„იმ დღეს სახლში მორიგი ჩხუბი ატყდა, ისევ არაფრის გამო. ნასვამი იყო. სიფხიზლეში კიდევ იკავებდა ხოლმე თავს, მაგრამ როგორც კი დალევდა, ვეღარ მალავდა აგრესიას. ყველას გვაგინებდა. შევეცადე თავი შემეკავებინა, არ ჩავრეულიყავი და გარეთ გამოვედი, მაგრამ დედას ცემა რომ დაუწყო, შევბრუნდი და ჩავერიე. სკამი გამომიქანა და ძლიერად მომხვდა. ეგონა გავჩერდებოდი, მაგრამ დედას ყოველთვის ვიცავდი და ახლა რა გამაჩერებდა?! რომ დამინახა, მაგრად ვიდექი, გავიდა მეორე ოთახში, თოფი გამოიტანა, გადატენა და მომიშვირა. ტვინს გაგასხმევინებ, შე ლაწირაკოო, დამიღრიალა. ყველა გაიქცა ოთახიდან, დედაც, მეზობლებიც, ჩემი ძმაც. მე და ჩემი და დავრჩით მარტო თოფთან. ჩახმახის გადაწევის ხმა რომ გავიგე, თვალები დავხუჭე. ვიცოდი, უეჭველი მესვრიდა. არსად არ მივრბივარ, მესროლე-მეთქი, ვუთხარი. ამ დროს ეზოდან დედაჩემმა დაიკივლა, პატრული მოვიდაო. ტყუილად დაიკივლა. მაშინ პოლიცია არ გამოგვიძახებია. მამაჩემს შეეშინდა და გაიქცა.“

——————————————–
ბავშვობიდან ბებიასა და ბაბუასთან ვიზრდებოდი. მათ არ მოწონდათ მამაჩემი, ცალკე ცხოვრობდნენ და რაკი დედას ქმრის გარეშე ცხოვრება ვერ წარმოედგინა და არ მოდიოდა მისგან. მე წამომიყვანეს და თავისთან მზრდიდნენ. ბებია რომ გარდაიცვალა, მერე გადმოსახლდნენ ჩვენს სახლში და აქედან დაიწყო ყოველდღიური ძალადობა დედაზე, შვილებზე, ბაბუაზე. წარმოდგენა არ მქონდა თავი როგორ უნდა დამეცვა. მოკვლის მუქარის მერე, დედასა და ჩემს უმცროს და-ძმასთან ერთად, სოფლიდან ქუთაისში გამოვიქეცი და ნათესავებს შევაფარე თავი. დედამ სამსახური იშოვნა, მეც დავიწყე სამუშაოს ძებნა. ქირით გადავედით სხვა ბინაში, მაგრამ ერთ თვეში დედამ გადაწყვიტა ქმართან დაბრუნება იმ მოტივით, რომ გიორგის, ჩემ ძმას მამა ჭირდებოდა. მე აღარ დავბრუნებულვარ და ეს ჩემი პროტესტი გახდა იმის მიზიზი, რომ წლების განმავლობაში მამა მითვლიდა, სადაც დამიჭერდა იქ მომკლავდა და ვცხოვრობდი გამუდმებულ შიშში. მამა ვერ შეეგუა, რომ მის წინააღმდეგ წავედი და აღარ ვემორჩილებოდი. ამ პერიოდში დედა რამდენჯერმე მოვიდა ჩეთან ნაცემი, მაგრამ ყოველ ჯერზე უკან ბრუნდებოდა. რამდენჯერ ვთხოვე, აღარ დაბრუნებულიყო. შევპირდი, რომ თავიდან დავიწყებდით ცხოვრებას, უფრო მშვიდად. მაგრამ არიან ქალები, ვისაც იმდენად გამჯდარი აქვთ მოთმენა და ქმრის ყოლის აუცილებლობა, ვერ აღწევენ ძალადობას თავს, არც ეკონომიკური მდგომარეობა აძლევთ საშუალებას, დამოუკიდებლად იცხოვრონ, საკუთარი სახლიც არ გააჩნიათ ბევრს. არაა ადვილი წინააღმდეგობა გაუწიო ამ ყველაფერს და ხალხს, იმასაც თუ „ხალხი რას იტყვის“, მაგრამ შენი თავისუფლების და სიმშვიდის გამო შეიძლება ეს ძალა იპოვო საკუთარ თავში და ბრძოლაც მოიგო.
———————————————

ეპიზოდი #2
„ავად გავხდი და ლოგინში ვიწექი სიცხიანი, მეძინა. დედა მეზობელთან გავიდა. მამა ისევ ნასვამი დაბრუნდა და ჩემს ოთახში შემოვიდა. ძილში ვიგრძენი, რომ ტუჩებთან მკოცნიდა და ეს არ იყო მამის კონცნა! მოვიგერიე ხელებით და გავაგდე. ისევ მე დამიწყო გინება. ჩხუბზე დედა შემოვიდა, მაგრამ არაფერი ვუთხარი. ეს ამბავი საერთოდ არავისთვის მითქვამს, ისე შორს გადავმალე ჩემს ფსიქიკაში. მაგრამ სულ მახსოვდა და მეშინოდა განმეორების.“

————————————————-
ჩემმა დამ ძალადობას იმით დააღწია თავი, რომ 15 წლის ასაკში გათხოვდა და გაეცალა იქაურობას. გიორგი 10 წლისაა და კარგად სწავლობს, მაგრამ ძალიან ვნერვიულობ მის ფსიქიკურ მდგომარეობაზე. კი, არის სოციალური მუშაკის დაკვირვების ქვეშ, მაგრამ ხომ იცით ჩვენთან როგორი კანონებია?! თუ უშუალოდ ძალადობის ფაქტზე არ დაგინახეს, ან კვალი არ გეტყობა, ვერავინ დაადასტურებს, რომ გცემდნენ ან გკლავდნენ. თუ არ მოგკლეს, ვერ ამტკიცებ, რომ გკლავდნენ! მახსოვს ერთ ახალ წელს გიორგის მიერ თოვლის ბაბუასთვის დაწერილი წერილი წავიკითხე. თოვლის ბაბუა ხომ ყოვლისშემძლეა ბავშვებისთვის და შეუძლიათ ყველაფერი თხოვონ?! იცით გიო რას თხოვდა? ფერად ფურცლებს და ფანქრებს! გული მომიკვდა და ჩემით გავუგზავნე გიორგის სახატავი მასალები. ოჯახიდან პასუხად მივიღე, ლალასი არაფერი გვჭირდებაო. ხანდახან ვფიქრობ, ეგებ უკეთესი იყოს ჩემი ძმისთვის თავშესაფარში გადასვლა. ვიცი, ახლა გამიბრაზდება, მაგრამ როცა გაიზრდება, მიხვდება, მისი მომავლისთვის ასე ჯობდა.

ჩვენი პრობლემა იმაშია, რომ ინფორმაცია არ გვაქვს, როგორ შეიძლება დავიცვათ ჩვენი უფლებები და მოვითხოვოთ სამართალი. წლების მანძილზე ქუჩაში მარტო ვერ გამოვდიოდი, ყოველი მანქანის გავლაზე დანიანი მამაჩემი მელანდებოდა. ერთხელ მეზობლებმა მიუტანეს ხმა, (აი, იმ მეზობლებმა, მამაჩემის მიერ მოშვერილი თოფის თვითმხილვევლები რომ არიან), ლალა ბიჭებს ჩაუჯდა მანქანაშიო. ერთხელ ჩემმა მეგობრებმა წამომიყვანეს სოფლიდან ქუთაისში. მამაჩემი დანით ჩამომადგა ქუთაისში მოსაკლავად. ვიმალებოდი. გამიმართლა, რომ ქალაქში „იდენტობის“ ოფისში მოვხდი. ის რაც სკოლაში ყველამ უნდა ვისწავლოთ, თუ რა არის ჩვენი უფლება, როგორ დავიცვათ თავი და როგორ გავუმკლავდეთ ძალადობას, აქ ვისწავლე. აქვე გავიარე ფსიქოლოგიური თერაპიაც. დიდი ხანი დამჭირდა, სანამ ამ ყველაფერზე ხმამაღლა დავიწყებდი საუბარს და მარტო საუბარს კი არა, ბრძოლასაც. იდენტობის ოფისშიც მომადგა ჩხუბით. მაშინ პირველად ვუჩივლე. თოფის დამიზნების ინციდენტიც მოვყევი პროკურატურაში, მაგრამ მტკიცებულებების არარსებობის გამო საქმე დაიხურა. ყველა თვითმხილვევლი მეზობელი რუსლანის მხარეს დადგა. დედამაც ჩემ წინააღმდეგ მისცა ჩვენება. ხომ გითხარით, სანამ არ მოგკლავენ, ვერ დაამტკიცებ, რომ გკლავენ.
——————————————————-

ეპიზოდი #3

„დედამ დამირეკა, ავად ვარ და მინახულეო. მეგობართან ერთად ჩავედი სოფელში. სინამდვილეში გეგმა ქონდათ, რომ იქიდან აღარ გამოვეშვით. მამამ იცოდა, რომ თითქოს მე შესარიგებლად და დასარჩენად ჩავედი. რომ გაიგო, უკან ვბრუნდებოდი, ისევ გახდა აგრესიული, გამიხსენა ჩივილის ამბები და გინება დამიწყო. ხელიც მომიქნია და მეგობარს მოხვდა. გამოვერიდე და წამოვედით. გზაში დაგვეწია მანქანით და თოფი გადმოიღო – დაგხოცავთ და ამ თხრილში ჩაგყრითო, არხზე მიგვითითა. გავიქეცით და მეზობელ საცოვრებელ კოპუსში გარეთ მჯდომ ქალებს შევეხვეწეთ, დაგვმალეთ-თქო. იუარეს და საერთოდაც რომ დაინახეს, რუსლანი იყო, იქით დამიწყეს ჩხუბი, მამა რა დღეში ჩააგდეო. პატრულში დავრეკეთ. დედაჩემი ისე იყო შეშინებული, თოფის დანახვაზე, რომ მისამართი თქვითონვე გვიკარნახა, რაც 112-ს გადავეცით. ერთმა მეზობელმა შეგვიფარა ზედა სართულზე. პოლიცია როცა მოვიდა, მამაჩემი უკვე დამალული იყო, თუმცა გასროლის ხმა ყველამ გაიგო. მიუხედავად იმისა, რომ მთელი ეს ძალადობის სცენა საკუთარი თვალით ნახეს, მეზობლები პოლიციას ჩემს წინააღმდეგ აქეზებდნენ, ლალას გარეგნობის გამოა ეს კაცი გაგიჟებულიო. მე მარცხვენდნენ, როგორ ვიკადრე და მამის წინააღმდეგ პოლიციას როგორ დავურეკე. თვითონ პოლიციას მეუბნებოდა, არ წახვიდე პროკურატურაში, ჩვენ მოგიგვარებთ შინაურულად, როგორც ამას ვაგვარებთ სხვაგანო. ამ პერიოდში უკვე ინფორმირებული ვიყავი და ვიცოდი, სამართლებრივად რა ენაზე უნდა მესაუბრა პოლიციასთან. დავემუქრე, თუ ახლავე არ მიხედავთ თქვენს საქმეს, გენ. ინსპექციას შევატყობინებ თქო. ამის მერე ყველა პროცედურა ისე შეასრულეს, როგორც საჭირო იყო. მამა დააკავეს. თოფი ვერ იპოვნეს. დედა ისევ უარზე იყო, თოფი არ ქონიაო…“

—————————————–
მამაჩემი გირაოს სანაცვლოდ გაათავისუფლეს და სასამართლო დავა ახლაც მიმდინარეობს. საქმე აღძრულია ოჯახში ძალადობის მუხლით და დამამძიმებელ გარემოებად ჰომოფობური მოტივია მიჩნეული. ყველა ნათესავი დავკარგე, არვინ გაამართლა ჩემი საქციელი მამას რომ ვუჩივლე. ზოგი იმასაც მეუბნება, კარგი გოგო რომ გახდე, იმიტომ გცემსო. არ ვდარდობ ნათესავების დაკარგვას. ერთადერთი ბიძაჩემთან მაქვს კარგი ურთიერთობა, არასდროს მამტყუნებს ჩემს საქციელში.
ვცდილობ ჩემი ცხოვრება თავიდან ავაწყო. ერთადერთი სიკეთე, რაც მამაჩემისგან დამრჩა მანქანების მექანიკის ცოდნაა. წელს ჩავაბარე პროფესიულ სასწავლებელში შენობებისა და ავტომობილების ელექტროობის მიმართულებით. ერთადერთი გოგო ვარ ამ სპეციალობაზე. საბოლოო ჯამში მინდა პროფესიონალი ავტოშემკეთებელი გავხდე. სხვანაირად გამიჭირდება კაცებით დასაქმებულ სფეროში თავის დამკვიდრება. ალბათ, ორმაგი შრომა მომიწევს ამისთვის, მაგრამ არ მეშინია.

ძალადობის წინააღმდეგ 18 წლის ასაკიდან ვიბრძვი. შეიძლება შორიდან გონია ხალხს, რომ ძალადობა სადღა ხდება, მაგრამ მე ვიცი რა ხდება რეგიონებში, სოფლებში, სადაც გოგოების ხმა არავის ესმის და ამ გოგოებმაც არ იციან როგორ დაიცვან თავი ან რცხვენიათ ამაზე საჯაროდ საუბრის. ამ თემაზე ხმამაღლა იმიტომ ვსაუბრობ, რომ თუ ვინმეს ჩემი ისტორია მიწვდება, დაინახონ, რომ ძალადობა არაა საბოლოო განაჩენი. სასამართლოში ადვოკატად ვერ გამოვდგები, მაგრამ იმით მაინც დავეხმარები, ინფორმაცია მივაწოდო, სად უნდა მივიდნენ, ვის მიმართონ და როგორ დაიხსნან თავი ტერორისგან.

ავტორი: მაიკო ჩიტაია
ფოტო: ნინა ბაიდაური

The post ლალა მიქელაძე, 24 წლის, ქუთაისი appeared first on WomenOfGeorgia.

ჩემი გადმოსახედიდან, შრომა, რომელიც წლების განმავლობაში მშობლებმა ჩემში ჩადეს, ოჯახის “მისახედად” გადავდე. გავხდი ტიპური დიასახლისი პატარ-პატარა ინტერესებით და ნათია, რომელსაც თავისი პროფესია და “მე” გააჩნდა, დროთა განმავლობაში გაქრა. როგორი გასაკვირიც არ უნდა იყოს, ეს სიტუაცია ნორმალურად და სწორად მეჩვენებოდა. მქონდა მცდელობები პროფესიას დავბრუნებოდი, მაგრამ ყოველ ჯერზე ხელი ჩავიქნიე, რადგან ჩემი სურვილი ოჯახში დაძაბულობას ქმნიდა. ამასთანავე, ვხედავდი როგორ ვითარდებოდა ჩემი მეუღლე პროფესიულად და პიროვნულად, მის ფონზე ჩემი თავი დამდგარ წყალს მაგონებდა.

როცა “გამოვფხიზლდი” და მივხვდი, რომ ასე გაგრძელება აღარ შეიძლებოდა, სწორედ მაშინ იჩინა თავი პრობლემებმა. საკმაოდ რთული აღმოჩნდა დროის გადანაწილება ისე, რომ ყურადღება არავის მოკლებოდა. ამ პრობლემას თავი კარგად ვერ გავართვი, სწორედ ამის გამო იწყებოდა კამათი ჩემსა და ჩემს მეუღლეს შორის. მგონია, რომ საქართველოში ქალების განვითარება, შეგნებულად თუ გაუაზრებლად, მამაკაცებში დიდ პროტესტს იწვევს, თითქოს მათი ეგო იჩაგრება. საბოლოოდ, კამათისა და ჩხუბების შემდეგ გადავწყვიტეთ ყველაფრის თავიდან დაწყება და ახალ სახლში გადავედით. მცდელობამ ასე თუ ისე გაამართლა და ყველაფერი კარგად მიდიოდა. ცოტა ხნის შემდეგ დედამთილთან და მულთან მოგვიწია გადასვლა, სადაც ნათლად გამოჩნდა სისუსტე – დედის კულტი, რომელიც ქართველ მამაკაცებს ახასიათებთ. რა თქმა უნდა, ამას მეუღლესთან მარტო ცხოვრებისას ვერ ვამჩნევდი. ვერ ვიტყვი, რომ ვინმეს ცუდი უნდოდა ჩვენი ოჯახისთვის, მაგრამ ურთიერთობაში სხვების ჩარევამ ბზარი გააჩინა ჩემსა და ჩემს მეუღლეს შორის.

მოგვიანებით, როცა უკვე მშობლებთან დავბრუნდი, ჩემი ორსულობის ამბავი გავიგე. ამ მიზეზით, კიდევ ვცადეთ ერთად ცხოვრება, მაგრამ ბავშვის გულისცემის მოსმენიდან მეორე დღეს ჩემი მეუღლე ავარიაში მოყვა. გადარჩა, მაგრამ მძიმე მდგომარეობაში იმყოფებოდა. სამწუხაროდ, არც ჩემი ორსულობა ყოფილა მშვიდი. ორსულობის ბოლოს ვკითხულობდი ჩემი მეუღლის მიერ სხვა ქალთან გაგზავნილ მესიჯებს, რის გამოც მეორე შვილი 36 კვირაზე ადრე მეყოლა.

განქორწინების შემდეგ არჩევნის წინაშე დავდექი, ჩემი გადასაწყვეტი იყო ჩავვარდნილიყავი დეპრესიაში, თუ დავმდგარიყავი ფეხზე და გავმხდარიყავი საუკეთესო. ჩემი ძმა, რომელიც 14 წელი საზღვარგარეთ ცხოვრობდა, საქართველოში დაბრუნდა, რათა მაქსიმალურად ამომდგომოდა გვერდში, ცდილობდა მრავალწლიანი ცოდნა და გამოცდილება ჩემთვის გაეზიარებინა. სურდა ის დრო ამენაზღაურებინა, რაც ჩემს პროფესიას მოვაკელი. დავაარსეთ ჩვენი არქიტექტურული ფირმა. თავდაპირველად, შემოსავალს ისევ ფირმაში ვდებდით, რათა ფეხზე წამოგვეყენებინა. ჯერ სახლში ვხვდებოდით დამკვეთებს, შემდეგ ჩვენი ოფისი გავხსენით, რომელიც საკმაოდ კარგი გამოვიდა. ყველა გასავლელი ეტაპი ახალ-ახალი გამოწვევა იყო, რომელიც დაუღალავი შრომის ფასად უნდა გადამელახა. ნელ-ნელა გავფართოვდით, დამკვეთს დამკვეთი დაემატა და თამამად შემიძლია თქმა, რომ ერთ-ერთი საუკეთესო სტუდია ჩამოვაყალიბეთ.

ჩემი ისტორიიდან გამომდინარე, რომელიც იმაზე ბევრად გრძელია, ვიდრე აქ წერია, მინდა ყველა ქალს და მათ ოჯახებს ვუთხრა, რომ სირთულის ერთად გადალახვა გააძლიერებთ. ქალსაც შეუძლია იყოს დამოუკიდებელი და ძლიერი, რომელსაც გააჩნია თავისი პირადი ცხოვრება და ამბიციები პროფესიაში, მთავარია მიზნებისთვის შეეძლოს ბრძოლა.

ავტორი: ნინო გამისონია

ფოტო: სოფო აფციაური

The post ნათია ლეკვეიშვილი, 29 წლის appeared first on WomenOfGeorgia.

რახან ერთხელ უკვე ვიმყოფებოდი ქორწინებაში და მყავდა შვილი, არსებული ქმარი ყოველთვის ეჭვის თვალით მიყურებდა. რატომღაც, სულ მარწმუნებდა, რომ მე ცუდი ვიყავი. მე კი, სულ მინდოდა დამემტკიცებინა, რომ კარგი ვიყავი, ყოველთვის მტკიცების პოზიციაში ვიყავი. შემდეგ უკვე ფიზიკური ძალადობაც დაიწყო და მიზეზი შეიძლებოდა ძალიან აბსურდული ყოფილიყო. მაგალითად, მეუბნებოდა „მითხარი რომ გიყვარვარ“, მეც ვეუბნებოდი „კი, მიყვარხარ“, რაზეც პასუხი იყო „არა, შენ მატყუებ, თქვი სიმართლე“ და ამას ხელის დარტყმა მოყვებოდა, ან კედელზე მარტყმევინებდა თავს, ან ფეხსაცმელს მირტყამდა. ამას ახლა პირველად ვამბობ ცხოვრებაში – ამ ყველაფერს სასჯელად აღვიქვამდი იმის გამო, რომ მეც ცუდი მეგონა ჩემი თავი და ვცდილობდი კარგი გავმხდარიყავი, რომ აღარ დაერტყა. ვფიქრობდი, რომ სანამ ჩემში ეჭვი ეპარებოდა მოვითმენდი და ეს ყველაფერი მოგვარდებოდა, როცა მიხვდებოდა რომ კარგი ვარ, აღარ დამარტყამდა.

ერთხელ ნაგავში დაიწყო ქექვა და მეზობლის მიერ გადაყრილი კაცის ტანსაცმელი აღმოაჩინა. რა თქმა უნდა, ჩემზე მოიტანა ეჭვი, შემოვარდა სახლში და ეგრევე დამარტყა. ჩანგალს დავტაცე ხელი და ვენები გადავიჭერი, რომ მეტი აღარ დაერტყა. ის კი, სისხლის დანახვაზე ადგა და წავიდა. იმ მომენტში ბედნიერი ვიყავი იმით, რომ თავი დამანება. საკუთარი თავის დაჩეხვა მერჩივნა.

სახლის ტელეფონი სამზარეულოში იდგა და როცა სახლიდან გადიოდა ეგრევე მირეკავდა ხოლმე. მობილურის ქონის უფლება მე არ მქონდა. რომ დარეკავდა პირველივე ზარზე ან მაქსიმუმ მეორეზე ტელეფონი რომ არ ამეღო, ცემა გარანტირებული მექნებოდა. მთელი ექვსი წელი სამზარეულოში ვიჯექი, რომ დარეკვისთანავე მეპასუხა. თვეები ისე გადიოდა, ეზოს გარეთ არ გავდიოდი. ხალხთან ურთიერთობა აკრძალული მქონდა, ჩემი მეგობრები ვერ მოდიოდნენ ჩემთან. ბავშვი თუ პოლიკლინიკაში აცრაზე მიმყავდა, დათქმულ დროს თუ არ დავრბუნდებოდი, ცემა არ ამცდებოდა. ასეთ ცხოვრებას ციხეში ჯდომა ჯობდა.

ეს ყველაფერი 6 წლის მანძილზე გრძელდებოდა. ძალიან აბსურდული მიზეზების გამო მეჩხუბებოდა, მაგალითად, „რატომ შემოვიდა ბუზი ფანჯარაში?!“ – ამის გამო მირტყამდა. ტელეფონის კაბელი გაფუჭდა? – „რატომ გაფუჭდა? შენ გააფუჭე!“ – აი, მსგავს ამბებში ვიყავი 24 საათის განმავლობაში. ამას დამატებული შიმშილი, არ მაჭმევდა იმიტომ, რომ მისი აზრით არ ვიმსახურებდი. ფსიქოლოგიურად ძალიან დასტრესილი ვიყავი. მახსოვს, ერთმა მოხუცმა, მეზობლის ქალმა მითხრა, რა ბედნიერი ვიქნებოდი ჩემს შვილიშვილს შენნაირი გოგო მოეყვანა ცოლადო. იმ მომენტში ის ქალი სულელი მეგონა, ამან არ იცის რა ცუდი ვარმეთქი. ვუთხარი კიდევაც, არ ვარ ეგეთი კარგითქო. ჩემი ახლობლები მეუბნებოდნენ რომ დავშორებოდი, მაგრამ მაინც მეგონა უნდა გამოვსწორებულიყავი და მერე აღარ დამარტყამდა.

საკუთარ სახლში ვიყავი, ნაცემი, დალილავებული და მშიერი. სულ თავჩაქინდრული დავდიოდი, სიარულისას თავი დაბლა მქონდა დახრილი. ამდენი ძალადობისგან, დროთა განმავლობაში სიყვარულიც გამიქრა და ყველანაირი ურთიერთობის სურვილიც. ერთ დღესაც, სახლიდან რომ გავიდა, გადავკეტე კარები და აღარ შემოვუშვი. კიდევ კარგი ჩემს ბინაში ვცხოვრობდი. სახლში რომ აღარ შემოვუშვი გაუკვირდა, მუქარით მომადგა. პირველად ცხოვრებაში, ძალა მოვიკრიბე და პატრული გამოვიძახე. ცალკე პატრულის გამოძახებაზე ვინერვიულე. თუმცა, რომ მოვიდნენ, მე გვერდზე გამიყვანეს, მომარიდეს მოძალადეს, ის კი გაუშვეს. ტელეფონით აგრძელებდა მუქარას. ჩემი ახალნაყიდი მანქანა დანით გამიჩხაპნა, თუმცა, შეიძლებოდა იმ დანით მე მოვეკალი. ერთხელაც, როგორღაც მოახერხა ჩემთან შემოსვლა, დამიჭირა და სანაგვე ბუნკერში მტენიდა. კიდევ ერთხელ გამოვიძახე პატრული, თუმცა ამჯერად ის გაქცეული იყო და ვეღარ მოუსწრეს. იმ დღიდან დაიწყო და ყოველ დღე პოლიციაში ვრეკავდი. პატრულმა ვერაფერი რომ მოუხერხა, კრიმინალური პოლიცია მოვიდა და იმის ახსნა დამიწყეს, რომ ოჯახური კონფლიქტია და ჩვენ დღეს ვიჩხუბებთ და ხვალ შევრიგდებით და ა.შ. თუმცა, არ დავნებდი, დღეში ორჯერ მივდიოდი პოლიციის განყოფილებაში ერთი კვირის განმავლობაში და მიხვდნენ რომ სერიოზულად ვიყავი განწყობილი. აი, მას მერე დაიწყეს მისი დევნა. უბნის ინსპექტორი ჩაერია საქმეში, დააშინეს, რომ სასამართლოს გადასცემდნენ მის საქმეს, რამაც შედეგი გამოიღო და შემეშვა. მე რომ ამდენი არ მებრძოლა და ამდენი არ მევლო პოლიციაში (რომლებიც, ძალიან ხშირად, იცინოდნენ ჩემს შემთხვევაზე), მას ალბათ ვერაფერი შეაკავებდა. 4 თვის განმავლობაში მუდმივად დავდიოდი პოლიციაში და ვიძახებდი პატრულს.

როცა მოძალადეს ვცილდებოდი, ძალიან ბევრი, ძველი თაობის ხალხი მეუბნებოდა, რომ კარგია რომ ვცილდები, მაგრამ, ამასთანავე, ბევრი ამბობდა რატომ სცილდები, მერე რა რომ გირტყამსო?! რომ გაცილდები ეგ რტყმაც კი მოგენატრებაო. მეუბნებოდნენ, თუ გაცილდები გზას აცდები და ა.შ. მსგავსი სისულელეებით მიტენიდნენ თავს. ძალიან ხშირად მიფიქრია, მასთან რომ გავჩერებულიყავი ან მკვდარი ვიქნებოდი ან ციხეში ვიჯდებოდი, ან ის მომკლავდა ან მე მოვკლავდი.

ამ მდგომარეობიდან გამოსასვლელად 4-5 წელი დამჭირდა. როცა საბოლოოდ მას და ფსიქოლოგიურ სტრესს საბოლოოდ თავი დავაღწიე, მინდოდა აქტიურად მეცხოვრა. ჩემს სახლთან ფიტნეს კლუბი იყო და სულ ვფიქრობდი ნეტავი, აქ ჩამიყვანათქო. ჯერ ჩემი უფროსი შვილი შევიყვანე და შემდეგ, მეც დავიწყე ვარჯიში. ფიზიკური ვარჯიში ძალიან დამეხმარა ფსიქოლოგიური წნეხის დაძლევაში. მომემატა თვითრწმენა, რაც მანამდე სრულებით არ მქონდა. შემეცვალა სიარულის მანერა, ადრე თუ თავჩაქრინდრული დავდიოდი, მხრებში გამართულმა დავიწყე სიარული. ძალით მოხვეული მსხვერპლის როლი რომ მქონდა, ის გაქრა. მიხვდვი, რომ რაღაც ჩემი ვიპოვე და გადავწყვიტე ეს საქმე საფუძვლიანად შემესწავლა და ფიტნეს ინსტრუქტორი გავმხდარიყავი. დღეს მე თვითონ მიკვირს თუ ვინმე მირტყამდა და ამდენი რაღაც გამოვიარე.“

ავტორი: ნინო გამისონია

ფოტო: ნინო ბაიდაური

The post ნია ვაშაკიძე, 37 წლის, თბილისი appeared first on WomenOfGeorgia.

5 წლის ასაკიდან, თუ რამეს დავაშავებდი, მამაჩემი გარეთ გამაგდებდა და ღამის გათევა ქუჩაში მიხდებოდა. ერთხელ მახსოვს წვიმაც იყო, როცა გარეთ მომიწია ღამის გათენება. ალბათ აქედან დაიწყო ყველაფერი, დაიწყო იქიდან, რომ ყოველთვის ვაპროტესტებდი მის საქციელს, ჯიბრში ვედექი და არ მომწონდა, თუკი რამეს არასწორს აკეთებდა და ამას ყოველთვის ხმამაღლა  გამოვხატავდი. ეს ეხებოდა დედაჩემსაც, როცა მასზეც ძალადობდა. და, რა თქმა უნდა, როცა ვეწინააღმდეგებოდი, ჩემ მიმართაც აგრესიას გამოხატავდა. აქედან გამომდინარე, მოხდა ისე რომ არც მას ვუყვარდი, არც მე, ერთმანეთისთვის მიუღებელი ადამიანები გავხდით.

ერთხელ მახსოვს მამა წასული იყო სადღაც და მეშინოდა, რომ დაბრუნდებოდა მცემდა და ამიტომ გადავწყვიტე  გავპარულიყავი, 13-14 წლის ვიქნებოდი, ზამთარი იყო და ფეხშიშველი წავედი, უხმაუროდ. დედამ საჭმელი გაამზადა, მაგრამ არც გავკარებივარ, ისე გამოვიპარე. მიზანი იყო, რომ სადმე დავმალულიყავი ღამე და მომდევნო დილით პოლიციაში წავსულიყავი. მთელი ბავშვობა ის ოცნება მქონდა, რომ ტელევიზიაში სადმე ბავშვთა დაცვის ცხელი ხაზი გამოჩენილიყო და  დამერეკა.

მამა ჩემზე, როგორც ფიზიკურად, ისე ფსიქოლოგიურად ძალადობდა. ერთხელ მახსოვს სახეში შემომარტყა. სტუმრები გვყავდა და რაღაცაზე გავებუტე და დავემალე, გამომიყვანა სტუმრებთან და იმათი თანდასწრებით შემომარტყა სახეში. ყველაზე საშინელი იყო ფსიქოლოგიური ძალადობა, მუქარა, გინება.  3 წლის წინ, დედა იყო ორსულად და მამაჩემი ძალადობდა, დანით ხელში ეჩხუბებოდა. მე გავაპროტესტე, მაგრამ სახლიდან გამაგდო, სადღაც მიტოვებული სახლში ვიმალებოდი. მაშინაც ზამთარი იყო, ქუჩაში ფრთხილად გამოვდიოდი, რომ არ დავენახე ვინმეს, პოლიციაში მინდოდა წასვლა, ბოლოს დედაჩემის მშობლებთან მივედი და ერთი კვირა ვიყავი იქ, მერე პაპაჩემმა მითხრა, რომ ვერ შემინახავდა და მშობლები გყავს, იმათ მოგხედონო.

რომ დავბრუნდი, ზუსტად ერთი თვე, სანამ ჩემი ძმა გაჩნდებოდა, მამაჩემი არ მელაპარაკებოდა, არარაობად მთვლიდა, არაფრად მაგდებდა, ჩემ მიწოდებულ წყალს არ სვამდა. მერე ჩემი ძმა გაჩნდა და როცა სუფრის გაშლა მოინდომა თავისი ძმაკაცებისთვის, მაშინ დამიძახა. ამის მერე, ორი წელი რაღაცნაირად მშვიდობიანად ვიყავით.

სკოლის ბოლო წელი იყო, დამამთავრებელი, უნდა ჩამებარებინა და ვემზადებოდი მასწავლებლებთან. მამაჩემი ფულს მიხდიდა, ვერ ვიტყვი რომ უჭირს ფინანსურად, არც ახლა და არც მაშინ.  შეკამათება მოუვიდა დედასთან და მე გადაწყვეტილი მქონდა, რომ აღარ ჩავრეულიყავი ამ ორი ადამიანის ურთიერთობაში, ვინაიდან აზრი აღარ ქონდა. მაგიდაზე ისე აბრახუნებდა ხელს, რომ ჭურჭელი ჰაერში ცვიოდა, მაგრამ სანამ საქმე ფიზიკურ ძალადობამდე არ მივიდა, არ ჩავრეულვარ. ეს ის შემთხვევა იყო, როცა მამაჩემს ვუთხარი, კარგი შენ დაწყნადრი, მართალი ხარ მეთქი, პირველი შემთხვევა იყო, რომ მას დავეთანხმე, მაგრამ არ იყო მართალი და ვთხოვე დაწყნარებულიყო. დედა ოთახიდან გავიდა, მე კი კარებში დავდექი, რომ მამა არ გამეშვა. ჩემი არასრულწლოვანი დები და ორი წლის პატარა ძმა ვტიროდით. მამა კი გვიყურებდა და იცინოდა. მივხვდი, რომ ეს არ არის ნორმალური ადამიანის ქცევა. ამ დროს მოვიდა და სახეში შემომარტყა.

კარის ზღურბლს გადავაბიჯე, ეზოში გამოვედი, შემოვტრიალდი და ვუთხარი, რომ ამას ასე არ დავტოვებდი და პოლიციაში წავიდოდი. დედა, რა თქმა უნდა, არაფრის გაპროტესტებას, არც რამის თქმას ან სახლიდან წამოსვლას არ აპირებდა, მე რა თქმა უნდა აღარ დავბრუნდებოდი იქ. მოკლედ წავედი პოლიციაში. აქამდე მეგონა, რომ რამე რეაგირებას მოახდენდნენ, ან კანონს ექნებოდა იმის ძალა, რომ ეს ადამიანი დასჯილიყო. პოლიციელების პასუხი იყო, რომ ახლაო აფექტის მდგომარეობაში ხართო და არ გირჩევთ არაფრის დაწერასო. უბრალოდ შემაკავებელი ორდერი დაუწერეს, მეტი არაფერი, გადაგივლით ეს სიბრაზეო. არ მომცა არც დედაჩემმა საშუალება რამე დამეწერა ფიზიკურ ძალადობაზე, რომ ხელი გამარტყა. პოლიციელებმაც, მერე რა მოხდა, მამააო. ასე დამთავრდა ეს ამბავი. დედაჩემი, მე და ჩემი პატარა ძმა წამოვედით პაპასთან. ჩემი დები დარჩნენ მამასთან.

ახალი წლები იყო, ბებოს დასთან სამთაწყაროში მინდოდა წასვლა, რომ ცოტა ამ გარემოს მოვშორებულიყავი, ტანსაცმელი მჭირდებოდა, ჩავედი სახლში, ჩემმა დებმა კი ტანსაცმელი არ გამომატანეს და მამას დაურეკეს. პოლიციაში დარეკვა დამჭირდა, რომ ჩემი ნივთები წამომეღო.  ახალ წელს კი, უცებ ჩემი დები, ორი დღის წინ, დები კი არა მტრები რომ იყვნენ, მილოცავენ ახალ წელს. როგორც აღმოჩნდა დედაჩემის მცდელობებით, ვინაიდან დედაჩემი უკან მიბრუნებულა სახლში. არ ვიცი ეს როგორ გადავიტანე. პაპასთან დაბრუნების შემდეგ, არც დედა დამხვდა იქ, არც ძმა, დავრჩი მარტო ყველანაირი დახმარების და გვერდში დგომის გარეშე, არ ვიცოდი რა მექნა, ან სად წავსულიყავი.

დედაჩემს ვეღარ ვნახულობდი. ასე დავრჩი მარტო. ბებოსთან და პაპასთან, ბიძასთან, ბიცოლასთან და ორ ბიძაშვილთან ვცხოვრობდი, იმათ მიმიღეს. აღარ ვფიქრობდი საერთოდ დაბრუნებაზე. თუმცა, პაპაჩემი ყოველდღე მეუბნებოდა, რომ უნივერსიტეტში ვერ ჩავაბარებდი იმიტომ, რომ მაგის ფინანსური საშუალება არ ჰქონდათ და რომ მე გათხოვება მჭირდებოდა… მოკლედ, ყოველ საღამოს მეუბნებოდა, რომ სახლში უნდა დავბრუნებულიყავი. არც მე მინდოდა დაბრუნება და არც მამაჩემს უნდოდა ჩემი დანახვა. დღესაც, როგორც მკვრადს ისე მიხსენიებს.

მეც და ჩემი და-ძმებიც, მამაჩემის ახირების გამო (ქრისტიანია მაგრამ ტრადიციებს არ ცნობს) მოუნათლავები ვიყავით. სახლიდან რომ წამოვედი, პირველი რაც გავაკეთე – მოვინათლე. ამ გარემოებებში დავამთავრე სკოლა. გავედი გამოცდებზე და მოვხვდი თელავში. ყოველ დღე ვგრძნობ რომ ძალა მელევა, ვინაიდან როცა სოფელში ჩავდივარ, დედაჩემს ვერ ვნახულობ.

თელავში რომ ჩამოვედი, მეორე დღესვე, სამსახურის თაობაზე  მერიაში მივედი და ორი თვე მეეზოვედ ვიმუშავე, მერე აცივდა და ყველაფერი აირია. ერთი პერიოდი მეეზოვედ და მიმტანად პარალელურად ვმუშაობდი და თან ვსწავლობდი. შემდეგ  მივხვდი რომ, ისედაც თელავის უნივერსიტეტი არ არის ის უნივერსიტეტი, რომელიც სრულყოფილ განათლებას მოგცემს და თუ ამასაც არ მივიღებ და ვიმუშავებ, არაფერი გამოვა. პაპაჩემმა ისე იცის, რომ მე ვმუშაობ და ჩემით ვიხდი ბინის ქირას, მაშინ როცა ბებიაჩემი ჩუმად მიგზავნის ქირის ფულს.

ზამთარში კიდევ ერთხელ ჩავედი სახლში, ვიფიქრე რას მიზამს-თქო, კინაღამ მომკლა, რკინის ჩაქუჩი მესროლა. გამოვიძახე პოლიცია; პოლიციას ეუბნებოდა, რომ მთელი ნახევარი წელი წასული იყო და დაბოზაობდა და ახლა მე აღარ შემოვუშვებო. განყოფილებაში რომ მივედი განცხადების დასაწერად, დედაჩემიც არ დამეთანხმა და მითხრა არ გინდა ახლა შენ გაბრაზებული ხარ და მოდი ისევ თვალები დავხუჭოთო. პოლიციელმა კი მითხრა, რომ შეიძლება კანონი არ გიკრძალავს იმას როგორც ვცხოვრობ, მაგრამ მამაჩემისთვის ეს მიუღებელია. დავტოვე ეს ფურცელი და ცარიელი ტელეფონით, უფულოდ, დავჯექი თბილისის მარშუტკაზე და მეგობართან წამოვედი ისე, რომ არავინ იცოდა სად წავედი და სად ვიყავი.

ყველაზე რთული მაინც ფსიქოლოგიური სტრესია, ამას ისიც ემატება, რომ ძალიან უიმედოდ ვარ. ჩემს კურსელებს რომ მოვუყევი ჩემი ისტორია, არ გამოიწვია მაინცდამაინც სახარბიელო დამოკიდებულება ჩემ მიმართ. ერთმა ლექტორმა მითხრა ხმამაღლა მაგას არ უნდა ამბობდეო. მე კიდე ვფიქრობ უნდა ვამბობდე, შეიძლება არაფერი განსაკუთრებული არაა, მაგრამ უნდა გაიცნონ ის მოძალადეები ჩვენ ირგვლივ.“

The post სოფიო ჯეთერიშვილი, 19 წლის, დედოფლისწყარო/თელავი appeared first on WomenOfGeorgia.

წელიწადი და ათი თვე ვიყავით ერთად. ოფიციალურ ქორწინებაში არ ვყოფილვართ, მხოლოდ ჯვარი გვქონდა დაწერილი. მეგობრების თანდასწრებით ხშირად ამბობდა „აბა ქონებას ხომ არ გავუყოფო“. მე ეს ხუმრობა მეგონა და სიცილში ვატარებდი.

პროფესიიდან გამომდინარე (ავტ. იურიდიულზე სწავლობს), გარკვეული ინფორმაცია მქონდა მოძალადე ადამიანის შესახებ. თუმცა, როცა ეს ყველაფერი შენ გეხება, საკუთარ თავთან დაკავშირება და იმის აღქმა, რომ ძალადობის მსხვერპლი ხარ, ძალიან რთულია. დაშორების წინა დილას მეუბნებოდა საერთოდ არ „მევასები“, რას გავხარო. ხშირად დასცინოდა ჩემს გარეგნობას, თუნდაც ჩემს გონებრივ თუ ეკონომიკურ შესაძლებლობებს, და არამხოლოდ ჩემსას, არამედ ყველა ჩემი ახლობლისას. გამუდმებით მემუქრებოდა, რომ არარაობად მაქცევდა, მის გარეშე გამამწარებდა, ბავშვს წამართმევდა და მამამისის ფსიქიატრიულში გამომკეტავდა. ეს ყველაფერი ჩემზე იმდენად მოქმედებდა, რომ ფაქტიურად პიროვნება აღარ გამაჩნდა, მეხსიერების პრობლემები დამეწყო და ფიზიკურადაც ძალიან გავხდი, ქორწინებაში 10 კილო დავიკელი.

ბავშვის მდგომარეობას განვიცდიდი, მინდოდა ჩემი შვილის უკეთესი მომავლისთვის მეზრუნა, რომელიც მუდმივად უყურებდა, როგორ უყვიროდა და ძალადობდა მამა დედაზე. რა აზროვნებითა და ფსიქიკით უნდა გაზრდილიყო ის?!”

კონტროლი და იზოლაცია
—————————————-
“ნელ-ნელა უკვე ჩემი გარეთ გასვლის აკრძალვები დაიწყო და ჩემთან მომსვლელი სტუმრების კონტროლიც. ჩემს ერთ-ერთ მეგობარს მსუბუქი ყოფაქცევის მქონეს ეძახდა იმის გამო, რომ მეორედ იყო დაოჯახებული და ულამაზესი ბავშვი ყავდა. ერთ-ერთ ჩემს მეგობარზე კი მითხრა, რომ აღარ უნდა მოსულიყო ჩვენთან და მეც მეკრძალებოდა მასთან ურთიერთობა. ჩემი აზრით, დაინახა როგორ მიჭერდა მხარს ეს გოგო და არ უნდოდა ირგვლივ მხარდამჭერები მყოლოდნენ. შემდგომში უკვე ბავშვით მანიპულირებაც დაიწყო. ძიძა გამაშვებინა და რადგან მე ბავშვი მყავდა მისახედი (რასაც მანამდეც ძალიან კარგად ვახერხებდი) არ უნდა მემუშავა. ბაღში შეყვანაზეც კატეგორიულ უარზე იყო. თავიდან მეუბნებოდა, რომ რამეს კი არ მიკრძალავდა, არამედ მირჩევდა. ნელ-ნელა „რჩევებიდან“ კატეგორიულ აკრძალვებზე გადავიდა.

თავდაპირველად სულ ვცდილობდი გამეთვალისწინებინა მისი აზრი გარკვეულ აკრძალვებზე. ისიც მიფიქრია, მე ხომ არ ვარ მართლა დამნაშავე, რადგან მას ძალიან კარგად გამოსდიოდა ფსიქოლოგიური მანიპულრება დ თვითდადანაშაულების გრძნობის გამოწვევა ჩემში. მაგრამ, ნელ-ნელა პროტესტის გრძნობაც გამიჩნდა ამ ყველაფრის მიმართ და დავიწყე კითხვების დასამა: რატომ მეზღუდება ნება, რომლითაც არაფერი შავდება?! რატომ არ უნდა ვიმუშაო მაშინ, როცა მე მუშაობა მინდა?!”

ძალდობის მძიმე ფორმები
—————————————-
“ღამე შუქს ვტოვებდი გასასვლელში, შეღვიძებისას ყურადღება რომ მიმექცია ჩემი შვილისთვის. იმის ახსნაც არ მაცალა რატომ ვაკეთებდი ამას -. საწოლიდან წამოვარდა, წამაქცია, წიხლი მომარტყა, სინათლე ჩააქრო და უცებ დაწვა.

პირველად, როცა მესამე პირი ჩავრიე ჩვენს ურთიერთობაში დედამისის და მერე უკვე ჩემი მშობლები სახით, მეორე ორსულობის დროს მომხდარი ძალადობის ფაქტი იყო. დილით მამაისმა დაურეკა. არ ვიცი რა ელაპარაკა, მაგრამ დილიდან ძალიან გაღიზიანებული იყო და ყველა წვრილმანზე მეჩხუბებოდა. მაგალითად, ეტლის გადასაფარებელი რატომ არ წავიღე ლისის ტბაზე; ან რატომ არ მიშრებოდა თმა, რომ მალე გავსულიყავით სახლიდან და ა.შ. ფეხმძიმობისთვის რომ არ დაებრალებინა ჩემი გაბრაზება, ვთხოვე მეგობრებთან წასულიყო და განტვირთულიყო, ან ლუდი დაელია და შემდეგ გვესაუბრა დამშვიდებულებს. ამაზე უარესად აყვირდა, შენ გიგა ბაკურაძეს როგორ ასწავლი, რა უნდა გააკეთოსო და მანქანის დამუხრუჭება ისე ძლიერად დაიწყო, რომ მე თავს ვარტყამდი საქარე მინას. ყვირილით და ჩხუბით ავედით სახლში. ბავშვი ხელში ავიყვანე და ვთხოვდი წასულიყო. მის წინ ბავშვით ხელში მდგომს და ორსულს სახეში გამარტყა. ჩემს პანიკურ რეაქციაზე საპასუხოდ კი თვითმკვლელობის სცენა გაითამაშა – სააბაზანოდან ნახევრად დაცლილი გამხსნელის ბოთლით გამოვიდა, დავლიე და ვკვდებიო. დედამისს დავურეკე და სანამ ის მოვიდოდა, სახლიდან გაიქცა. იმ ღამეს ჩემს დედამთილთან წავედი, არც ვაპირებდი სახლში დაბრუნებას, მაგრამ ჩემმა მამამთილმა დამირეკა, უშვერი სიტყვებით ლანძღა თავისი მეუღლე. მოკლედ, ჩემი დედამთილი შემეცოდა და ისევ მასთან სახლში დავბრუნდი.

ისე დაემთხვა, რომ რამდენიმე დღეში მეც ჰაიმორიტი დამემართა. იმდენად ცუდად ვიყავი, რომ ბავშვის მოსავლელად ჩემი და მოდიოდა. ჩემმა შოპინგიდან ბედნიერად დაბრუნებულმა ქმარმა კი მორიგი ჩხუბი იმაზე დამიწყო, პერანგი რატომ არ დავახვედრე გაუთოვებული. საწოლში მწოლიარე ორსულ ავადმყოფს საბანი გადამაძრო და მიყვიროდა გაეთრიე ჩემი სახლიდანო. დედაჩემსაც დაურეკა, ჩამოდით წაიყვანეთ თქვენი შვილი, ფანჯრიდან გადავყრი ყველა მის ნივთსო. ჩემი შუათანა დაც ესწრებოდა ამ ყველაფერს. მშობლები იმ ღამესვე ჩამოვიდნენ და წამიყვანეს ქუთაისში. აღმოჩნდა, რომ ერთდროულად მქონდა ჰაიმორიტი, ფრონტიტი, სამწვერა და კეფის ნერვის ანთებები. ამ ყველაფერს ზედ ნერვიულობა დაერთო და ნაყოფმა განითარება შეწყვიტა, ორსულობა შეწყდა.”

მოძალადის ბოდიში და მონანიება
——————————————————
“ყველაფერი რომ ვიმკურნალე და გამოვჯანმრთელდი, ჩემმა ქმარმა ქუთაისში ჩამომაკითხა. ბოდიშებით და ხვეწნა-მუდარით მოვიდა – სახლში შემომიშვით, მაშინ შემეშალა და ზემოქმედების ქვეშ ვიყავიო. მშობლების პირად პრობლემებს ასახელებდა მიზეზად. მუხლებზე დაჩოქილსაც კი უტირია და პატიება უთხოვია. დავიჯერე, რომ მძიმე პერიოდი ჰქონდა. შემეცოდა და შევურიგდი. ერთი თვე გაგრძელდა, შედარებით, მშვიდი ცხოვრება. ერთ თვეში ისევ დაიწყო საკუთარი აგრესიული ქმედებების გამოვლინება. მაგრამ მე უკვე მშვიდად აღარ ვხდებოდი ამ ყველაფერს და ღია წინააღმდეგობას ვუწევდი. განსაკუთრებით ის მაშფოთებდა, რომ მამის ზეგავლენის ქვეშ ექცეოდა, რომელიც თვლის, რომ ქალს სიტყვა არ ეთმის და სამზარეულოს გარეთ არ უნდა გავიდეს. ჩვენ ცალკე ვცხოვრობდით, ჩემი ძიძა და მეგობრები მხედავდნენ როგორ ვზრუნავდი მასზე და ჩემს შვილზე. დილით 7 საათზე ვდგებოდი და საღამოს სახლში დაბრუნებული ვაკეთებდი ყველაფერს, მაგრამ მაინც არ მოსწონდა. წვენებსაც კი ვუწურავდი მას და ნამცხვრებს ვუცხობდი, რომ სამსახურში წაეღო და გარეთ არაფერი ეყიდა. მერე კი ვხვდებოდი, ეს ყველაფერი მიზეზი იყო იმისათვის, რომ ეძალადა.”

ბრძოლის კანონიერი გზა
———————————
“პირველად ამ ზაფხულს მივმართე პოლიციას, მას შემდეგ რაც მეორე ბავშვი მომცილდა და ძალიან გაგვირთულდა ურთიერთობა. სხვადასხვა ტყუილის აღმოჩენის შემდეგ, საბოლოოდ გადავწყვიტე, რომ სახლიდან წამოვსულიყავი. ბარგი ჩავალაგე და წერილი დავუტოვე, სადაც ვუხსნიდი რატომ მივდიოდი. სახლიდან გამოსვლას რომ ვაპირებდი, მომისწრო. წერილის წაიკითხვის შემდე გამარტყა, მახრჩობდა და ტელეფონიც წმართვა. თავი როგორღაც დავიძვრინე, ბავშვის ოთახში ჩავიკეტე და მისი ტელეფონიდან მოვახერხე პატრულში დარეკვა. იმ ღამესვე წავედი ჩემს დედამთილთან, სადაც ბავშვი მყავდა დატოვებული. მან კარი არ გამიღო და ტელეფონი საერთოდ გამორთო. არაფერი ვიცოდი სად იყო და როგორ იყო ჩემი შვილი, ამაზეც პატრული გამოვიძახე. მთელი ღამე მატყუებდნენ მეც და პატრულის ინსპექტორებსაც, რომ ბავშვი ჩემს მეუღლესთან იყო.

ვცდილობდი, რომ ბავშვთან დაკავშირებული მეურვეობის საკითხი ჩვენს შორის მოგვეგვარებინა და სასამართლოსთვის არ მიმემართა, მაგრამ ბაღიდან მოიტაცა ბავშვი და თვეზე მეტი არ მაჩვენებდა. ოთხი საპატრულო ოქმია გამოწერილი, როგორ მანიპულირებდა ბავშვით. სასამართლოს რომ მივმართე მემუქრებოდა, საერთოდ ვეღარ ნახავ შვილს და წაგართმევო. სარჩელი მაინც არ გამოვიტანე, თუმცა ბავშვის დატოვების დღეები გავიყავით მორიგების აქტით. მაშინ დავიტოვე პირველად ბავშვი ჩემთან, ოთხი თვის შემდეგ. ის პარალელურად მაინც არ წყვეტდა ჩემი რეპუტაციის შელახვას. ჭორებს ავრცელებდა ჩემს სექსუალურ ცხოვრებაზე და იმაზე, რომ მე ბავშვი მივატოვე.

2018 წლის 3 იანვარს მშობლების სახლში მომივარდა, მეც და მამაჩემსაც ფიზიკურად გაგვისწორდა ორი მცირეწლოვანი ბავშვის თანდასწრებით (ჩემი შვილი და ჩემი და). გონება დაკარგულ მამაჩემს სახეში ურტყამდა. მაშინვე დავურეკე პატრულს, მაგრამ მოვლენები ისე განვითარდა, რომ საქალაქაო სასამართლომ ის 3000 ლარიანი გირაოთი გაათავისუფლა. ამის შემდგომ გავასაჯაროვე ეს ამბავი, რადგან სხვა გზა აღარ მქონდა. ჩემი ყოფილი მამამთილი ხონის ფსიქიატრიულის დირექტორია და მას არაერთხელ დაუფიქსირებია, რომ დიდი გავლენები აქვს, რასაც მისი თქმით ხშირად იყენებდა.

საბოლოოდ, სააპალაციო სასამართლომ, გასაჩივრების და ხმაურის შემდეგ, პატიმრობა შეუფარდა და დღეს ის ციხეშია. ჯერჯერობით არ ვიცით, რამდენს შეუფარდებს სასამართლო, რადგან ახლა მიმდინარეობს არსებითი განხილვები. მაქსიმალური სასჯელი 3 წელია, რაც ჩემი აზრით, არასათანადოა.ჩემთვის მთავარია მან გაიაზროს და მოინანიოს თავისი დანაშაული, რომელსაც არც კი აღიარებს.

ზოგადად, სამართალდამცავ ორგანოებზე ვიტყოდი, რომ მე მათ დახმარება რეალურად აღმომიჩინეს და გვერდში დამიდგნენ. თუმცა ბევრი ძალადობის მსხვერპლი ქალი დამიკავშირდა რეგიონებიდან, რომლებიც პოლიციასთან ურთიერთობის მძიმე გამოცდილებას მიზიარებენ. საბოლოოდ გამოდის, რომ მედიას უფრო დიდი და დადებითი გავლენა აქვს საზოგადოებრივ აზრზე, ვიდრე სახელმწიფო ინსტიტუტებს და სამართალდამცავებს. მედიის ჩართულობამ გამოიწვია ჩემს შემთხვევაშიც ის, რომ შსს უფრო გააქტიურდა, იუსტიციის მინისტრი და სახალხო დამცველი გამოეხმაურნენ ამ ფაქტს, რითაც თავი უფრო დაცულად მაგრძნობინეს.

ასევე, ჩემი პრფესიიდან გამომდინარე, ვიცოდი ვისთვის მიმემართა და ერთ-ერთი ასეთი იყო ილიას უნივერსიტეტის ლექტორი თამარ გურჩიანი. თამარმა უნივერსიტეტის რექტორი, დეკანი და დაცვა გაფრთხილა. ამიტომ, ყველა მობილიზებული იყო ჩემი უსაფრთხოების დასაცავად უნივერსიტეტში. ის რომ არ განმეორებულიყო, რაც ამავე უნივერსიტეტში ყოფილი ქმრის მიერ მოკლულ ერთ-ერთ ლექტორს დაემართა. ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაციასთანაც თამარმა დამაკავშირა და ისინი იცავენ ჩემს ინტერესებს. ჩემთვის მოულოდნელი იყო ის, რომ ამდენი ჯგუფი, ორგანიზაცია თუ მოძრაობაა დღეს ქალთა უფლებების დამცველი. ეს ძალიან მიხარია და მაძლიერებს.

ჩემს ყოფილ ქმარს და მის ოჯახს არ უნდოდათ იმასთან შეგუება, რომ ვერ დამამონეს და ვერ გადამაკეთეს. ხედავდნენ, რომ არავითარ შემთხვევაში არ დავჯდებოდი სახლში დიასახლისად. მაგრამ იყო პერიოდი, როცა ჩემი მეუღლის წყალობით, აღარ მჯეროდა ჩემი პროფესიით სამუშაოს დაწყების. თუმცა ახლა, მით უმეტეს როცა ეს ყველაფერი გადამხდა და პრობლემებიც დავინახე, ალბათ, უფრო ადამიანის უფლებების მიმართულებით მუშაობას ავირჩევ.”

ავტორი: იდა ბახტურიძე
ფოტო: სოფო აფციაური

The post დეა გოშხეთელიანი, 22 წლის, ქუთაისი appeared first on WomenOfGeorgia.

ჩემი ცხოვრების ის ეტაპი, რომელსაც „გათხოვება“ ჰქვია, ისევე სტანდარტულად დაიწყო, როგორც ბევრი ქალის. 17 წლის სტუდენტი ვიყავი და ჩემთვის რომ ეკითხათ, იმ პერიოდში ოჯახის შექმნას არ ვაპირებდი. როცა მომიტაცა და ფაქტის წინაშე დავდექი, პირველი რაც ვიფიქრე, იყო სტერეოტიპი – მშობლებთან რომ დავბრუნდე „რას იტყვის მერე ხალხი“, თუმცა , იმისდა მიუხედავად, რომ მშობლების მხრიდან მხარდაჭერა მქონდა და შესაბამისად, სახლში წაყვანა შემომთავაზეს, მე მაინც დარჩენა გადავწყვიტე.

ჩემზე 7 წლით უფროსი იყო. მისი თქმით იმიტომ მოინდომა ასაკით პატარას მოყვანა, რომ „მის ჭკუაზე გაეზარდა“.

მერე ოჯახს უნდა მოერგო… სადაც მიდიხარ, შენი პრეტენზიები უკანა პლანზე უნდა გადაწიო. სულ თავიდან რაღაც-რაღაცეებს ვერ აღვიქვამდი და ვაცნობიერებდი. ვერ ვხვდებოდი, რომ ჩემს გადაკეთებას ცდილობდნენ.

იმ პერიოდში გორში მუსიკალურ სასწავლებელში ვსწავლობდი და მიწევდა რაიონიდან ჩასვლა. ეს გარკვეულ პრობლემას ქმინდა იმ მხრივ, რომ შეიძლებოდა უბრალოდ არ გავეშვი. არასოდეს მიხსნიდა მიზეზს, რატომ არ მიშვებდა, უბრალოდ ასეთ ხასიათზე იყო. რაღაც მომენტში მიშვებდა, რაღაც მომენტში – არა.

იქვე რაიონში, სადაც ვცხოვრობდი სამუშაო გამოჩნდა. იქ გამიშვა, თუმცა იყო დღეები, როცა მეუბნებოდა „აი, დღეს არ წახვალ სამსახურში“. ამისი მიზეზი და ახსნა არ არსებობდა. „რატომ?“ ამ კითხვას არასოდეს ჰქონდა პასუხი. „მე ასე მინდა“ და მორჩა!

ასევე პრობლემა იყო ის, რომ მე ზუსტად ისე უნდა მეაზროვნა, როგორც ეს ქმარს უნდოდა. საკუთარი „მე“-ს გამოვლენის სურვილიც არ მქონდა. ვფიქრობ, რომ უფრო ძლიერი გოგო რომ შეხვედროდა, უფრო ძლიერი, ჩამოყალიბებული ხასიათით, უფრო ზრდასრული – ასე ვერ მოექცეოდა. მაგრამ იქიდან გამომდინარე, რასაც საზოგადოება გვასწავლის ქალებს, რომ უნდა ვიყოთ მორჩილებაში, რომ უნდა დავუჯეროთ ქმარს და ისე უნდა მოიქცე, როგორც მის ოჯახს უნდა, ეს ყველაფერი მოქმედებდა ჩემზეც და შესაბამისადაც ვიქცეოდი.

მის შემთხვევაში სახეში გარტყმა ძალადობად არ ითვლებოდა. თუკი ერთი შემოგარტყა „რა პრობლემაა, აქ არაფერი ისეთი არ არის!“. მე ეკონომიკურადაც მასზე ვიყავი დამოკიდებული და შესაბამისად, ტანსაცმლის არჩევა იყო, თუ მეგობრებთან ურთიერთობა – ყველაფერი იმაზე იყო დამოკიდებული, თუ როგორ ხასიათზე იყო ჩემი ქმარი.

12 წელი გააზრებულად ამ მდგომარეობაში ვცხოვრობდი. გააზრებულად როგორ იცი? მთელი თავისი დამოკიდებულებით, რომ ეს არის ოჯახი, მე ის უნდა შევინარჩუნო, მოვითმინო რა თქმა უნდა იმიტომ, რომ მე ქალი ვარ!

პირველად, როცა წინააღმედგობაში მოვედი საკუთარ თავთან, ეს იყო იმის გაცნობიერება, რომ შვილები წამოიზარდნენ. გავიაზრე, რომ შვილებსაც ამ ძალადობრივ სიტუაციაში მოუწევდათ ცხოვრება. გარშემო სხვებიც ასე ცხოვრობდნენ. უმეტესწილად ყველა ქალი ამ მდგომარეობაში ცხოვრობდა. როცა შვილებზე ფიქრი დავიწყე, მაშინ მივხვდი, რომ ცხოვრების შეცვლა იყო საჭირო. თუმცა ვფიქრობდი, რომ ეს ერთობლივად უნდა მომხდარიყო.

შემდეგ საცხოვრებელიც შევიცვალეთ, გარემო შეიცვალა და თითქოს, ურთიერთობაც უნდა შეცვლილიყო, მაგრამ უფრო დამძიმდა ურთიერთობა. მეც უფრო გავიზარდე და მივხვდი, რომ ასე ყოფნა აღარ შეიძლებოდა. თუმცა, გაქცევაზე და წასვლაზე არ ვფიქრობდი. ყოველთვის ვფიქრობდი, რომ ის შეიცვლებოდა, როგორც ბევრი ქალი ფიქრობს.

შემდეგ როცა პოლიციის აკადემიის ვარიანტი გამოჩნდა და აღმოჩნდა, რომ მე შეიძლებოდა მესწავლა და მემუშავა, აი, მაშინ წავაწყდი კიდევ ერთ პრობლემას. მისი მხრიდან ჩემი აღიარება იყო საჭირო, რომ მე რაღაც შემეძლო. როცა ვუთხარი, რომ პოლიციის აკადემიაში უნდა მესწავლა მითხრა „კი ბატონო, ისწავლე“, ოღონდ ამას დაცინვით ამბობდა. მამაჩემის მხრიდანაც წინააღმდეგობას წავაწყდი, მახსოვს მოვიდა და ჩემს ქმარს ჰკითხა „სად უშვებო?“. ჩემმა ქმარმა დაცინვით უპასუხა „წავიდეს და ნახოს რა შეუძლია, მუხლებზე მოვა ისევ ჩემთანო“.

მამაჩემს ხმა არ ამოუღია და გასვლისას მითხრა: „წადი მამა და ისწავლე და აჩვენე რა შეგიძლია! ყველანაირად დაგიდგები გვერდში“. ეს ჩემთვის ყველაზე დიდი ბიძგი იყო, რამაც გადამადგმევინა ეს ნაბიჯი. აკადემიაში რომ დავიწყე სწავლა, პირველ რიგში საკუთარ თავს ვუმტკიცებდი, რომ შემეძლო რაღაცის გაკეთება.

კანონები რომ გადავშალე, მივხვდი, რა მდგომარეობაშიც ვართ და სად ვცხოვრობ. ქალს არ უშვებენ სასწავლებად, არ უშვებენ სამუშაოდ, არ უშვებენ ინტერნეტთან იმიტომ, რომ რამდენად ინფორმაციულ ვაკუუმში ამყოფებ და რაც ნაკლები ეცოდინება, მით ნაკლები პრეტენზია ექნება. ასე იქცევიან კომპლექსიანი მამაკაცები. ერთ-ერთი კონფლიქტის დროს, როცა ვეპასუხებოდი და სრულიად უმიზეზოდ დამარტყა, მითხრა, იმიტომ დაგარტყი, რომ ლაპარაკში ვერ გჯობნიო.

ერთხელ ვიღაცას შეაგინა ქუჩაში და ვუთხარი სრულიად უმიზეზოდ რატომ აგინებ ვიღაცას, ეგრე ხომ შეიძლება მეც შემაგინონ უმიზეზოდთქო და მომიტრიალდა და მე გამარტყა სახეში. აბსოლუტურად ლოგიკიდან ამოვარდნილი დამოკიდებულება ჰქონდა. კიდევ იმას ამბობდა, რომ თუ ქალი გეუბნება მარჯვნივ წადიო, შენ მარცხნივ უნდა წახვიდეო. ქალი ყოველთვის რაღაც სისულელეს გეუბნებაო. ეს ყველაფერი ყოველდღიურობაში რომ მეორდება – ძალიან დამთრგუნველია.

სანამ პოლიციაში დავიწყებდი მუშაობას, უკვე მომწიფებული იყო ყველაფერი, რომ მე მისგან წამოვსულიყავი. მერეც ვცადე რამდენჯერმე ურთიერთობის აღდგენა, მაგრამ როცა საკუთარი თავის შესაძლებლობებში დავრწმუნდი, გადავაფასე ბევრი რამ და უფრო მეტად მივხვდი რა მინდოდა, როგორ მინდოდა მეცხოვრა – იქ დაბრუნება ნამდვილად აღარ მომინდა.

ალბათ გარკვეულწილად იმაში გამიმართლა, რომ ადვილად დავშორდით, ანუ არ ჰქონია ბევრი სხვა მოძალადესავით დამახასიათებელი დადევნება, მოკვლითა და დასახიჩრებით ან თუნდაც ბავშვებით შანტაჟი. ეს არ ყოფილა. არ დამჭირვებია, რომ დახმარებისთვის მიმემართა პოლიციისთვის, ან ახლობლებისთვის. ჩემს მშობლებსაც ვუთხარი, რომ მე მივიღე ეს გადაწყვეტილება და ჩარევა არ იყო საჭირო.

ჩემთვის ეს ოჯახის დანგრევა კი არა – გადარჩენა იყო.

დღეს მე პოლიციის ოფიცერი ვარ, მეათე წელია ქალთა მიმართ ძალადობის ყველა ფორმის წინააღმდეგ ვიბრძვი, იქნება ეს საპოლიციო საქმიანობა, პირადი ნაცნობობა, ტრენინგები და სინფორმაციო ხასიათის შეხვედრები თუ უბრალოდ მეგობრული რჩევა სოციალური ქსელის საშუალებით. მინდა ყველა ქალმა გამოიჩინოს გონიერება და მსხვერპლად ყოფნის საშინელ განცდას დააღწიოს თავი.“

The post მაია ფელიშვილი, 42 წლის, რუსთავი appeared first on WomenOfGeorgia.