზე ასაკით ბევრად უფროს დაოჯახებულ მძღოლს მივყავდი სამსახურეობრივი მივლინებით ახალციხეში. გზაში პოლიტიკაზე ვსაუბრობდით და „ციხის კადრები“ გავიხსენეთ. ამაზე ძალიან აგრესიული გახდა. ისედაც მთელი გზა ზედმეტად ფამილარული იყო, მაგრამ ის რაც მითხრა, უკვე მოლოდინს გადააჭარბა. კაცის გაუპატიურება არის შეურაცხმყოფელი, თორემ ქალები უნდა გააუპატიურო, აბა რა უნდა ქნაო. თანაც ეს ქალებს ძალიან მოსწონთო. პოტენციური მოძალადე კაცის წინაში აღმოვჩნდი ტრასაზე და რომ ეძალადა, ფიზიკურად ვერც კი მოვერეოდი. ჰოდა ეს ისტორია დავწერე პოსტერზე და ფოტო გადავიღე. უცებ გავრცელდა სოციალურ ქსელში. არ შემპარვია ეჭვი, რომ მხარდაჭერა არ მექნებოდა საზოგადოებისგან, რადგან ძალიან თვალსაჩინო ამბავი იყო.

თუმცა საპირისპირო მოხდა. დაიწყეს ჩემი დამუნათება და ლანძღვა იმის გამო, რომ თურმე მე ვახდენ ტასისტების სტიგმატიზირებას და დისკრიმინაციას. ყველაზე სამწუხარო ის იყო, რომ ეს ტალღა იმ ადამიანების მიერ აგორდა, ვისგანაც ყველაზე მეტ მხარდაჭერას ველოდი, ვისაც აქვს პრეტენზიები ადამიანების უფლებების დაცვაზე, აქვთ გარკვეული (ან მეგონა რომ ქონდათ) ღირებულებათა სისტემა და ჩვენ ვაძლევთ იმის უფლებას, რომ საზოგადოებაში აფრქვიონ თავისი აზრები. ირაკლი ვაჭარაძე, გური სულთანიშვილი იყვნენ პირველები, ვინც ამ ისტორიაში ჩემზე ძალადობის რისკი კი არ დაინახეს, არამედ დამადანაშაულეს, რომ ვამხილე მოძალადე, რომლის სახელიც კი არ მიხსენებია და საჯაროდ ითხოვდნენ ჩემგან ბოდიშის მოხდას. ყველაზე რთული გასაძლები ის იყო, რომ 3 დღის განმავლობაში ჩემი ფოტოს ქვეშ იწერებოდა მუქარის შემცველი გამოხმაურებები: ზოგი სადარბაზოში დახვედრით და მოკვლით მემუქრებოდა, ზოგი ჯგუფურ გაუპატიურებას გეგმავდა, ზოგიც წერდა, რომ მე რა გასაუპატიურებელი ვარ, იმიტომ რომ უშნო ვარ. ძალიან სარისკო სიტუაციაში აღმოვჩნდი, იმიტომ რომ ჩემი ფოტო გავრცელდა და ადვილად იდენტიფიცირებადი ვიყავი და თავისუფლად შეეძლო გარკვეულ ჯგუფებს, ეს მუქარები სიცხადეში მოეყვანათ. იმ პერიოდში ჩემმა 10 წლის მოსწავლემ მითხრა, შენი სურათი ვნახე ფეისბუქზე და რას ნიშნავს გაუპატიურებაო. ძალიან განვიცადე ეს ამბავი. და გული დამწყდა, რომ იმ ადამიანებს, ვისგანაც ყველაზე მეტ მხარდაჭერას ველოდი, პროგრესულად მიმაჩნდა, ერთი მხარდამჭერი სიტყვაც კი არ დაუძრავთ ამ მუქარების წინააღმდეგ. ეს იყო კაცების ძალიან კარგად აპრობირებული ტაქტიკა, რომელსაც ხშირად და ეფექტურად იყენებენ – როგორც კი ხმას ამოიღებ მსხვერპლს ადანაშაულებენ და რეალურ დამნაშავეს ახალისებენ.

სექსუალური შევიწროება არის ქალზე ეკონომომიკური ძალადობა

სექსუალური შევიწროება ქუჩაში ქალზე ძალადობის მხოლოდ ერთი ნაწილია. გაცილებით რთულადაა საქმე, როცა მსგავს სიტუაციაში ქალი სამსახურში აღმოჩნდება. ჩვენ გვაქვს უკვე გახმაურებული ისტორია, შალვა რამიშვილის მონაწილეობით, როგორ დაკარგა სამსახური თათია სამხარაძემ, სწორედ იმის გამო, რომ ის გარკვეულ სექსუალურ შეთავაზებებს არ დათანხმდა უფროსისგან. სამსახურებრივ სიტუაციაში, კიდევ უფრო რთული სამტკიცებელია სექსუალური შევიწროება ქალისთვის და ამის საჯაროდ მხილება დიდ გამბედაობას მოითხოვს. განსაკუთრებით თუ ძალაუფრებრივ სქემაში, დაბალ რგოლს წარმოადგენ, ძალიან ადვილი შესაძლებელია, უბრალოდ სამსახური დაკარგო. შენი უარი, შენი არა, გახდეს საბაბი დამქირავებლისთვის, რომ სხვა მიზეზებით გაგიშვას სამსახურიდან და სწორედ იმიტომ, რომ არც კანონი გვაქვს, არც ღირებულებები, არც განათლება და საერთოდ არც კი ვიცით, რა ქმედებებს დავარქმევთ სექსუალურ შევიწროებას, კაცი ყოველთვის მოგებულ პოზიციაშია, ქალი კი გარდა იმისა, რომ იქით ადანაშაულებს კულტურა, შემოსავლის წყაროსაც კარგავს. ამიტომ მიმაჩნია, რომ სექსუალური შევიწროება სამუშაო ადგილას ეკონომიკური ძალადობის სიბრტყეზე უნდა განიხილებოდეს და არა უბრალოდ კულტურის მოწყვეტილ პრობლემად.
გამოსავალი არა შედეგებთან, არამედ მიზეზებთან ბრძოლაშია
ძალიან კარგია, რომ ქალებმა ამ ბოლო დროს ხმამაღლა დაიწყეს საუბარი საკუთარ გამოცდილებაზე. სხვადასხვა ისტორიებით, სექსუალური შევიწროება აბსტრაქტული განზომილებიდან თვალსაჩინო მაგალითებში გადადის და საზოგადოება სახელდებას უკეთებს პრობლემას, რაც მანამდე კულტურულ და ეკონომიკურ ნორმად იყო მიჩნეული. ასევე ძალიან მნიშვნელოვანია მოძალადის სახელით მხილებაც, რაც მის დარცხვენას და შესაბამისად, მისი მხრიდან მსგავსი ქმედებების შემიცირების ალბათობას გამოიწვევს. ამით შევებრძოლებით მხოლოდ შედეგებს.

მაგრამ ძალიან მნიშვნელოვანია, სახელმწიფომ და საზოგადოებამ იპოვნოს გამოსავალი, როგორ უნდა ვებრძოლოთ მიზეზებს. გარდა საყოველთაო მობილიზებისა და ქალების ჯანყისა, აუცილებელია ამ საკითხების განათლების ფორმალურ სისტემეში ინტეგრირება. პატრიარქატულ კულუტრაში პატაობიდანვე აჩვევენ ბიჭს იყოს ასერტული, მომთხოვნი, მომპოვებელი, მარტივად რომ ვთქვათ, ასწავლიან, რომ კარს თუ დაუკეტავენ, ფანჯრიდან უნდა გადავიდეს. გოგოს კი აჩვევენ იყოს მომთენი, მორჩილი, ამტანი. კაცის და ქალის ასეთ სახე-ხატებს განათლების სისტემაში არსებულ სახელმძღვანელობშიც ბევრს შეხვდებით. და თუ შევძლებთ, სწორი ღირებულებების შეტანას განათლების და აღზრდის ფორმალურ თუ არაფორმალურ სისტემაში, აღზრდაში, მჯერა, რომ ასეთი განსხეულება – მომპოვებელ კაცად და მორჩილ ქალად, ნელ-ნელა მოირღვევა და ქალზე ნებისმიერი ფორმის ძალადობის მიზეზებთან ბრძოლაც უფრო წარმატებული იქნება ვიდრე მხოლოდ ინდივიდუალური მოძალადის დასჯა.“

ავტორი: მაია ჩიტაია

ფოტო: ნინო ბაიდაური

The post ნუკრი (მაიკო) ტაბიძე, ასაკი 27, თბილისი appeared first on WomenOfGeorgia.

სწორედ იმ პერიოდიდან იწყება ჩემი ამბავი. ჩემი მოვალეობა იყო პაციენტების მიღება, უცხოელ სტუმრებთან თარჯიმნობა, ყავის მოდუღება და „ბატონი“ ირაკლის დამცირებების ატანა…

„ბატონი“ ირაკლი ყოველდღე სვამდა თავის კაბინეტში. ასე იღებდა პაციენტებს და ოპერაციებსაც ასე აკეთებდა. პირველად, რომ მითხრა მთვრალმა, რა კარგი მიხვრა-მოხვრა გაქვსო, არ შევიმჩნიე, უბრალო კომპლიმენტად მივიღე. თანაც მთვრალი „ბატონი“ ირაკლის მეშინოდა: მიყვიროდა, მუშტებს მაგიდაზე აბრახუნებდა, იმუქრებოდა სამსახურიდან გაშვებით.

თანდათან მისი უწყინარი კომპლიმენტები შეურაცხყოფის სახეს იღებდა. დამიღრიალებდა მთვრალი, დადა, შემოდი სასწრაფოდ, საქმე მაქვს შენთანო და შევდიოდი ბლოკნოტით და კალმით, რომ მითითებები ჩამეწერა. ის კი, მიბრძანებდა, კარი დამეკეტა და მიყვებოდა, როგორი დიდი სურვილი აქვს ჩემი გაჟიმვის (ვციტირებ „ბატონ“ ირაკლის) და პირდაპირ მოითხოვდა, რომ მასთან ერთად წავსულიყავი ღამის გასატარებლად.

თავდაპირველად ვფიქრობდი, რომ მთვრალი იყო და რომ გამოფხიზლდებოდა, გონს მოვიდოდა. თან მრცხვენოდა ამაზე ხმამაღლა საუბარი თანამშრომლებთან და ვცდილობდი ადგილობრივად მომეგვარებინა ეს პრობლემა და დამემშვიდებინა. რამდნჯერმე ავუხსენი, ბატონო ირაკლი, მე ხომ არ გაძლევთ თქვენ ამის საშუალებას, რომ ასე მომმართოთ, არც ვულგარულად ვიცვამ, არც გყვებით ამ ხუმრობაში და მხოლოდ ჩემს საქმეს ვაკეთებ. იცით რას მპასუხობდა? სწორედ მაგაშია საქმე, მე ქალები კისერზე მეკიდებიან, თან ისეთი ცნობილი ქალებიო და შენ რა გამიხდი, რომ ჩემზე უარს ამბობო.

თქვენ გგონიათ, თავმოყვარეობა ან ღირსება არ მაქვს? მაქვს, ისე როგორც ყველა ადამიანს. მაგრამ ჩემი უხელფასოდ დარჩენა, ჩემი და მამას ქუჩაში დარჩენას უდრიდა და ამიტომ ვცდილობდი თვალები დამეხუჭა იმ იმედით, რომ დედაც სხვა მოხუცს მოძებნიდა ესპანეთში და მეც სხვა სამსახურში გადავიდოდი…

დასვენების დღეებში მირეკავდა ხოლმე „ბატონი“ ირაკლი და დაჟინებით მთხოვდა მასთან ერთად სადმე წავსულიყავი. რა თქმა უნდა, უარს ვეუბნებოდი. ერთხელ მოტყუებით წამიყვანა ბაკურიანში, უცხოელი სტუმარი იყო ჩამოსული ძუძუს კიბოს კონფერენციის ფარგლებში და თარჯიმანი მჭირდებაო. მძღოლთან ერთად გამომიარა. თუმცა აღმოჩნდა, რომ თარჯიმანი სულაც არ ჭირდებოდა, რადგან ის სტუმარი, რომელიც სხვა მანქანაში იჯდა გადასარევად საუბრობდა რუსულად. გზად რესტორანში შეიარეს, იმ სტუმართან ერთად და როცა შეთვრნენ, მერე ავედით ბაკურიანში. მოვითხოვე, რომ უკან გავბრუნდებოდი, რადგან საჭიროებას ვერ ვგრძნობდი. მაგრამ ისეთი ამბავი ამიტეხა… შემეშინდა და გავჩუმდი. ბაკურიანში მოინდომა თავისი ბინა ეჩვენებინა. მძღოლს ვთხოვე ჩუმად, ნიკო წამომყევი, მარტო არ დამტოვო თქო, მაგრამ ავედით თუ არა ბინაში, მძღოლი უკან გაბრუნდა და დამტოვა. მაშინ იყო პირველად, რომ ფიზიკურად ძალადობის მცდელობა ჰქონდა. კიდევ კარგი, მეც არ მაკლია ძალ-ღონე და თავი გავითავისუფლე და გავიქეცი…

ვერავის ვეუბნებოდი ამ ამბავს და ყველაფერს, რაც ჩემს თავს ხდებოდა. ერთადერთი მძღოლი იყო ჩემი იმედი და როცა „ბატონი“ ირაკლი მოითხოვდა გვიანობამდე დავრჩენილიყავი სამსახურში, მძღოლს ვთხოვდი, ნუ დამტოვებ, იქნებ შენც ჩემთან ერთად იყო თქო. მაგრამ ნიკო, „ბატონი“ ირაკლის მეგობარი იყო და აბა მეგობარს ხომ არ უღალატებდა…

როგორც საგანს ისე მექცეოდა. ერთხელ მითხრა, აი ყავას რომ მიდუღებ, ვისკის მისხამ, დაწოლაზე უარს როგორ მეუბნებიო? მე შენი უფროსი ვარ და ის უნდა გააკეთო, რასაც ვითხოვ, თორემ დარჩები უსამსახუროდო.

ბაკურიანის შემდეგ ისევ აგრძელებდა მთვრალი ჩემს შევიწროებას. დამიბარებდა ოთახში, და მუშტების ბრაგუნით მთხოვდა ხან კალთაში ჩავჯდომოდი, ხან მეკოცნა. უარი აგიჟებდა. ღრიალზე გადადიოდა. მეც ასე ყოველდღიურ სტრესში, ხან ვიმალებოდი, ხან უხეშად ვიცილებდი, ხან ნიკოს ვთხოვდი დახმარებას…

1 თებერვალი იყო, სამსახურში პახმელიაზე მოვიდა. 16 პაციენტი ელოდებოდა და როგორც კი შემოვიდა, მთხოვა ამ ხალხს უთხარი, დამელოდონ, კონფერენციაზე მივდივარ და მალე მოვალო. გაგიჟდნენ პაციენტები. წარმოიდგინეთ ზოგი მძიმე დიაგნოზით იყო, ზოგს სასწრაფოდ ჭირდებოდა ექიმის გასინჯვა. „ბატონი“ ირაკლი კონფერენციიდან შუადღეს მთვრალი დაბრუნდა, ფეხით შემოაღო კარი და მითხრა, ვერც ერთ პაციენტს ვერ მიიღებდა. პაციენტებთან გავედი და ვუთხარი, რომ ექიმს წნევა ქონდა. სულ ვცდილობდი, რომ პაციენტების თვალში რეპუტაცია არ შელახოდა მას, მერე იმ კლინიკას, სადაც მე ვმუშაობდი, რადგან ეს ჩემი პრესტიჟიც იყო. თან პაციენტებთან მე მქონდა ურთიერთობა და ძალიან მეუხერხულებოდა მათთან ასეთი დამოკიდებულება. საღამომდე იჯდა კაბინეტში და სმას განაგრძობდა. მეც არ მიშვებდა სახლში. გვიან, როცა ყველა თანამშრომელი წავიდა, დამიბარა კაბინეტში და შემომთავაზა, თუ დავთანხმდებოდი მასთან სექსზე, დამაწინაურებდა. ასე მითხრა, შეხედე სხვა ქალებს ფიზიკურობას რომ იყენებენ და ერთი ადგილით რომ მუშაობენ, რამხელა მწვერვალებს აღწევენ და ყოველთვის კარგი ხელფასი აქვთო. ამაზეც უარი რომ ვუთხარი, დაიწყო ჩემი ლანძღვა, რომ ასეთი შტერები ვართ ქალები, რომ შესაძლებლობებს არ ვიყენებთ და ეს თურმე ირაკლი კოხრეიძე ჩემი შანსი ყოფილა კარიერული წინსვლის. ძალიან მრცხვენია, ამას რომ ვყვები და იმისიც, რომ ადრე არ გავბედე ამის მოყოლა… ის დღე იყო, რომ დავემუქრე, თუ არ შეწყვეტდა ჩემზე ძალადობას, სამედიცინო უნივერსიტეტის რექტორთან შევიდოდი და ყველაფერს მოვუყვებოდი. მოკვდა სიცილით, გაგაბანძებენ, დაგცინებენ, შენ ვინ დაგიჯერებს, დასაცინი გახდები მთელი ქვეყნისო…

არადა ალბათ ამ სიტყვებმა შეაფიქრიანა „ბატონი“ ირაკლი და რამდენიმე დღეში საქმეზე დამიბარა. თან იმის ფონზე, რომ ისევ აგრძელებდა ზეწოლას და დამცირებას, როგორ უნდოდა ჩემი გაჟიმვა (ისევ ვციტირებ). სამსახურიდან წასვლა მომთხოვა, იმ მოტივით, რომ ჩვენზე ცუდად ჭორაობენ და ჩემს რეპუტაციას ვერ შევწირავ ამ ამბავსო. მერე გამომცდელი თვალით შემომხედა, არ გამოიყენებ შენს შანსსო? ისევ უარი რომ მიიღო, მომთხოვა განცხადება დამეწერა. ძალიან გავბრაზდი, ცხელ გულზე დავწერე განცხადება და წამოვედი. მეორე დღეს ვიფიქრე, რომ არ მოვიქეცი სწორად, თუ ჩემი გაშვება უნდოდა, თვითონ უნდა დაეწერა ბრძანება. ჩემი განცხადების დაწერით, კი ამ ამბავს ასე მიაჩუმებდა. ამიტომ უკან გამოვითხოვე განცხადება, რომელიც ჯერ კანცელარიაში არ იყო ჩაბარებული. დამიბრუნეს, თუმცა მერე ის დამაბრალეს, რომ განცხადება მოვიპარე. სასაცილოა უბრალოდ…

ცხადია სამედიცინო უნივერსიტეტის რექტორს ყველაფერი შევატყობინე. დაუყოვნებლივ მივიღებ ზომებს და სამსახურიდან გავათავისუფლებო, დამპირდა. თუმცა არავის არაფერი მოუმოქმედებია. პირიქით, დააწინაურეს და ვიცე-რექტორად გადაიყვანეს.

ძალიან დამცირებულად ვგრძნობდი თავს და გადავწყვიტე ჩემით მემოქმედა. ინტერნეტში ქალების უფლებების დამცველები მოვძებნე და სასამართლოში შევიტანე „ბატონი“ ირაკლის წინააღმდეგ საჩივარი. მაქვს ტელეფონით ვიდეო ჩაწერილი, რომელიც ჩემი ერთადერთი მტკიცებულებაა. საბოლოო სასამართლო 21 დეკემბერს გაიმართება და ვნახოთ…

ქალებო, ვინც ხართ ჩემს დღეში, არ შეუშინდეთ არავის, არ შეგრცხვეთ ამაზე საუბარი იმიტომ, რომ თქვენი მაგალითით, შესაძლოა ბევრი მხარდამჭერი ვერ იპოვნოთ, მაგრამ სხვა ქალებს დაეხმარებით, რომ არ გახდნენ სექსუალური შევიწროების მსხვერპლი. თუ სასამართლოს მოვიგებ, ეს არ იქნება მარტო ჩემი გამარჯვება, ეს თქვენი გამარჯვებაც იქნება…“

The post დადა, 30 წლის, თბილისი appeared first on WomenOfGeorgia.

როცა ერთ მეგობარს ვუთხარი ჩემს ორიენტაციაზე და მარტივად მიიღო, გავიხსენი და სხვებსაც ვუთხარი. ბავშვობის მეგობრებსაც ვუთხარი, თუმცა ძალიან ვღელავდი, მაგრამ საყვარლად შეხვდნენ ამ ცნობას, ჩამეხუტნენ. ყველა მეგობრისთვის ნათქვამი მაქვს უკვე. მას შემდეგ, რაც დავქამინგაუთდი, ერთმა მეგობარმა მითხრა, რომ მის გარშემო რამე ჰომოფობიურს როცა ამბობენ, ძალიან არ სიამოვნებს.

ახლანდელ სამსახურში არაჰომოფობიური განწყობაა, თუმცა მიწევდა ისეთ გარემოში მუშაობა, სადაც სულ კაცები იყვნენ და და გარემო სექსისტური და ჰომოფობიური იყო. ეს ყველაფერი მაღიზიანებდა. ძალიან სექსისტურად ხუმრობდნენ ხოლმე და არასოდეს უფიქრდებოდნენ, რომ მათ გვერდით მყოფი ადამიანისთვის ეს შეიძლება მტკივნეული იყოს.

მინდა, რომ ჩემი ორიენტაცია ჩვეულებრივი მოვლენა იყოს და რამე სახელის დარქმევა არ მიწევდეს ამისთვის. არც ის მინდა, რომ ჩემს ჩაცმულობაზე იყოს აქცენტი და არ გაიძულებდეს გარემო ერთ სტილს მოერგო. არ მომწონს ეს გენდერული სტერეოტიპები. ერთ მომენტში შეიძლება ძალიან ფემინურად მეცვას და მეორე მომენტში სრულიად საპირისპიროდ ჩავიცვა – მასკულინურად. არ მინდა ეს განსჯის საგანი იყოს.

ძალიან მინდა გარკვეული დროის მერე მაინც შეიცვალოს დამოკიდებულებები ჩვენთან. მინდა თავისუფლად ცხოვრება, ისეთივე აღლუმების ჩატარება, როგორც ეს სხვა ქვეყნებში ტარდება. არ მინდა მარგინალიზებული ჯგუფები არსებობდნენ. მინდა, რომ საზოგადოება ფობიებისგან თავისუფალი იყოს. თუმცა, ვფიქრობ, ეს დამოკიდებულებები ოდნავ შეიცვალა, უფრო მეტი საუბარია ჰომოსექსუალიზმის თემაზე, და შესაბამისად აგრესიამაც იმატა. თუმცა, ეს მოსახდელი ეტაპია და მგონია ჩაცხრება ეს აგრესია.“

The post ანა, 24 წლის, თბილისი appeared first on WomenOfGeorgia.