ბაბუას გავლენით, იურიდულზე ჩავაბარე და მასაც მოლოდინი ჰქონდა, რომ პოლიციელის ან პროკურორის კარიერას გავაგრძელედი. პროკურორი იმიტომ არ ვიქნებოდი, რომ არასდროს ვიყავი და ვარ ბრალმდებელი.  მგონია, რომ ტვინის მოწყობის ამბავია, როცა ვიღაცის ამბავს ისმენ, ან იწყებ მოქმედი პირის დაცვას ან დადანაშაულებას. ასეთ სიტუაციებში მუდმივად მქონდა მოქმედი პირის დაცვისა და გამართლების სურვილი. საბოლოოდ, ჩემს არჩეულ პროფესიას გამართლება ვუპოვნე და ადამიანის უფლების დაცვის სფეროში აღმოვჩნდი. ასე გავხდი ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაციის თავმჯდომარე და ჩემი პიროვნული სურვილები – ადამიანებს დავხმარებოდი – რეალობად ვაქციე.  შეიძლება ითქვას, რომ საკუთარი თავი ვიპოვე. ამ პერიოდში ჩემი პირველი შვილი 6 თვის იყო და როგორც უმეტესობა ჩვილებს, მასაც არეული ჰქონდა დღე და ღამე. მეც მიწევდა პროფესიისა და დედობის შეთავსება და ეს ურთულესი პერიოდი იყო ჩემს ცხოვრებაში. ყველაზე რთული მაინც ფსიქოლოგიური წნეხი იყო, დანაშაულის გრძნობა, რომ თითქოს ვერ ხარ კარგი დედა, თითქოს ბევრ რამეს აკლებ შენს შვილს. განსაკუთრებით ეს რთულია პირველ შვილზე, რადგან ჩემი მომდევნო 2 შვილი შედარებით ნაკლები სტრესით გავზარდე, უფრო მომზადებული ვიყავი.  ეს რთული პროცესი იმ ფაქტორმაც გადამატანინა, რომ ჩემი ოჯახის ქალები სულ მუშაობდნენ და აქტიურები იყვნენ. ძალიან გამიმართლა, რომ ასეთი როლური მოდელები მყავდა.

საიადან წამოსვლის შემდეგ,  6 კვირიანი პროგრამით საჯარო მოხელეების გადამზადების კურსზე ამერიკაში ვიყავი. იქ შევიტყვე, რომ მესამე ბავშვზე ვიყავი ორსულად. ეს იყო დაუგეგმავი ორსულობა და იმდენად შოკირებული ვიყავი, მახსოვს ტესტი რომ გავიკეთე და სარკეში ჩავიხედე, 2 ცალი თმა გაჭაღარავებული მქონდა. 

ამერიკიდან დაბრუნების მერე სამოქალაქო სექტორში ვმუშაობდი, მაგრამ 3 შვილთან ერთად ძალიან მიჭირდა გრაფიკის შეთავსება. რადგან ბრიუსელში გადასვლას არ დავთანხმდი, ბავშვებისთვის ნაკლები სტრესის მიყენების მიზნით, ქუთაისიდან ვმუშაობდი, თუმცა კონტრაქტით თვეში საშუალოდ 10 დღე მინიმუმ მიწევდა მგზავრობა, გამომდინარე იქიდან, რომ აღმოსავლეთ პარტნიორობის 6 ქვეყანას ვკურირებდი და რამდენიმე პროექტის მენეჯერი გახდლით.  

როგორც ვთქვი, პოლიტიკას სულ გავურბოდი. ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაციაში თავმჯდომარის ვადის ამოწურვის შემდეგ, ბევრი პოლიტიკური პარტიისგან მქონდა შემოთავაზება, თუმცა არც ერთს არ დავთანხმდი. რამდენიმე წლის მერეც მქონდა ბევრი შემოთავაზება და არ ვაკეთებდი. ხშირად მსაყვედურობდნენ, ალბათ პასუხისმგებლობის აღება არ გინდაო, რაც რა თქმა უნდა, არ იყო სწორი, რადგან რაც აქამდე მიკეთებია, ყველაფერი უკიდურეს პასუხისმგებლობასთან იყო დაკავშირებული.

სამოქალაქო სექტორში მუშაობამ გარკვეული დროის მერე კმაყოფილება ვეღარ მომიტანა. მუდმივად ვეძებდი ისეთ საქმეს, რომელსაც არა მარტო ერთეულების ცხოვრების შეცვლა, არამედ მეტი ადამიანისთვის ცვლილების მოტანა შეეძლო. ასეთი შედეგის დადგომა კი მხოლოდ პოლიტიკის დონეზე ცვლილებების გატარებას შეეძლო.  

ამ პერიოდში შემოთავაზება მივიღე ქუთაისის მერისგან მერიაში ჩამებარებინა ტურიზმისა და საერთაშორისო ურთიერთობების მიმართულება. საბოლოოდ, მერის მოადგილის პოზიციაზე შევთანხმდით და სხვა საკითხებთან ერთად, სოციალური და ჯანდაცვის საკითხებიც ჩავიბარე. 

მახსოვს, ნოემბერი იყო მუშაობა რომ დავიწყე და პირველი საქმე იყო აუტისტური სპექტრის მქონე მშობლების მოთხოვნის დაკმაყოფილება. მშობლები ითხოვდნენ ქუთაისში მცხოვრები ყველა ბავშვის თერაპიული მომსახურების დაფინანსებას და ქუთაისის მერია და აწი უკვე მეც, ნეგატიური კამპანიის სამიზნე გავხდით. შეუძლებელია არ შესულიყავი იმ მშობლების მდგომარეობაში, რომლებიც სახელმწიფოსგან მინიმალურს ითხოვდნენ, მაგრამ საქმე იმაში იყო, რომ ბიუჯეტში არანაირი რესურსი არ არსებობდა ამ მოთხოვნის დასაკმაყოფილებლად. საჭირო იყო ალტერნატიული მოქმედება და თან რაც შეიძლება სწრაფად. ბევრ დონორ ორგანიზაციასა და კერძო კომპანიას შევხვდი თანადაფინანსების თანამშრომლობის მიზნით, და ბოლოს შევძელით ერთ-ერთ კერძო კომპანიასთან ხელშეკრულების გაფორმება. 25 დეკემბერს, ანუ 1 თვის ვადაში პირობა შესრულებული იყო.  

არაა იოლი პოლიტიკაში მოღვაწეობა. პირველ რიგში უნდა გქონდეს გააზრებული, რომ გარკვეული სისტემის ნაწილი ხარ და ამ სისტემის ქმედებაზეც პასუხისმგებელი და ამ სისტემის წინააღმდეგ მიმართული აგრესიის ნაწილიც. შეიძლება ეს პიროვნულად არ გეხებოდეს, მაგრამ გადასააზრებლად ძლიან რთულია. რთულია, როცა გინდა დაეხმარო სხვადასხვა მოწყვლად ჯგუფებს, მაგრამ ამის რესურსი სისტემას არ გააჩნია. ამიტომ პასუხი – არ გამოდის – ყველაზე ნაკლებად მისაღებია ამ სისტემაში. თუ სტანდარტული მოცემულებაა რესურსის არარსებობა, მაშინ არასტანდარტული გამოსავალი უნდა ეძებო. პოლიტიკას სხვანაირი მონდომება ჭირდება. ეს არის ერთადერთი სფერო საქართველოში, სადაც თუ ადამიანი ხარ, კომფორტულად თავს ვერ იგძნობ. 

პოლიტიკოსის პასუხისმგებლობაც რთული სატარებელია და ხელფასიც რთული სახარჯია. დავაკვირდი, რომ სხვა სამხსახურში მიღებულ ხელფასს უფრო ლაღად ვხარჯავდი. არ ვიცი, შეიძლება მე ვართულებ, მაგრამ ვერასდროს ვერ გავუგებ ადამიანებს, ვინც პოლიტიკისგან სიამოვნებას იღებენ. განსაკუთრებით საპასუხისმგებლოა ადგილობრივ თვითმმართველობაში საქმიანობა, როცა შენ თვითონვე გიწევს შენივე გადაწყვეტილებებით და პოლიტიკით ცხოვრება. აქვე სწავლობენ შენი შვილები, აქ დადიხარ ბაზარში, ყოველდღე შეხვდები ადამიანებს, რომლებსაც ვერ დაეხმარე და შენი უმოქმედობა მათი ცხოვრების ხარისხზე აისახება. ამას ხედავ ყოველდღე!

ჩემი ქალობა პოლიტიკაში მხოლოდ იმაში მეხმარება, რომ ქალები უფრო ღიად მესაუბრებიან ქალურ გამოცდილებასა და გამოწვევებზე. მათი ინსპირაციით დავიწყეთ ქალთა ეკონომიკური გაძლიერების პროგრამა, რომელიც მრავალშვილიან ქალებს დაეხმარება ბიზნეს-უნარების განვითარებაში და საკუთარი საქმიანობის წამოწყებაში. ეს მათ ცხოვრებაზე დადებითად აისახება. დავაკვირდი, რომ სოციალურ შემწეობას ქალები შვილებს ახმარენ და საკუთარ თავს არაფერს ახარჯავენ. ეკონომიკური გაძლიერებით მინდა ქალებმა ეკონომიკური დამოუკიდებლობაც შეიძინონ და მათი კეთილდღეობის ხარისხი გაუმჯობესდეს. 

ძალიან რთულია საქართველოში პოლიტიკოსობა. ერთადერთი გამართლება ამ საქმიანობის  ის ცვლილებებია, რასაც მოვიტან. პოლიტიკოსობა ადმიანისთვის მიზანი კი არა, საშუალება უნდა იყოს სოციალური ცვლილებებისთვის.

ავტორი: მაიკო ჩიტაია

ფოტო: ნინო ბაიდაური

The post ნინო თვალთვაძე, 34 წლის, ქუთაისის მერის მოადგილე appeared first on WomenOfGeorgia.

მამა შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე პირი იყო, სმენისა და მეტყველების შეზღუდვებით. მახსოვს, ბავშვობაში დედას მცირე ნაკვეთში მოყავდა ბოსტნეული და ბაზარში ყიდდა, რომ ჩვენი განათლება დაეფინანსებინა. სწორედ მშობლების ხელშეწყობით ჯერ სწავლა კიევის უნივერსიტეტში, ჟურნალისტიკის ფაკულტეტზე გავაგრძელე. მოგვიანებით კი ბაქოს უნივერსტიტეტში ფილოლოგიის განხრით ვსწავლობდი.

ტრადიციულად, ოჯახები ცდილობენ განათლება ბიჭებს მისცენ, გოგო კი სარფიანად დააქორწინონ. ამიტომ ძალიან ბევრი გოგონა მოკლებულია იმის შესაძლებლობას, რომ მიიღოს განათლება, თვითრეალიზებული და მეტად დამოუკიდებელი გახდეს. თუმცა, არიან ჩვენს თემში ოჯახები, რომლებსაც გააზრებული აქვთ, რომ თუ ქალი ეკონომიუკურად ძლიერი არ არის, არსებობს მისი დაჩაგვრის რისკებიც. სხვათა შორის ამას ოჯახების ეკონომიკური გაძლიერების გადმოსახედიდანაც უყურებენ – რადგან თუ ქალი და კაცი თანაბრად არის საბაზრო შრომაში ჩართული, ეს ოჯახიც მატერიალურ კეთილდღეობასაც განაპირობებს. ამიტომაც, თუ ოჯახებს აქვთ მატერიალური შესაძლებლობა, გოგონებს განათლების შესაძლებლობას აძლევენ, რომ მომავალში ის უკეთ იყოს დასაქმებული.

თუმცა ერთი საკითხია, მიიღო განათლება და მეორე, რამდენად შეძლებს ქალი ტრადიციულ კულტურაში თვითრეალიზებას და სოციალური კაპიტალის დაგროვებას. სამწუხაროდ, ხშირად ქორწინების შემდეგ, ქალები ოჯახებში რჩებიან და საზოგადოებრივ ცხოვრებას ეთიშებიან. ჯერ კიდევ სტუდენტი ვიყავი, როცა საზოგადოებრივ საქმიანობაში ჩავები და მიუხედავად იმისა, რომ ოჯახი მყავდა, მაინც ვცდილობდი, რომ არც ერთ მნიშვნელოვან პოლიტიკურ მოვლენას არ ჩამოვრჩენოდი. სწორედ მაშინ მივხვდი პირველად, რომ ქალისთვის ჩვენს საზოგადოებაში ორმაგად უფრო რთულია ერთდროულად იყო ქორწინებაში და საზოაგადო საქმიანობასაც ეწეოდა, რადგან ოჯახის მოვლის მთელი ტვირთი ქალს აწვება მხარზე. ამიტომ ქალები ორმაგად მეტს შრომობენ და უფრო მეტად მუშაობენ საკუთარ თავზეც.

იმ პერიოდში, კიდევ ერთ ბარიერს გადავაწყდი, რაც მხოლოდ ქალებს ხვდებათ წინ – თუ პოლიტიკურ საქმიანობაში ხარ ჩართული, ან სექსისტური ბულინგის მსხვერპლი ხარ, თითქოს შენი ბილოგიური სქესის გამო მოკლებული ხარ პოლიტიკოსის უნარებს, ან, თუ ხარ ოდნავ ძლიერი, საერთოდ არ მოგიაზრებენ ქალად და შენს სიძლიერეს კაცურ თვისებად მოიაზრებენ. ხშირად მესმოდა, პოლიტიკა ბინძური საქმეა და ქალს იქ არაფერი ესაქმებაო. თუმცა საკუთარ მაგალითზე მივხვდი, რომ პოლიტიკის „ბინძურ საქმედ“ მოაზრებაც კაცების მოგონილია, რომ მაქსიმალური დაბრკოლება შეუქმნან ქალებს, გადააფიქრებინონ კარიერული წინსვლა, შეაშინონ ღირსების შელახვით და ამით საკუთარი ადგილები შეინარჩუნონ. ვამაყობ, რომ მიუხედავად იმისა, საკმაოდ სტრესული იყო ასეთი დამოკიდებულებები, მე დავთრგუნე ეს შიშები და დღეს მარნეული მერობის კანდიდატი ვარ.
კიდევ ერთი მცდარი სტერეოტიპი არსებობს, რომ თითქოს ქალს, სწორედ იმის გამო, რომ ქალია და მისი ღირსება არ შეილახოს სხვადასხვა ჭორების „წყალობით“, ოჯახები არ უდგანან გვერდით. როდესაც ჩემი დაკნინების და დაშინების მცდელობა იყო, პირველი სწორად ოჯახი და მეგობრები დამიდგნენ გვერდით. ჩვენს საზოგადოებაში ძალიან ადვილია ქალის რეპუტაციის შელახვა. ის რაც კაცებს ეპატიებათ, მეტიც, რისკენაც წახალისებულები არიან, ქალისთვის უპატიებელ შეცდომად ითვლება. ამიტომ თითეული ჭორი, ხუმრობა, შესაძლოა ქალის კარიერის დასასრულს ნიშნავდეს პოლიტიკაში. ბევრი ქალი ვერ უძლებს კულტურის ზეწოლას, ბულინგს და მიდის პოლიტიკიდან.

ამ გამოცდილების გააზრების მერე, როცა მეუბნებიან, რომ პოლიტიკა ბინძური საქმეა და ადვილად გატყდები, რადგან ქალი ხარ, ვპასუხობ, მე უკვე უკან არ დავიხევ, რადგან ეს შიში გადავლახე და სხვა ქალებისთვისაც ვიქნები მაგალითი.
ჩვენს პოლიტიკას აკლია ქალის ხედვა. ქალებს, საკუთარი მზრუნველობითი გამოცდილებიდან გამომდინარე, უფრო აინტერესებთ სოციალური საკითხები, როგორიცაა განათლება, ჯანდაცვა, უმცირესობებსა და დაჩაგრულებზე ზრუნვა. საქართველოს მოსახლეობის 52% ქალია და ქალების საჭიროებები პოლიტიკის დონეზე არ არის ასახული, რადგან უმრავლესობაში კაცები არიან და მათთვის უცხოა ქალის გამოცდილება და პრობლემები. ამიტომაა მნიშვნელოვანი ქალები მოვიდნენ პოლიტიკაში და ქალების საჭიროებებზე იზრუნონ.

მე, როგორც ქალს, ჩემი ხედვა მაქვს. უცხო არაა, რომ ქალებს ორმაგი წნეხი აქვთ, რადგან ისინი საბაზრო შრომაშიც არიან ჩართულები და საოჯახო საქმეშიც, რაშიც ისინი არანაირ შემოსავალს არ იღებენ. ძალიან უსამართლოდ მიმაჩნია, რომ ასეთ ვითარებაში ქალიც 20%-ს იხდიდეს თავისი შემოსავლიდან და კაციც. აუცილებელია, ისეთი რეგულაციების და მექანიზმების შემოღება, რაც ქალებს შეუმსუბუქებს ორმაგ ტვირთს და ეკონომიკურად გაძლიერების შესაძლებლობას მისცემს. ასევე მნიშვნელოვანია, ქალებისთვის იყოს მათზე მორგებული ბიზნესის დაწყების დასაფინანსებელი პროგრამები. ასეთი პროგრამები თითქოს არის, მაგრამ როცა ძირფესვიანად შეისწავლი დეტალებს, ადვილად დაინახავ, როგორი ფასადური და ქალებისთვის არაფრის მომტანი პროგრამებია.

მახსოვს ერთხელ დებატებში, ერთ-ერთი პარტიის წარმომადგენელმა თქვა, რომ საქართველოში არ არიან პოლიტიკურად აქტიური ქალებიო. არადა მე ვიჯექი მის გვერდით. ხშირია, როცა ქალები პარტიებში მნიშვნელოვან საქმეს ასრულებენ, მათ მაინც არ აძლევენ საშუალებას ხელმძღვანელ პოზიციებზე მოხვდნენ.

ჩემი არჩევნებში მერობის კანდიდატად მონაწილეობა არის ერთგვარი მანიფესტი იმისა, რომ ქალები არ არიან მეორეხარისხოვანი მოთამაშეები. შესაძლოა ვერ გავიმარჯვო, მაგრამ ის ფაქტი, რომ მარნეულში მერობის კანდიდატი ქალი ვარ, სხვა ქალებს მისცემს მაგალითს და სითამამეს, რომ მომავალში უფრო მეტი ქალი გაბედულად მონაწილეობდეს არჩევნებში, დათრგუნოს შიშები, რომლებსაც ხელოვნურად უქმნის საზოგადოება და კულტურა და შემოვიტანოთ პოლიტიკაში ის ხედვა, რაც დღეს გვაკლია“.

ავტორი: მაიკო ჩიტაია
ფოტოგრაფი: ნინა ბაიდაური

The post ლეილა მამედოვა, 43 წლის, მარნეული, მერობის კანდიდატი appeared first on WomenOfGeorgia.

ვსწავლობდი გერმანიაში, უკვე იმ ეტაპზე ვიყავი, როცა ბავშვიც თან წავიყვანე (2 წლამდე ბებიასთან იზრდებოდა ბათუმში), სამსახურიც ნაპოვნი მქონდა. და ამ დროს, საქართველოში მოხდა ე.წ. ვარდების რევოლუცია. მალევე აჭარაშიც შეიცვალა აბაშიძის 13 წლიანი რეჟიმი, რომლის წნეხს ვერც ჩემი ოჯახი გადაურჩა და ეს ცვლილება განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი იყო ჩემთვის. უცხოეთში სწავლა ყოველთვის მინდოდა, ცხოვრებაც მომწონდა, მაგრამ დაბრუნებაზე სულ ვფიქრობდი. ამიტომ, როგორც კი “რევოლუციონერი” მეგობრები დამიკავშირდნენ, როგორც კი დავიჯერე, რომ ამ ცვლილებებისთვის საჭირო იყო ყველა, ვისაც პროფესია და გამოცდილება ქონდა საქართველოში დაბრუნებულიყო, დახმარებოდა ქვეყანას, გადავწყიტე მეც ბათუმში დაბრუნება. ასე იდეალისტურად ვუყურებდი ყველაფერს, გულწრფელად მჯეროდა, შორიდან ასე ჩანდა, რომ ახლა უკვე სწორად განვითარდებოდა ქვეყანა. ასეთი გულწრფელობითვე ჩავერთე პოლიტიკაში – გავხდი აჭარის უმაღლესი საბჭოს, საკანონმდებლო ორგანოს წევრი.

ვერ ვიტყვი, რომ პოლიტიკური საკითხები ბოლომდე მქონდა გაცნობიერებული, ან შესაბამისი გამოცდილება მქონდა დეპუტატობისთვის, მაგრამ ძალიან მინდოდა ჩემი წვლილი შემეტანა განვითარების ახალ გზაზე, ასე აღვიქვამდი ჩემს როლს, მჯეროდა ბევრის შეცვლას რომ შევძლებდი. თუმცა, იმედები გამიცრუვდა – არც მართვის სტილი, არც ღიაობა, არც მოქალაქეების ჩართულობა, მალე მივხვდი რამდენად ფასადური იყო ყველაფერი და გადავედი ოპოზიციაში. მივხვდი, რომ სწორედ იქ ისმოდა სიმართლე, გამბედავი სიმართლე უმრავლესობის ძალიან პოპულარული, მაგრამ მცდარი პოზიციების საწინააღმეგოდ. ასე გავხდი 2005 წელს რესპუბლიკელი – პარტია, სადაც ადამიანები ათწლეულები იდეის ერთგულები არიან.

უმაღლეს საბჭოში 30 წევრიდან მხოლოდ 5-ნი ვიყავით ქალი. მე ვიყავი ახალგაზრდა ქალი, ახალბედა პოლიტიკაში. მაშინ ვიგრძენი პირველად, რას ნიშნავს, როცა ხარ უმცირესობაში – ახალგაზრდა ქალი პოლიტიკოსი მამაკაცებით დომინირებულ სივრცეში. კომპლიმენტები, გაურკვეველი კომენტარები, უადგილო, ზოგჯერ უხამსი ხუმრობები – ეს ისაა, რასაც ქალები ხშირად ვერ ვუმკლავდებით, გამოუცდელობის, უხერხულობის გამო. არ გვასწავლეს, რადგან ასეთ საზოგადოებაში ვიზრდებით, რატომღაც გვგონია, ეს ასე უნდა იყოს. თავი ბევრჯერ ვირგძენი უხერხულად, მალე ამას პროტესტის გრძნობაც დაემატა, მაგრამ რა უნდა მექნა არ ვიცოდი. ამ გამოცდილების მერე, ყოველთვის ვამბობ, რომ გოგონებს ადრეულ ასაკშივე უნდა ვასწავლოთ, როგორ მოიქცნენ ასეთ დროს, რომ უხერხულობა მათი ბრალი არ არის და რომ აქედან იწყება სწორედ დისკრიმინაცია. მე არ ვიცოდი: ერთ-ერთი სიტყვით გამოსვლის დროს, მიკროფონთან მისულს სიტყვა უხეშად შემაწყვეტინა მამაკაცმა დეპუტატმა რეგლამენტზე მითითებით (თუმცა იგივე რეაქცია ჩემს წინა მამაკაც გამომსვლელზე არ ქონია). უკან არ დავიხიე, რეგლამენტი მხოლოდ ჩემზე რატომ გახსენდებათთქო. სხდომის შემდეგ საჯაროდ ხუმრობანარევი ღიმილით მითხრა – გინდა გეტყვი, რა მახსენდება, როდესაც მიკროფონთან დგებიო. არ მომეწონა ხუმრობა, თან დაამატა, ყურში გეტყვი თუ გინდაო. ასეთი პროტესტის გრძნობა მანამდე არ გამჩენია, და მიუხედავად ამისა, არ ვიცოდი როგორ მოვქცეულიყავი მამისტოლა კაცთან, რომელსაც თქვენობით მივმართავდი. პროტესტი, უხერხულობა, ჩემი ბრალი ხომ არ არის, რატომ ხდება ეს – ამ შეკითხვებზე ფიქრით დავტოვე გამწარებულმა იქაურობა. არავის არასდროს უთქვამს ჩემთვის მაშინ, რომ ეს ქალის დისკრიმინაციაა და უნდა შეუტიო, მხოლოდ საკუთარი თავის დასაცავად არა, ყველა ქალის დასაცავად! ისევ ქალმა დამიცვა, დედას შევსჩივლე, რომელმაც თავისუფლებასთან ერთად მორიდებულობაც მასწავლა ბავშვობაში, მაგრამ ამჯერად მირჩია არც ასაკს მოვრიდებოდი და არც რანგს, რომ ეს ჩემი ბრალი კი არაა, ასეთ საზოგადოებაში ვცხოვრობთ და მკაცრი პასუხი პირველი ნაბიჯია. მაგრამ ასეთი დამოკიდებულება მხოლოდ ასაკოვანი კაცებისგან არა, სამწუხაროდ თანატოლი კაცებისგანაც მიგვრძვნია, მაგ. მრავალმნიშვნელოვანი ნიშნისმოგებით შეკითხვები, თუ როდის ბრუნდებოდა გერმანიიდან ჩემი მეუღლე, ან მოწოდებები რომელიმე საპროტესტო აქციაზე შინაარსით – “აქ რა გინდა, ბავშვს მიხედე სახლში, ამის დრო გაქვს?!”. დისკრიმინაციას ასაკი არ აქვს, და აი, ის კი, თუ როდის ვასწავლით ბიჭებს და გოგონებს რა არის დისკრიმინაცია სწორედ რომ ასაკთანაა დაკავშირებული – ბაღში, სკოლაში, ოჯახში – ეს უნდა ისწავლებოდეს საფუძვლიანად.

ჩემს უხეშ პასუხებს, ხმამაღალ თავდაცვას, შეტევას საკუთარი პოზიციის დასაცავად, ახალი შეფასებები მოყვა – “სწერვა”, აგრესიული ქალი… ის, რაც კაცებისთვის ჩვეულებრივი ქცევაა, ქალს “არ უხდება” და აუცილებლად ხდება განსხვავებული, დადგენილი ნორმების ჩარჩოებიდან გასული. ასეთია კაცებით დომინირებულ პოლიტიკაში ქალების ხვედრი, მაგრამ ეს იცვლება, ჩემი აზრით და ამას ჩვენც ვუწყობთ ხელს, ქალები პოლიტიკაში და კაცები, რომლებიც პროგრესულად აზროვნებენ, არ აქვთ კომპლექსები და იციან, რომ თანასწორობის გარეშე არსად არ არსებობს განვითარება. მე გამიმართლა, რომ ასეთ პარტიაში აღმოვჩნდი, მშობლებიც ასეთი პროგრესული მყავს და მეგობრებიც. ეს პრივილეგიაა, რომელიც ძალიან ბევრ ქალს არ აქვს ჩვენს ქვეყანაში და სწორედ მათთვის არ უნდა დავიშუროთ არც ენერგია, არც დრო, არც მცდელობები, რომ იგრძნონ ძალა და ჰქონდეთ რწმენა საკუთარ თავში.

ჰაინრიჰ ბიოლის ფონდში მუშაობა რომ დავიწყე, სადაც გენდერული თანასწორობის მიმართულებით პროგრამის კოორდინატორი ვიყავი, ყველაფერი თითქოს ჩამწკრივდა თანმიმდევრობით და მალე სახელიც დაერქვა. პროტესტი, რომელიც ჩემი საქმიანობის ნაწილი იყო პოლიტიკაში, ყველა ნაბიჯი რასაც ბუნებრივად ვდგამდი ცხოვრების გზაზე, თუ როგორ ვზრდიდი ჩემს ქალიშვილს სალომეს – ასე იქცევიან ფემინისტები. ყოველთვის ვიყავი ფემინისტი, გაუცნობიერებლად. ახლა ძალიან ბევრ ადამიანს ვხვდები ასეთს, ქალებს და კაცებს, ფემინისტებს, რომლებსაც ამაზე არ უფიქრიათ. მათ შორის პარტიაშიც. მე სახელი დავარქვი ამას 32 წლის ასაკში. ფემინიზმზე სტერეოტიპი ჯერ კიდევ დასამსხვრევია, მე ვცდილობ.

კიდევ ერთი სტერეოტიპი, რომელიც ჩვენს საზოგადოებაში არა მხოლოდ დასამსხვრევია, ამ მიმართულებით პირდაპირია სახელმწიფოს როლი – მარტოხელა დედების საკითხია. ქალი რომელიც მარტო აჩენს შვილს, ან ქალი რომელიც გაყრილია ქმართან და მარტო ზრდის შვილს/შვილებს ასევე ეჯახება ძალიან ბევრ პრობლემას – აღქმას საზოგადობაში, სადაც სტანდარტები ასე განსაზღვრულია და ყოველდღიურობაში, სადაც უამრავი ბარიერია, რასთან გამკლავებაც ორმაგად და სამმაგად რთულია. ჩვენს სახელმწიფოს არ აქვს არავითარი მხარდამჭერი პროგრამა, რომელიც ხელს შეუწყობდა ასეთ დედებს საკუთარი პროფესიული შესაძლებლობების განვითარებაში, შეეხიდებოდა მატერიალურად, გააძლიერებდა შინაგანად.

მე ასეთი დახმარება არ მჭირდებოდა 9 წლის სალომესთან ერთად თბილისში რომ გადმოვედი საცხოვრებლად. სამსახური მქონდა და ისეთი სკოლა მოვძებნე, სადაც საღამოს 6 საათამდე იქნებოდა მეცადინეობა. როცა მარტო ხარ, ეს განსაზღვრავს არჩევანსაც – როგორ სკოლაში შეიყვანო შვილი, სად იქირაო ბინა, რა აქტივობებით დაკავდეს შვილი, რამდენი დრო დაუთმო მეგობრებს. საჭმელს ღამით ვაკეთებდი, სამსახურის მერე დროს სალომესთან ან მეგობრებთან ვატარებდი, ზოგჯერ შაბათ-კვირას კი ძალიან ვცდილობდი პარტიაში შემერბინა, არ დამეკარგა კონტაქტი თანაპარტიელებთან, ანუ თანამოაზრეებთან – იქ ყოფნა განსაკუთრებით მჭირდებოდა. ეს ყველაფერი შევძელი და ვამაყობ ამით, მეგობრების მხარდაჭერით და ისევ მშობლების გვერდში დგომით, მაგრამ ისევ გავიმეორებ, ძალიან ბევრი მარტოხელა დედაა, რომლებისთვისაც ბევრი გვაქვს გასაკეთებელი, სახელმწიფოს აქვს საზრუნავი. სამწუხაროდ, ეს არ არის პრიორიტეტული ხელისუფლებისთვის. ხოლო სანამ მთავარი არ იქნება ადამიანი, მანამ ძალიან რთულია ერთი კონკრეტული ჯგუფის დაცვაზე საუბარი.

რესპუბლიკურ პარტიაში ქალებს ბარიერები არ აქვთ. ამას საკუთარი გამოცდილებითაც ვამბობ. მაგრამ თავმჯდომარეობისას აღმოვაჩინე, რომ ქალების დათანხმება კენჭისყრაზე, პარტიულ თანამდებობაზე გაცილებით რთულია, ვიდრე კაცების. პარტიის კომიტეტში კენჭისყრის დროს, განსაკუთრებით რეგიონებში, მალევე შევამჩნიე, რომ არც ქალები აქტიურობდნენ საკუთრი თავის ან სხვა ქალის კანდიდატურის წარდგენით, და არც კაცები ასახელებდნენ ქალებს. ასეთ დროს მახსენდება ჰაინრიჰ ბიოლის ფრაზა -“ჩარევა სასურველია”. ჰოდა, ჩავერიეთ კიდეც ქალები ამ პროცესში და ღიად მოვითხოვეთ პროაქტიურად ქალების კანდიდატებად დასახელება, ქალებისთვის კონფერენციების მოწყობა, დავიწყეთ თანასწორობის თემაზე პროგრესულად მოაზროვნე კაცების გაამხანაგება, სულ უფრო ხშირად ქალების ჩართულობაზე აპელირება. იყო წინააღმდეგობაც – “არავითარი ბარიერი არ გაქვთ, რა საჭიროა სპეციალური ზომები” ეგიდით, ქილიკიც – “დაიწყეს გენდერი”, მაგრამ როგორც ხდება ხოლმე, როცა ერთგული ხარ იდეის და არ იღლები შრომით, თან მარტო არ ხარ, შედეგიც ნელ-ნელა დგება. ახლა უკვე შიდაპარტიული კვოტის გადაწყვეტილებაა მიღებული პარტიაში. ძალიან საინტერესო იყო მსჯელობა და კამათი ამ თემაზე ეროვნულ კომიტეტში, პარტიის მთავარ ორგანოში, ერთ-ერთი დასამახსოვრებელი და ემოციური განხილვა.

არ უნდა იყოს პრივილეგია და საამაყო ქალისთვის, რომ კაცებით დომინირებულ პოლიტიკაში იმდენს მიაღწია (თავისით), რომ “ერთადერთია” ამდენ მამაკაცს შორის. მომისმენია ასეთი ტექსტები. პრობლემა ხშირად ჩვენშიცაა, ქალებში. მანამ ქალები ჩავთვლით, რომ ამ წრეში ერთადერთად ყოფნა პრივილეგიაა, არაფერი შეიცვლება. პირიქით, ჩვენ ეს პრობლემად უნდა დავინახოთ, სხვებს დავანახოთ და ხმამაღლა დავიცვათ ჩვენი უფლება ვიყოთ იმდენი, რამდენიც მამაკაცები არიან, ვიყოთ თანასწორნი, რადგან თანასწორობა აუცილებელია სწორი გადაწყვეტილებების მიღებისთვის, ვიყოთ ქალები იქ, სადაც ქალების პრობლემებს უკეთ წარმოვაჩენთ, ვიყოთ ისეთი სოლიდარულები ერთმანეთის მიმართ, რომ ძალა სწორედ მხარდაჭერაში იგრძნონ ქალებმა, გოგონებმა, რომლებისთვისაც ჩვენ მაგალითი ვართ, სტიმული ვართ, ენერგია ვართ ირწმუნონ საკუთარი თავის. ხშირად ვუთხრათ ჩვენს ირგვლივ გოგონებს და ქალებს – “შენ ეს შეგიძლია!”, ამას დიდი ძალა აქვს, ამას საკუთარი გამოცდილებით ვამბობ.“

ავტორი: ნინო გამისონია
ფოტო: ნინო ბაიდაური

The post ხათუნა სამნიძე, 38 წლის, ბათუმი/თბილისი appeared first on WomenOfGeorgia.

სკოლა 2003 წელს დავამთავრე. მაშინ, როცა მისაღებ გამოცდებზე ისევ დიდი კორუფცია იყო. დედა მასწავლებელი მყავს, მამა ყოფილი ფეხბურთელი, რომელიც უმუშევარია და ძირითადად, სოფლის მეურნეობით არის დაკავებული, ძმა ჩემზე პატარაა. შესაბამისად, შესაძლებლობა არ მქონდა თბილისში წავსულიყავი სასწავლებლად. ამ გადმოსახედიდან კი ვფიქრობ, რომ 6 წელი ევროპაში ვიცხოვრე დამოუკიდებლად, თავი ვირჩინე, ვისწავლე და თბილისში რატომ ვერ ვიზამდი, მაგრამ პატარა ვიყავი და გადავწყვიტე ზუგდიდში ჩამებარებინა. მაშინ თსუ-ს ზუგდიდის ფილიალი იყო, სადაც მოხვედრა, თან იურიდიულ ფაკულტეტზე, ძალიან რთული იყო კორუფციის გამო. ოჯახის ფინანსური მდგომარეობიდან გამომდინარე, ერთადერთი რაშიც რეპეტიტორთან მომზადებას ვახერხებდი, სამართალი იყო.

სკოლაში ძალიან კარგად ვსწავლობდი, მაგრამ ამავე დროს, რამდენჯერმე გარიცხვის კანდიდატიც ვიყავი, რადგან სულ ვაპროტესტებდი იმ პრობლემებს, რაც დღესაც არის სკოლებში. მახსოვს, ერთხელ ჩემმა მათემატიკის მასწავლებელმა ერთ-ერთ ბიჭს ხელი გაარტყა იმის გამო, რომ დავალება არ ჰქონდა. მე პროტესტის ნიშნად გაკვეთილი დავტოვე და მთელი თვე აღარ შევდიოდი მათემატიკის გაკვეთილზე. სასაცილო ის იყო, რომ იმ ბიჭმა მასწავლებეთან ურთიერთობები დაალაგა და მე გარიცხვის კანდიდატი აღმოვჩნდი. მასწავლებლის წინააღმდეგ აქციაც გავმართეთ ჩემი ინიციატივით. წარმოიდგინეთ, დედაჩემი იმ სკოლის მასწავლებელი და თან ერთადერთი შემომტანი იყო ოჯახში. მაგრამ, მაშინ ვთვლიდი, რომ მასწავლებელი ასე არ უნდა ურთიერთობდეს მოსწავლესთან. პრობლემები მქონდა იმის გამოც, რომ ჯინსით დავდიოდი სკოლაში და მაშინ ეს არ შეიძლებოდა. ერთხელ დავწერე, შუშანიკი გმირი არ მგონია და აბო კიდევ, ჩვენთვის თუ გმირი იყო, არაბებისთვის ხომ მოღალატე იყო-თქო და ამაზე იმხელა ამბავი ატყდა, რომ დედაჩემი დაიბარეს, შენი შვილი სადაც გინდა იქ წაიყვანეო. ნუ, ბოლო ერთი წელი, პრაქტიკულად, სკოლაში აღარ მივლია და ჩემით ვემზადებოდი მისაღები გამოცდებისთვის.

ის, ვინც მუდმივად მხარს მიჭერდა, მამაჩემი იყო. მამა ყოველთვის თვლის, რომ ჩემი აზრი მნიშვნელოვანია, შუშანიკზეც და სხვა დანარჩენზეც. რამდენჯერმე მივიდნენ ჩემი პოლიტიკური ოპონენტები მასთან, ალბათ, ეგონათ მამა გამაჩუმებდა. მამამ უპასუხა, ჩემი შვილი ანტი-სახელმწოფოებრივ ქმედებას რომ არ ჩაიდენს, ამაში დარწუნებული ვარ და რაზე გაკრიტიკებთ კი არ მინახავს, მაგრამ მჯერა მართალი იქნებაო.

ბრძოლა
———–

ჩემი ოჯახის წევრები მეუბნებოდნენ იურიდიულზე ისეთი ამბავია, ვერ ჩააბარებ და ტყუილად გული დაგწყდება, ჯობია, პედაგოგიურზე ჩააბარო და მშვიდად იყოო. ნუ, მე კატეგორიულად ვთქვი, რომ იურიდიულზე ჩავაბარებ. ორი ათიანით და ერთი რვიანით სტუდენტი გავხდი, მაგრამ თითოეული ქულისთვის დიდი ბრძოლა მომიწია. მახსოვს, ისტორიის გამოცდაზე პირდაპირ კომისია მოვითხოვე. სამ საათზე მეტ ხანს მცდიდნენ. კომისიის წევრები პანიკაში იყვნენ, რადგან მე იმ სიაში არ ვიყავი, ვისაც ფული ჰქონდა გადახდილი, მაგრამ ვერ ჩამჭრეს. ვეუბნებოდი, არ დავთმობ, ჟურნალისტებს მოვიწვევ და მათ წინაშე ჩაგაბარებთ-მეთქი. 10 ქულით გამოვედი გამოცდიდან და ასე გავხდი სტუდენტი. ზუგდიდში ვისწავლე 4 წელი. მაშინდელ სტუდენტურ ცხოვრებაშიც აქტიურად ვიყავი ჩართული. სტუდკავშირის ალტერნატიული მოძრაობა შევქმენით უნივერსიტეტში და დიდი დაპირისპირება გვქონდა მაშინდელ სტუდკავშირთან.

2006 წელს, მეოთხე კურსზე, მაგისტრატურაზე სწავლისთვის გრანტი მოვიპოვე სამეფო კოლეჯში, დიდ ბრიტანეთში. 80% აფინასებდნენ ისინი, 20% მე უნდა დამეფინასებინა, მაგრამ ძალიან დიდი თანხა იყო. მერე აღმოვაჩინე, რომ იგივე პროგრამა – ევროპათმცოდნეობა – რიგაშიც იყო და იქ გადმოვიტანე, მაგრამ ეს 20% მაინც დასაფინანსებელი მრჩებოდა. სულ 5000 ევროზე იყო საუბარი, მაგრამ ჩემი ოჯახისთვის ეს იმხელა თანხა იყო, ერთი სახლს თუ გაყიდიდნენ, მეტს ვერაფერს იზამდნენ. მაშინდელ გუბერნატორს, რომელსაც არ ვიცნობდი, კაბინეტში დავადექი და მოვუყევი ვინ ვიყავი, სად ჩავაბარე და ა.შ. ვუთხარი, რომ თქვენ გევალებათ ხელი შემიწყოთ და დამაფინანსოთ, თქვენი (პარტიის) კადრი არ ვიქნები, მაგრამ საქართველოს კადრი ვიქნები-თქო. რომ გაიგო რამდენი მაკლდებოდა, მითხრა „კარგიო“. თან დავუბარე, ერთ კვირაში მივფრინავ და თქვენ თუ ეს არ დამიფინანსეთ, იცოდეთ, ამით დიდ შეცდომას უშვებთ და რეგიონი დაკარგავს კადრს-თქო. მართლა არ ვიცი რამ გაჭრა, მაგრამ მეორე დღეს დამირეკეს და მითხრეს, რომ სწავლის ფული გადარიცხული იყო.

ზუგდიდიდან პირდაპირ რიგაში აღმოვჩნდი. თავის რჩენისთვის მძიმე შრომა დამჭირდა. პირველი რაც გავაკეთე, სწავლის პარალელურად სამ ადგილას დავიწყე მუშაობა, მათ შორის, ღამის სმენაშიც. ასევე, ვსწავლობდი ლატვიურს და ფრანგულს. სამი თვის მერე, მეორე სიგიჟე გავაკეთე. წერილი დავწერე და მაშინდელი პრეზიდენტის ადმინისტრაციას გავუგზავნე – ვიცი საელჩო იხსნება ლატვიაში და პრაქტიკების გავლა მინდა ამ საელჩოში-მეთქი. ნუ, საბოლოოდ მე დავინიშნე ელჩის დროებით თანაშემწედ ისე, რომ არავინ მიცნობდა. ელჩიც კი არ მიცნობდა. საელჩოში დილის 9-სდან საღამოს 8-მდე ვმუშაობდი. მერე მივდიოდი საერთო საცხოვრებელში, ვისვენებდი ერთი საათი და 9 საათზე მეწყებოდა ღამის სამუშაო, როგორც გამყიდველს და ოფიციანტს. აი, ასეთ რეჟიმში ვიცხოვრე, დაახლოებით, 3 წელი. 2 მაგისტრატურა დავამთავრე, თან ფრანგულის გამოცდა და ლატვიური ენის სახელმწიფო გამოცდები ჩავაბარე.

2012 წელს იქვე ჩავაბარე დოქტორანტურაში, პოლიტიკური მეცნიერებების მიმართულებით. ამერიკული პროგრამა იყო, ამიტომ, მერე ამერიკაში უნდა წავსულიყავი. ზუსტად იმ პერიოდში ჩამოვედი საქართველოში, სადაც 6 წელი არ ვიყავი ნამყოფი და მაშინ გადავწყვიტე, რომ დაბრუნებისთვის საუკეთესო დრო იყო, რადგან მე თუ კიდევ 5 წელი სხვაგან ვიცხოვრებდი დოქტორანტურის გამო, ალბათ, საერთოდ აღარ დავბრუნდებოდი.

პოლიტიკაSHE
—————–

დაბრუნების შემდეგ, პოლიტიკურ-პარტიული ცხოვრების შუაგულში აღმოვჩნდი. პარტიაში მისვლა რთულ პერიოდში მომიხდა. სულ ამბობდნენ, რომ მე ვერ გავუძლებდი ამ ყველაფერს და მალე გავიქცეოდი. ამიტომ, სერიოზულად არავის აღვუქვივარ თავიდან. 2014 წელსაც, ადგილობრივი არჩევნების სიის მეორე ნომერი რომ გავხდი ამბობდნენ, ეს ვერ გაუძლებს ზეწოლას „რადგან არის ქალი“, “რადგან არის პატარა“ და „რადგან არის ძალიან გამხდარი“. ეს დამოკიდებულებები დღემდე მომყვება. ყველაზე რთული ასატანი, ჩემი არასეიოზულად აღქმა იყო. კაცის სრულიად იდიოტობა შეიძლება სერიოზულად აღქმულიყო და ჩემი კარგი იდეები არც მოესმინათ. მაგრამ მე ერთ რამეს მივხდი, რომ შენი პოზიციები უნდა დაიცვა, თუნდაც ამისთვის ისტერიკები დაგჭირდეს. საკრებულოს წევრად გახდომის შემდეგ, ხშირად მიწევდა მოსმენა „ქალი ხარ და რამდენს ლაპარაკობ“, „ქალი ხარ და არ გრცხვენია?!“. საინტერესო რა არის იცით?! ამას ქალებიც მეუბნებოდნენ. მე რა ვქენი? საქმით ვაჩვენე, რომ ყველა საკრებულოში მჯდომ კაცზე უკეთესად შემიძლია ჩემი გადაწყვეტილებების მიღებაც, პოზიციის დაცვაც და განცხადებების გაკეთებაც. ჰო, მე ჩემი სქესის გამო, მუდმივად, მიწევს ბრძოლა საკრებულოსთანაც, საკუთარ პარტიაშიც და მოსახელობასთანაც.

სულ მეუბნებიან, რომ სხვანაირად უნდა ჩავიცვა, რომ არასერიოზულად არ აღმიქვან. ჩემთვის მთავარია, კომფორტულად მეცვას. მე დავიწყე ჯინსებით და კეტებით შეხვედრებზე სიარული, თანაც ველოსიპედით. ამაზე თქვეს, რომ „ამას თავის თავისთვის ვერ უშველია, ჩვენ რა უნდა გვიშველოსო“. იმიტომ, რომ კაცები სულ დიდი ჯიპებით დადიოდნენ. სასაცილო შემთხვევა მქონდა ცოტა ხნის წინ. პოლიცია მირეკავს, ერთ-ერთი დევვნილი კაცი თავს იკლავს, წითლიძე მომიყვანეთ, მხოლოდ ის დამეხმარებაო. მივედი, ცხადია. ორმეტრიანი კაცია თავად და რომ დამინახა პოლიციელს მიუტრიალდა „ამან მე რა უნდა მიშველოს, თავისი თავისთვის ვერ უშველია, რანაირი გამხადრია, ტელევიზორიდან სულ სხვანაირი ჩანსო“. სხვათაშორის, მერე იმ კაცს, ჩვენი დახმარებით აღუდგა ქირა. მას მერე სულ ამბობს, ის კი ვთქვი, მაგრამ 10 კაცს ჯობიაო. აი, ასეთი მაგალითებით ხვდებიან, რომ სინამდვილეში სქესს და სხეულის წონას არ აქვს მნიშვნელობა პოლიტიკაში. მერე უკვე იცვლება ხოლმე დამოკიდებულებები.

საკრებულოშიც ვეღარ მეუბნებიან უკვე, რომ არ უნდა ვილაპარაკო, არ ვარ სანდო ან რამეს ვერ ვიზამ, რადგან ქალი ვარ და ა.შ. ზოგჯერ ქალებსაც გვიწევს მასკულინური მეთოდების გამოყენება იმის დასამტკიცებლად, რომ არ გვეშინია და არც სუსტები ვართ. მე, მაგალითად, ჩემთვის შეგინებისთვის მომითხოვია პასუხი კაცებისთვის, რაც ქალისგან, ალბათ, „არ მოსულა“.

ქალები, იცით რა არგუმენტით არ მოდიან, ხშირად, პოლიტიკაში? შეურაცხყოფას თუ მიაყენებენ, ამაზე მათმა შვილმა ან ქმარმა უნდა გასცეს პასუხი. ახლა მაჟორიტარობის კანდიდატ ქალებს ვეძებ და ზუსტად ეს პრობლემა მხვდება. თავად კი უნდა იყოს აქტიური, მაგრამ ეშინია, რომ ამით ოჯახის წევრი მამაკაცი არ გახვიოს რაიმე შარში. კიდევ ერთ-ერთი მიზეზია ბინძური ჭორების კამპანია ქალების წინააღდეგ და ამაზე ჩემს მაგალითს ვუყვები. 2014 წლის არჩევნების დროს მეც ამიგორეს ასეთი ბინძური ჭორი, რაც ძალიან მძიმედ გადავიტანეთ მეც და ჩემმა ოჯახმაც. მაშინ ზუსტად ვიცოდი, რომ მე თუ დავიხევდი უკან და მოვხსნიდი კანდიდატურას, ჩემს გარშემო სხვა ქალები აღარასოდეს გამოიხედავდნენ არანაირი საზოგადოებრივი აქტიურობისკენ. სულ ვუყვები ხოლმე ამაზე ქალებს და ვეუბნები, რომ პირველმა მე ვისაუბრე ამაზე ღიად მეორე დღესვე. მესამე დღეს ეს ჭორები აღარავის ახსოვდა.

მას მერე, რაც სხვადასხვა პროცესები დაიწყო პარტიაში, მახსოვს ერთ-ერთმა ლიდერმა მითხრა, რომ შენ სამეგრელოს პარტიის თავმჯდომარედ საერთოდ არ განიხილებიო. ვკითხე რატომ-თქო „იმიტომ, რომ ქალი ხარ და ზუგდიდში პარტიის მართვა, არ არის, ანი, ეგრე ადვილიო. შენ კი ხარ ძაან მაგარი, მაგრამ არ განიხილებიო“. ჩემი პასუხი იყო „კარგი, მაგასაც განახებთ-თქო“. გავიდა დრო და მართლაც ვარ ზუგდიდში პარტიის თავმჯდომარე. ჰო, რომ დავინიშნე პარტიის წევრებს ურეკავდნენ „ასეთი რა გაგიჭირდათ პარტიას ზუგდიდში, რომ ქალი გყავთ თავმჯდომარეო“.

ჩემთვის ორი მთავარი გამოწვევაა ახლა – (1) მეტი ქალი კანდიდატი ადგილობრივ არჩევნებში და (2) იმის დამტკიცება, რომ ბევრად კარგად შეგვიძლია ქალებს საარჩევნო კამპანიის ჩატარება, საარჩევნო უბნების დაცვა და უკეთესადაც შეიძლება ვიცოდეთ საარჩევნო ხრიკები, რომლებსაც ამ კამპანიის დროს გამოვიყენებთ და ასევე, ბევრად უკეთესად შეგვიძლია დავაკომპლექტოთ ქალებმა მაჟორიტარები, მერობის და გამგებლობის კანდიდატები.

(ავტორი: იდა ბახტურიძე)

The post ანი წითლიძე, 29 წლის, ზუგდიდი appeared first on WomenOfGeorgia.

ჩემი გამარჯვება ბევრმა ფაქტორმა განაპირობა. უდიდესი როლი ჩემმა ოჯახმა და მისმა წარსულმა ითამაშა. ჩემი მეუღლის ბაბუა და ბებია დამსახურებული პედაგოგები იყვნენ, მამამთილი 36 წელი მუშაობდა ჭორვილის საჯარო სკოლის დირექტორად. დედამთილი დღესაც ამ სკოლის პედაგოგია. ოჯახის ყველა წევრი პედაგოგია და თემთან მჭიდრო კავშირი გვაქვს. ამიტომ, პირველ რიგში, ამან იქონია ძალიან დიდი გავლენა. რა თქმა უნდა, ჩემმა პიროვნულმა ფაქტორმაც ითამაშა როლი. ჩემი ყოფილი მოსწავლეები დამიდგნენ გვერდში და ერთ გუნდად ვმუშაობდით. მთელ წინასაარჩევნო პერიოდში ვცდილობდი ჩემს კონკურენტებთან კონფლიქტში არ შევსულიყავი. როდესაც გადაწყვეტილებას იღებ პოლიტიკაში მოხვიდე, თმენის ძალიან დიდი ვალდებულება გაქვს, ეს ვალდებულება ნომერ პირველია, ამასთანავე, რა თქმა უნდა, გულწრფელობა. მე აბსოლუტურად ყველა ამომრჩეველთან გულწრფელი ვიყავი. მთელი სოფელი ფეხდაფეხ შემოვიარე.

1300 კომლიანი სოფელია, 2500 ამომრჩეველი ჰყავს. ყველასთან პირადად მივედი, თუმცა,არავისთვის მითქვამს ხმა მე მომეცითთქო. „გააკეთეთ სწორი არჩევანი“ – ეს იყო ჩემი გზავნილი თითოეულ ამომრჩეველთან.

იყო უამრავი მიზეზი, რამაც გადამაწყვეტინა პოლიტიკაში მოსვლა. პირველ რიგში ის, რომ სოფელს არ ჰქონდა წყალი, კანალიზაცია, გზა, საბავშვო ბაღი. ყველა ამ პრობლემას განსაკუთრებით მწვავედ განიცდიდნენ თემში მცხოვრები ქალები. მე ვფიქრობდი, რომ შევძლებდი აღნიშნული პრობლემების მოგვარებას, ჩემი თემის გვერდში ამოდგომით. მე უნდა ვყოფილიყავი ამ პრობლემების მოგვარების პირველი ინიციატორი და იმედი მქონდა ჩემი თემის ერთსულოვნების და თანადგომის.

თემი იყოფა ორ სოფლად: მერჯევი და ივანწმინდა. ივანწმინდის მოსახლეობას ჰქონდა წყლის პრობლემა. როგორც კი არჩევნები დასრულდა და მაჟორიტარად ამირჩიეს, დავიწყე ამ პრობლემის მოსაგვარებლად ბრძოლა. ეს სოფელი სრულად უნდა ყოფილიყო წყლით მომარაგებული. შედეგიც მივიღეთ. ადგილობრივი ბიუჯეტიდან გამოიყო თანხა და იმ წელსვე დასრულდა წყლის მომარაგების საკითხი.

პარალელურად, საბავშვო ბაღზე დავიწყეთ ზრუნვა. თემის ორივე სოფელში მერჯევსა და ივანწმინდაში 90-იან წლებში დაწყებული იყო ბაღის მშენებლობა, თუმცა არ იყო დასრულებული. ძალიან ბევრი პრობლემის გადალახვა მოგვიწია, სანამ ივანწმინდაში ბაღის მშენებლობა დასრულდებოდა. თუმცა დღეს, სოფელში ევროსტანდარტების შესაფერისი საბავშვო ბაღი გვაქვს.

ახლა პრობლემაა იმ ბაღის დასრულებაა, რომელიც მერჯევშია და მისი ტერიტორია ნაგავსაყრელად არის ქცეული, რაც საშიშროებას წარმოადგენს. მისი ან დემონტაჟი უნდა მოხდეს, ან აშენდეს თავიდან . ჩემი მიზანია, ამ ადგილას მერჯევის პატარებისთვის საბავშვო ბაღი ავაგოთ.

მეორე ყველაზე დიდი პრობლემა იყო და არის გზა. თემს არ აქვს რაიონთან დამაკავშირებელი გზა, რომელზეც ნორმალურად გადაადგილება შეიძლება. მუნიციპალიტეტს ალტერნატიული გზის მშენებლობა შევთავაზეთ, მათაც მიიღეს ჩვენი გეგმა და გამოაცხადეს ტენდერი. პროექტირების ფაზა გავლილია, ექსპერტიზაც ჩატარდა და ამ ეტაპზე მოლაპარაკებები მიდის ფონდებთან დაფინანსებაზე. სულ 7 კილომეტრიან მონაკვეთზეა საუბარი და საჭიროებს 3 მილიონ 700 ათას ლარს.

ამ ეტაპზე, მაინც მრჩება მერჯევში ბაღისა და კანალიზაციის პრობლემა. კანალიზაცია სოფლისთვის საკმაო ფუფუნებაა, მაგრამ, მოგეხსენებათ, ამ ყველაფერს თავისი გასავალი გზა სჭირდება, რათა გარემო არ დაბინძურდეს.

საკრებულოში მაჟორიტარი 2 ქალი და 11 კაცი ვართ. ახალ გარემოში როცა მოვხვდი, რა თქმა უნდა, დრო დამჭირდა, სანამ გავაცნობიერებდი, თუ სად და როგორ უნდა მემოქმედა. მაგრამ, ძალიან მალე მივხვდი, ვის როგორ უნდა მივდგომოდი. თუ ვინმეს ,,სუსტი წერტილი“ ჰქონდა, ვფიქრობდი, ჩემი თემის სასიკეთოდ როგორ გამომეყენებინა. სხვა შემთხვევაში, როცა მას დასჭირდებოდა ჩემი გვერდში დადგომა, მეც დავუდგებოდი. მაჟორიტარ დეპუტატებზე მაქვს საუბარი. მარტო ჩემი თემი მთლიანად რაიონში მდგომარეობას ვერ გამოასწორებს და სხვა თემის წარმომადგენლებსაც სჭირდებათ მხარდაჭერა მათივე პრობლემების მოსაგვარებლად.

მე ჩემი ადგილი საქმისადმი მიდგომით დავიმკვიდრე. სანამ საკითხს წამოვაყენებ, მანამდე სიღრმისეულად ვეცნობი და ვსწავლობ ამ საქმეს. სხვანაირად ჩემი წინადადება მიუღებელი იქნება, არავინ მომისმენს. მაგალითად, ბაღის საკითხი როცა წამოვაყენე, სპეციალისტების დახმარებით მთლიანი ხარჯთაღრიცხვა გაკეთებული მქონდა, ვიცოდი, სად შეიძლებოდა წყვეტა გვქონოდა, როდის დამჭირდებოდა დამატებითი თანხების მოძიება და ა.შ.

როცა გადავწყვიტე არჩევნებში მიმეღო მონაწილეობა, ჩემი სამეგობრო დავსვი და ვკითხე: „როგორ ვიმოქმედო? სწორია თუ არა ჩემი გადაწყვეტილება? თქვენი აზრით, რა არის ჩემი ძლიერი და სუსტი მხარე?“. სანამ რეალურ ნაბიჯებს გადადგამ, ყოველთვის უნდა განსაზღვრო საკუთარი და მოწინააღმდეგის ძლიერი და სუსტი მხარეები,საკუთარი ,,წონა“ საზოგადოებაში, სწორი ანალიზი გაძლევს იმის საშუალებას, რომ მართებული გადაწყვეტილება მიიღო და არასწორი მოლოდინებიც არ დაისახო. მიუხედავად იმისა, რომ საკმაოდ ძლიერი გუნდი იდგა ჩემს უკან, წინასწარ არასოდეს მიზეიმია გამარჯვება. ყველაფრისთვის მზად ვიყავი და ბოლომდე ვიბრძოდი.

ოქტომბერში ისევ იქნება ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნები. მე აუცილებლად ისევ მივიღებ მონაწილეობას ამ არჩვენებში. თემში კიდევ მაქვს მოსაგვარებელი საკითხები. ისევ მაჟორიტარად ვაპირებ კენჭისყრას. დარწმუნებული ვარ, რომ თუ რამის გაკეთება მინდა ჩემი თემისთვის, ამას მაჟორიტარად ყოფნით შევძლებ. პარტიული პასუხისმგებლობა განსხვავდება ადამიანური პასუხისმგებლობისგან“.

(ავტორი: ნინო გამისონია)

The post მელანო წიწილაშვილი, სოფელი მერჯევი, საჩხერის მუნიციპალიტეტი appeared first on WomenOfGeorgia.

2013 წლის გაზაფხულზე, როცა მივედი საარჩევნო შტაბში, მაშინ დავიწყე იმის გააზრება, რომ ქალის ჩაგვრა სისტემური პრობლემაა. განსაკუთრებული ყურადღების ცენტრში მოექცა ჩემი მეორე ქორწინება. ვგრძნობდი, რომ აჩრდილივით დამყვებოდა ეს ამბავი და ისიც ნათელი იყო, ჩემს კარიერაში როგორ იყენებდნენ ამას ჩემს საწინააღმდეგოდ. პირდაპირი ზეწოლა იყო იმაზე, რომ ეკლესიაში აუცილებლად მეარა… მიკონტროლებდნენ რა ჩამეცვა, როგორი ფეხსაცმელი უნდა ყოფილიყო ჩემი არჩევანი…

ერთადერთი ქალი მაჟორიტარი კანდიდატი ვიყავი ნაძალადევის რაიონში და გულწრფელად ვამბობ, რომ ვაკვირდებოდი, არც ერთ ჩემს კაც კოლეგას მსგავსი პრობლემა არ შეხვედრია. უნდა ითქვას, რომ როდესაც ამ დეტალებს ქალების უფლებების თემას ვუკავშირებდი, ეს სისულელედ მიაჩნდათ, რა შუაშია ქალთა უფლებებიო, მაგრამ თუ კომპლექსურად შეხედავ, ეს ქალისთვის ჯოჯოხეთია.

მახსოვს პირველი ჩემი მისვლა პარლამენტში, როდესაც ოპოზიციური პარტიის ერთ-ერთმა წარმომადგენელმა ხმამაღალი რეპლიკა თქვა – ძლივს არ ეღირსა ამ კოალიციას ლამაზი ქალიო. თავი, როგორც არა მოაზროვნე ადამიანად ვიგრძენი, არამედ, როგორც შესამკობელ ატრიბუტად. სხვათა შორის მსგავსი დამოკიდებულება არაერთხელ მიგრძვნია, როცა მაგალითად, ტელედებატებიდან გამოსულს მირეკავენ და მეუბნებიან, როგორ კარგად გამოვიყურებოდი და არა იმას, თუ რა ვისაუბრე. ჩემი ხედვები ცოტას თუ ახსოვს.

სქესის ნიშნით განცდილი უსამართლობა ეს არის ტკივილი ქალის გულში. და თუ ამ ტკივილს არ დამალავ, არამედ აღიარებ და ამაზე ხმამაღლა ისაუბრებ, აქიდან იწყება ბრძოლა თანასწორობისთვის. ჩემი პარლამენტში საქმიანობის განმავლობაში წამოვაყენე არაერთი ინიციატივა სექსუალური შევიწროებისა და ფემიციდის კანონპროექტის ფარგლებში. ორივე კანონპროექტს მოყვა ირაციონალური შიში კაცი კოლეგების მხრიდან. დისკუსიების დროს ხმამაღლა ამბობდნენ, რომ რა დროს ეს საკითხებია, როცა ბევრად უფრო მნიშვნელოვანი სოციალიაური თემა არის მოსაგვარებელი. მიაჩნდათ, რომ დიახ, ნორმაა ის, რომ ქალს უნდა სიამოვნებდეს კაცის მხრიდან დომინაცია და იმის აღიარება, რომ ქალი კაცისთვის სასურველია.. დიახ, ქალი ოჯახში დაქვემდებარებული ობიექტია და კაცის სიცოცხლე შეიძლება უფრო ღირებულიც კი იყოს… ძალიან ხშირად მითქვამს, ბატონებო, მე თამარ კორძაია ვარ, ქალი, რომელსაც ეს ყველაფერი საკუთარ ტყავზე უგრძვნია და მე ეს მტკივა. პასუხად კი ვისმენდი: „არა, შენ თამარი არ ხარ და შენ ეს არ გტკივა. ჩვენ უკეთ ვიცით, რა ჭირდებათ ქალებს“… ამიტომაა, რომ ქალების ფემიციდის წინააღმდეგ კანონპროექტის მოსმენა ჯერაც არ ჩანიშნულა. არადა ეს კანონპროექტი რადიკალურად შეცვლის ძალადობის მსხვერპლი ქალების ცხოვრებას.

როცა უკვე აქტიურ პოლიტიკაში ხარ, როგორც ქალს კიდევ უფრო მეტი წინააღმდეგობების გადალახვა გიწევს. მიუხედავად იმისა, რომ მოვლენების ეპიცენტრში ვიყავი, სულ მუდმივად მქონდა იმის განცდა, რომ ჩემი გვერდზე „ჩაჩოჩება“ უნდოდათ. აი, მაგალითად, ვართ რეგიონში და კაცები სპონტანურად გადაწყვეტენ რესტორანში წასვლას. როგორც წესი, ქალ კოლეგას იქ არასდროს გეძახიან. თვლიან, რომ ქალისთვის მიუღებელი იქნება კაცის გარემოცვაში შუაღამით რეგიონში რესტორანში დაპატიჟება. ამ დროს კი, იქ, შესაძლოა მნიშვნელოვანი თემები წამოიჭრას და გადაწყვეტილებებიც იქნას მიღებული, შენ კი, ქალი, ავტომატურად გამოთიშული ხარ ამ პროცესს, მაშინაც კი, როცა ე.წ. გადაწყვეტილების მიმღებ პოზიციაზე ხარ.

ვფიქრობ, ქალებს მეტი სოლიდარობა გვაქვს, რადგან ჩაგვრა გვაერთიანებს. მაგრამ ქალებს პრობლემა აქვთ პატრიარქალურ იარარქიასთან. ქალებისთვის უმნიშვნელოვანესია ვაღიაროთ საკუთარი უნიკალურობა და ის, რომ ერთხელ მაინც (თუ არა მეტჯერ) განგვიცდია უთანასწორობა სისტემასთან სწორედ გენდერული ნიშნით. ამაზე ქალებმა ჯერ ერთმანეთთან უნდა ვისაუბროთ და მერე საჯაროდ. ძალიან შორს ვარ იმ აზრიდან, რომ ქალებს ცხოვრებაში ერთხელ მაინც არ უგრძვნიათ თავი დამცირებულად, დაჩაგრულად და ნაკლულ ადამიანად. ამიტომ თუ ამას თითოეული ქალი გავიაზრებთ და პირველ რიგში ერთმანეთთან ვიქნებით გულწრფელები და შემდეგ კაცებთან, ჩვენ აუცილებლად გავერთიანდებით სოციალური ცვლილებებისთვის.

ხმამაღლა ვამბობ, რომ თანაბარი გარემო არ არსებობს. სწორედ იმის არ აღიარება, რომ თანაბარი პირობები არ არსებობს, ნიშნავს იმას, რომ მოვლენებს უთანასწოროდ ხედავ. ეს არის იმის აღიარებაც, რომ სიძლიერის ერთადერთი საზომი კაცის მდგომარეობაა, რომელსაც, იმიტომ რომ კაცია, წილად ხვდა იყოს მეტად თავისუფალი საზოგადო საქმეში. იმაზე მეტი სისასტიკე და ძალადობა არ არსებობს, ვიდრე თქვა, რომ ქალიც კაცის თამასის მიხედვით შეფასდეს, რადგან, სამწუხაროდ, ჩვენს რეალობაში ქალის წარმატება შვილების გაზრდით და მეოჯახეობით, მისი გარეგნობით ფასდება. ქალს ბავშობიდანვე არ აქვს თანაბარი გარემო კაცთან მიმართებაში: აკონტროლებენ მის ქცევას, მის სექსუალობას, მის არჩევანს. ამიტომ, ჩვენ ქალები თუ გავერთიანდებით და ერთმანეთს შევუწყობთ ხელს, იმხელა რესურსს აღმოვაჩენთ საკუთარ თავში, რომ ცვლილება, ჩვენიდან დაიწყება.“

The post თამარ კორძაია, თბილისი appeared first on WomenOfGeorgia.

არასოდეს არ მქონია ის დილემა, რომ, აი, ახლა თუ ბავშვს გავაჩენ, საქმეს ვერ გავაკთებ ან ბევრ საქმეს თუ გავაკეთებ, ბავშვს ვერ გავაჩენ. მაგალითად, მეორე ბავშვი რომ გავაჩინე, ნახევარ საათში მივეცი ინტერვიუ. პარასკევს რომ გავაჩინე, ორშაბათს სამსახურში ვიყავი. რა თქმა უნდა, დროის ფაქტორი არსებობს, თუ რამდენ დროს უთმობ შვილს, მაგრამ დროშიც ხარისხს უფრო აქვს მნიშვნელობა. თუ ხარ ბავშვთან ერთი საათი დღეში და იმ ერთ საათს ბოლომდე უთმობ, ეს ძალიან ბევრი რაღაცის კომპენსირებას ახდენს. დაკავებული დედის ან შემდგარი დედის სახე ბავშვისთვის ბევრად უფრო მეტის მომცემია. ცალკეული შემთხვევები, რა თქმა უნდა, არის, რომ, მაგალითად, ზეიმია და შეიძლება ვერ წახვიდე, იქ არ იყო ბავშვისთვის მნიშვნელოვან მომენტში. ამას მეც ძალიან განვიცდი ხოლმე, მაგრამ ყველაფრის ახსნა შეიძლება და მნიშვნელოვანია, თუ ბავშვს აუხსნი, რომ ძალიან ვწუხვარ, რომ ასე მომიხდა გადაწყვეტილების მიღება, ძალიან მინდოდა იქ ვყოფილიყავი და ძალიან მწყდება გული, რომ ვერ მოვახერხე. ოღონდ, ამას არ უნდა იტყუებოდე, რა თქმა უნდა.

მგონია, რომ თითქმის არაფერია შეუძლებელი. შეიძლება, რაღაც მომენტში, ჯანმრთელობის ხარჯზე მოხდეს ეს, გადაიწვა, მაგრამ არც ესაა დრამატული. თუ ადამიანს დაუძლეველი სურვილი აქვს რაღაცის კეთების, შეუძლია ამის ოჯახთან შეთავსება. თუმცა, რა თქმა უნდა, არის ბარიერები და სტერეოტიპები და მათი გარღვევა ძალიან ძნელია. შეიძლება მეტი წინაღობა შეგხვდეს, თუ, მაგალითად, შენს გარემოში მიაჩნიათ, რომ ქალი არ უნდა მუშაობდეს. მაშინ, რა თქმა უნდა, ბევრად რთულია რამეს მიაღწიო იმიტომ, რომ მეტი წინაღობა გაქვს. ერთადერთი, რაშიც მე ოჯახის შექმნამ და ბავშვების გაჩენამ ხელი შემიშალა იყო გარკვეული გეგმები, რომ საზღვარგარეთ მინდოდა მესწავლა, სადოქტორო გამეკეთებინა. ახლა ოთხი ბავშვით რომ ვეღარ წავალ, ეგ ვიცი.

სტერეოტიპი, რომ თუ საზოგადოებრივად აქტიური ხარ, მაშინ პირადი ცხოვრება არ გაქვს, ჩემ თავზეც მიგრძვნია. ჩემი ოთხი შვილი შოკია ხოლმე ბევრისთვის. ის გამოთქმაც ხომ არის – “კაცივით ტვინი.” როცა სტერეოტიპს არღვევ, “კაცის” იარლიყს გაკრავენ და მერე მიაჩნიათ, რომ თუ არ დგახარ მაღალ ქუსლებზე მუდმივად, ძალიან დატვირთული მაკიაჟით, ესე იგი, პირადი ცხოვრება არ გაქვს. ამ დროს ეს აბსოლუტურად სტერეოტიპულია იმიტომ, რომ არცერთი დღე არ ყოფილა ჩემს ცხოვრებაში, რომ ჩემი პირადი ცხოვრება არ ყოფილიყო ძალიან ინტენსიური და ემოციური. ამიტომაც უკვირთ ჩემი ოთხი შვილი, რაც, რა თქმა უნდა, არ გაუკვირდებათ ქალისგან, რომელიც სახლში ზის. კიდევ, ძალიან უკვირთ ხოლმე, როცა ვამბობ, რომ მიყვარს საჭმლის კეთება. ეგეც სტერეოტიპია – ან საჭმელს აკეთებ, ან ქტიური ხარ.

ქალების თემა, ზოგადად, ჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვანია. ყველაზე მეტი, მე მგონი, რაც შემიძლია როგორც პოლიტიკოსმა გავაკეთო ამ თვალსაზრისით, არის პირადი მაგალითის ჩვენება. თუ შემიძლია ქალები წავახალისო საზოგადოებრივი საქმიანობისთვის, ამის მაგალითი სიამოვნებით ვიქნები.“

The post ელენე ხოშტარია, 37 წლის, თბილისი appeared first on WomenOfGeorgia.

როცა ციხეში მამები ხვდებიან, ხშირად დედები იღებენ თავის თავზე ვალდებულებას, რათა შვილს არ დაავიწყდეს მამა, მიყავთ შვილები მასთან სანახავად და აქვთ მამებთან უწყვეტი კონტაქტი. რაც არ ხდება ისეთ ოჯახებში, სადაც ქალია დაკავებული. საპატიმროში მოხვედრის 4 თვის თავზე, ჩემმა ქმარმა ამიხსნა, რომ ის იყო ძალოვანი სტრუქტურის წარმომადგენელი და მისი და მისი კარიერისთვის ჩემი შემთხვევა იყო მიუღებელი. ამიტომ განქორწინება მომცა და დავრჩი მარტო განსაცდელში. ბავშვები დედაჩემთან დარჩნენ და პრაქტიკულად დედამ გაზარდა ჩემი შვილები. ჩემი პატიმრობის სამი წლის შემდეგ ალიმენტის მოთხოვნით მივმართე სასამართლოს. მისი ხელფასი სრულ უფლებას მაძლევდა სამომხმარებლო კალათით დადგენელი საარსებო მინიმუმის გათვალისწინებით თითო ბავშვზე 245 ლარი მომეთხოვა. ჩემი ბიჭი იყო ძალიან პატარა მაშინ, და ტელეფონზე მითხრა ბევრი არ დააკისრო, ცოდოა მამიკოო. რომ ვკითხე, რატომ თვლიდა ასე, მიპასუხა, შენ მაგარი ხარ და მამა ცოდოაო. სასამართლოში რომ შევხვდი უკვე ჩემს ყოფილ ქმარს, ვუთხარი, იცოდე, დღეს შვილმა შეგიწყალა და 245 ლარის ნაცვლად გაკისრებ თითო ბავშვზე 100 ლარს-თქო. ამის მერე დღემდე, იხდის თვეში 300 ლარს და ახორციელებს საინფორმაციო ტიპის ზარებს. არადა ბავშვებს რამდენი რამე ჭირდებათ მამისგან – სკოლაში ერთად სიარული, სხვადასხვა თემებზე საუბარი, ურთიერთობა. ის უბრალოდ სირთულეს გაექცა – წავიდა და დაგვტოვა მარტო.

უსამართლობად ვთვლი, რომ მარტოხელა დედების უფლებები არ არის დაცული. იმ შემთხვევაში, როდესაც ქალი მარტო ზრდის შვილებს, მას აქვს გაასმაგებული პასუხისმგებლობა და პრაქტიკულად უწვეს სერიოზული ბრძოლა, საკუთარი თავის და შვილებს გადარჩენისთვის. არის პერიოდი, როცა შრომისუნარიონობასაც კარგავ, დეპრესია გიტევს. მარტო ის რომ პარლამენტმა დაგვიდო მარტოხელა დედის სტატუსი, იმის გარდა სხვა არაფერი არ გვაქვს. ეს არის სტატუსი სტატუსისთვის. მარტოხელა დედას ეძახიან იმ დედებს, რომლების შვილებსაც დაბადების მოწმობაში მითითებული აქვთ მხოლოდ დედის გვარი. და მე ვთვლი, რომ არ შეიძლება მარტოხელა დედის სტატუსი მხოლოდ ამ ფორმით გაიზომებოდეს. იმიტომ, რომ მარტოხელა დედა არის ყველა ის ქალი, რომელიც დამოუკიდებლად და მარტო ზრდის შვილებს.

საპატიმროდან გამოსვილდან 6 თვის თავზე დავუბრუნდი ჟურნალისტიკას. თუმცა მივხვდი, რომ სულ სხვა რეალობაში მოვხვდი. ქალაქს, რომელსაც გააჩნია 8-9 მილიონიანი ბიუჯეტი, არ აქვს სოციალური პროგრამა, რომელიც დამიცავს მე და ჩემნაირ ადამიანებს. ამიტომ სერიოზულად გადავწყვიტე დამეწყო თელავის თვითმმართველობის ე.წ. „მონიტორინგი“. დავიწყე თვითმმართველობის კოდექსის შესწავლა, საკრებულოს რეგლამენტის დეტალურად გაცნობა, დადგენილებებისა და ნორმატიული აქტების კითხვა, რომ მივმხვდარიყავი, როგორ მუშაობენ თვითმმართველობაში. ზოგადად თელავი ყოველთვის იყო ლიდერი ქალების ქალაქი. ახლა კი გვაქვს სრულიად პატრიარქალური გარემო: გვყავს კაცი მერი, თავისი სამი კაცი მოადგილეთი და 15 საკრებულოს წევრი კაცი, რომლებიც ვერასდროს აცნობიერებენ, რა უჭირთ ამ ქალაქაში მაცხოვრებელ ქალებს.

პროვინციულ ქალაქებში ქალები ნაკლებად რისკიანები არიან, ამიტომაც ჩავთვალე, რომ ეს მე უნდა ამეღო ჩემს თავზე და ვა ბანკზე წავედი. როგორც თავისუფალი მოქალაქე ვესწრები სათათბიროს და საკრებულოს სხდომებს და ვაკონტროლებ, სად და როგორ იხარჯება ჩვენი ქალაქის ბიუჯეტი. თელავის ბიუჯეტი ძალიან ხშირად არამიზნობრივად იხარჯება. თუკი სადმე რამე საზღვარგარეთული ვიზიტები გამოცხადდება, თვითმართველობების კაცები ჯოგური პრინციპით მიდან და იქ არამიზნობრივად ხარჯავენ ბიუჯეტს. გარდა ამისა, ქალაქის დღესასწაულებზე იხარჯება გარკვეული თანხები, თუმცა ამ დღესასწაულებს მერე მეორე განყოფილებაც მოყვება და ნაბასხუსევზე დამატებით კიდევ 60,000-80,000 ლარს ხარჯავენ ბიუჯეტიდან…

თელავში კი ქალებს აწუხებთ უმუშევრობის და დასაქმების პრობლემა, კაცმა თუ რეკომენდაცია არ გაუწია, ქალი მაღაზიაში გამყიდველადაც ვერ იმუშავებს. გარდა ამისა კახეთში ქალთა ძალადობის ყველაზე მაღალი მაჩვენებელია. გაუმართავია ინფრასტუქტურაც. წყლის პრობლემა ყველაზე მეტად ქალებს აწევთ ტვირთად, რადგან საოჯახო საქმეებს ქალები უძღვებიან და იმ სოფლებში, სადაც წყალი არ მიდის სახლში, ქალებს უწევთ კილომეტრების გავლა და წყლის მოტანა. მეც და ჩემნაირ ქალებს თვითმმართველობაში ჩვენნარებს გვინდა ვესაუბროთ, ანუ იმათ, ვისაც უკეთ ესმით ჩვენი გამოცდილების. კაცები კიდევ ვერ ხვდებიან, რა პრობლემები აწუხებთ ქალებს. ის კი არადა, თუ რომელიმე ქალმა გაბედა და მივიდა თვითმმართველობაში, იტირა, იყვირა და საკუთარი უფლების დაცვა მოითხოვა, კაცები დადგებიან კარს უკან და ქირქილებენ, კრიტიკული დღეები აქვს ეტყობა და იმიტომ ყვირისო.

როდესაც თვითმართველობების მონიტორინგი დავიწყე, თავიდან ლაფს მესროდნენ, დამცინოდნენ, მერე გაბრაზდნენ და ბოლოს მივხვდი, რომ ჩემი გადაწყვეტილება აღმოჩნდა სწორი. დღეს კი ჩემი მიმართვის შემდეგ ქალაქ თელავის სოციალურმა კომისიამ გააკეთა გარკვეული სუბსიდირება კომუნალურ გადასახადებზე მარტოხელა დედებისთვის. თელაველებში გავაჩინე იმედი, რომ მათი ხმა გაგონილი იქნება საკრებულოს მიერ. ახლა ქალაქში ნებისმიერს შეუძლია მოვიდეს ჩემთან და მე ვეხმარები პრობლემების მოგვარებაში, ბუნებრივია, რითიც შემიძლია. ვასწავლი საკრებულოს, მაგარალითად როგორ შეიძლება დააფინანსონ მარტოხელა სტუდენტის სწავლის გადასახადი, რომელიც ობოლია და დღისით მუშაობს და საღამოს სწავლობს.

ქალის ხმის ამოღებას ყველაზე მეტად კაცებს ეშინიათ, იმიტომ რომ ქალები მარტივად არ შედიან გარიგებაში, და ქალებს არ შეუძლიათ რაღაცეების გადაყლაპვა და ქალებს თავისი მრავალფუნქციური გამოცდილებებიდან გამომდინარე, პრობლემების უკეთ მოგვარება შეუძლიათ.

დღეს ქალაქში ყველამ იცის, რომ ზაფხულში მე დავასრულებ ჟურნალისტურ კარიერას და 2017 წლის ადგილობრივ არჩევნებში ვიყრი კენჭს. მე ვიქნები, ქალი, რომელიც ამ ქალაქში შეცვლის ქალების ცხოვრებას, რომელიც მიზანდასახულად ქალაქის ბიუჯეტიდან გამოყოფს თანხებს საგრანტო პროექტებისთვის, რომლის მეშვეობით ქალები შეძლებენ სამეწარმეო საქმიანობის განვითარებით დამოუკიდებლად დაიწყონ ცხოვრება. თელავისთვის განკუთვნილი თანხები აუცილებლად უნდა გამოვიყენოთ იმ მიმართულებით, საიდანაც მივიღებთ უფრო მეტ სარგებელს.“

The post მაკა მოსიაშვილი, თელავი appeared first on WomenOfGeorgia.

ჩემი კლასელი ქალები ყველა დაოჯახებულია და როცა გვიწევს ერთნმანეთთან შეხვედრა, სულ ამბობენ, აი, ეს იმიტომ „დაგემართა“, რომ განათლებასა და კარიერაზე იყავი ორიენტირებული. სიმართლე ისაა, რომ რომც დავოჯახებულიყავი, ეს ფაქტორი განათლებასა და მიზნების მიღწევაში სულაც არ შემიშლიდა ხელს, რადგან ვთვლი, რომ ქალის საბოლოო დამიშნულება გათხოვება კი არა, მისი საზოგადო სფეროში სასიკეთო ჩართულობაა.

ხშირად ძალიან უტაქტო კომენტარებიც მსმენია – „რა კარგი გოგოა და გაუთხოვარია“, უთქვამთ დანანებით და გულისტკივილით. არადა ვთვლი, რომ ბევრი სასიკეთო და სასარგებლო მიკეთებია ჩემი ქალაქის განვითარებისთვის, ხალხი, კი მარტო იმით მაფასებს, გათხოვილი ვარ თუ არა. ჩემი კარიერა და წარმატება მხოლოდ იმის წინაპირობად აღიქმება, რომ „სარფიანად გავსაღდე“. მაშინ ვხვდები, რომ ქალი არა პიროვნებად, არამედ საგნად მოიაზრება, დამხმარე ადამიანად, რომელიც წარმატებული კაცის უკან უნდა იდგეს.

ჩემი „გაუთხოვრობა“ სულაც არ მაწუხებს. მე მაწუხებს ეს სოციალური წნეხი, რომელიც თითქოს გავალდებულებს მის მოთხოვნას მოერგო. ქორწინება ჩემთვის არ არის ვალდებულება. ის არის არჩევანი და ეს არჩევანი საზოგადოებამ არ უნდა წამართვას.”

The post თამუნა ნიკოლეიშვილი, 28 წლის, ქუთაისი appeared first on WomenOfGeorgia.