The post ესმა appeared first on WomenOfGeorgia.

ამ სამსახურის მთავარი ღირებულება ის იყო, რომ შესაძლებლობა მომცა, ჩემი ცოდნა ახლა უკვე იმ ადამიანებისთვის გამეზიარებინა, რომლებსაც ეს ყველაზე მეტად სჭირდებოდათ და რომლებისთვისაც ეს ნაკლებად ხელმისაწვდომი იყო. დავდიოდი მაღალმთიან სოფლებში – მოსწავლეებს, პედაგოგებსა და დირექტორებს სოციალური მედიის მართვისა და ვიდეოადვოკატირების ტრენინგებს ვუტარებდი. ბედნიერი ვიყავი, როცა ვხედავდი, ადამიანები როგორი წარმატებით იყენებდნენ ამ ცოდნას პრაქტიკაში.

პანდემიამ ჩემს საქმიანობაზეც იმოქმედა, შეიძლება ითქვას, შემაფერხა. რთული გახდა ახალი კომპანიების მოძიება და მათთან თანამშრომლობის დაწყება. გადავწყვიტე, გამოთავისუფლებული დრო ცოდნის გავრცელებას მოვახმარო. ვეხმარები ყველას, ვისაც სოცმედიის მხრივ სჭირდება მხარდაჭერა. მაგალითად, ერთ პედაგოგს დავეხმარე, რომელიც ზესტაფონში ცხოვრობს – WordPress-ზე ბლოგი ავაწყობინე და ამის საშუალებით, დამატებითი კრედიტ-ქულები მოიპოვა. ძალიან სასიამოვნოა, ადამიანების ბედნიერების მიზეზი რომ ხდები.

The post მარიამ ქველიაშვილი, ქუთაისი appeared first on WomenOfGeorgia.

ერთ დღესაც, შემთხვევით, UN Women-ის განცხადებას წავაწყდი, ქალებისთვის სოციალური მედიის მარკეტინგისა და ვებ-პროგრამირების კურსის შესახებ. ცდა ბედის მონახევრეა-მეთქი და განაცხადი შევავსე, მაგრამ დიდი იმედი არ მქონდა, ამდენ ადამიანში რომ მე შემარჩევდნენ. უკვე საერთოდ რომ აღარ მახსოვდა ეს ამბავი, ჩემს პირად ფოსტაზე წერილი მოვიდა, რომ მეორე ეტაპზე გადავედი და ტესტირება უნდა გამევლო. აქ უკვე მომეცა იმედი, რომ შესაძლოა, ფინალურ ეტაპამდე გავსულიყავი და ტესტი დიდი მონდომებით შევავსე. მოკლედ, ისევ მივიღე შეტყობინება, რომ შემარჩიეს და გახსნაზე მეპატიჟებოდნენ ბათუმში. ეს ჩემთვის ძალიან დიდი სიხარული იყო. უკვე ორი შვილი მყავდა და მახსოვს, გავიფიქრე, ახლა როგორ ვთქვა, სამი დღით ბათუმში მივდივარ ამ გრანდიოზულ ამბავზე-მეთქი. თავიდან, რა თქმა უნდა, იყო სკეპტიციზმი – „რატომ დადიხარ მაგ ტრენინგებზ?ე“, „დროს რაში კარგავ?!“, „რაში უნდა გამოიყენო?!“ და ა.შ. ასეთებს ყოველთვის ვუმტკიცებდი, რომ არცერთ ტრეინინგზე ტყუილად არ მივლია.

ეს ყველაფერი, რა თქმა უნდა, ჩემს ფინანსურ შემოსავალზეც აისახა, მაგრამ გარდა ამისა, ყოველთვის მიხარია, როცა იმათ ვეხმარები, ვისაც ეს სჭირდება. მაგალითად, სიამოვნებით ვეხმარები პედაგოგებს და ჩემთან კერძო გაკვეთილებზე დადიან, ტექნოლოგიური უნარების დახვეწაში ვეხმარები, რადგან ახლა მათ ეს ძალიან სჭირდებათ. სხვა ქალებსაც რომ ვუზიარებ ჩემს ცოდნას, ამით თვითშეფასება მეც ამიმაღლდა. იმის გამო, რომ ვიცი უცხო ენა, ვმუშაობ ხელოვნების სფეროში, მაქვს ხელნაკეთი სათამაშოების მცირე ბიზნესი და უკვე ვებ-პროგრამირებაც ჩემი პროფესია გახდა, პანდემიის დროს არ გავჩერებულვარ. ახალმა ცოდნამ მნიშვნელოვანი უნარ-ჩვევები შემძინა და ვიცი, რა პერიოდიც არ უნდა დადგეს, აღარ დავიკარგები.

The post ქრისტინე ქუთათელაძე, 30 წლის, წყალტუბო, იმერეთი appeared first on WomenOfGeorgia.

სასწავლებლის დასრულების შემდეგ, ცოტა ფუქსავატურად მოვიქეცი – თავში ამივარდა რაღაცები, სულიერი მოთხოვნილებები მეორე პლანზე გადავიტანე და გართობა პირველ ადგილზე დავაყენე. ყველაფერი მივატოვე თბილისში და 17 წლის, ხაშურში დავბრუნდი. რუსულ სკოლაში ვმუშაობდი მუსიკის მასწავლებლად. ბავშვებთან მუშაობასთან ერთად, უკვე საგუნდო ნაწარმოებების შექმნა დავიწყე. მას მერე, 54 წელია, პედაგოგიურ საქმიანეობას ვეწევი. რაიონის თითქმის ყველა სკოლაში მიმუშავია და ინსტრუმენტმოკიდებული სოფელ-სოფელ დავდიოდი. წარმოიდგინეთ, ამ სოფლებში ბავშვებს ფიცჯერალდსა და ლუი არმსტრონგს ვასმენინებდი და ვასწავლიდი. ჩემი მისია განმანათლებლობაა და ეს როლი ძალიან მომეწონა.

სხვებთანაც შევსულვარ იმავე თხოვნით. ერთხელ, მგონი, ბულგარეთში მივდიოდით, ჯაბა იოსელიანთან შევვარდი – შენი არ მეშინია, ჯაბა, სოფლელი ბავშვები უნდა წავიყვანო, ქვეყნის გარეთ რაღაცები ვაჩვენო და რამე ქენი, დამეხმარე-მეთქი. იმან, ეს ჩემზე გიჟი ყოფილაო და ჩემს თვალწინ დარეკა, ლიანა ტატიშვილი მოვა და ყველაფერი გაუკეთეთო. მართლა მოგვცეს მაშინ 1000 დოლარი და ბავშვები ასე წავიყვანე. კურიოზული შემთხვევებიც მქონია. ავთანდილ მარგიანის სახელზე წერილით ხელში, როგორც იქნა, ”იმელის” შენობაში შევაღწიე და ვდგავარ, რომ მარგიანს წერილი მივცე. ისევ ბავშვების წაყვანა მინდოდა საზღვარგარეთ და ფული არ მქონდა. ვხედავ, რომ შევარდნაძე მოდის და მიღიმის. მეც გავუღიმე და თან ერთმანეთი მოვიკითხეთ, პარალელურად, თავი გადამიტრიალდა იმაზე ფიქრით, რომ ხელში წერილი მარგიანის სახელზე მეჭირა, არადა მინდოდა, მისთვის მიმეჩეჩებინა და თან, მასთან უფრო მეტი შანი იყო, საქმე მომეგვარებინა. მოკლედ, ბევრი ასეთი მომენტი ყოფილა და ჩემი პირადი ინტერესებისთვის არასოდეს გამომიყენებია ის თანხები, რასაც ასე ვაგროვებდი. პირიქით, იქით მიმქონდა და უამრავი რამე გავყიდე სახლიდან.

The post ლიანა ტატიშვილი, 71 წლის, ხაშური appeared first on WomenOfGeorgia.

ბაბუას გავლენით, იურიდულზე ჩავაბარე და მასაც მოლოდინი ჰქონდა, რომ პოლიციელის ან პროკურორის კარიერას გავაგრძელედი. პროკურორი იმიტომ არ ვიქნებოდი, რომ არასდროს ვიყავი და ვარ ბრალმდებელი.  მგონია, რომ ტვინის მოწყობის ამბავია, როცა ვიღაცის ამბავს ისმენ, ან იწყებ მოქმედი პირის დაცვას ან დადანაშაულებას. ასეთ სიტუაციებში მუდმივად მქონდა მოქმედი პირის დაცვისა და გამართლების სურვილი. საბოლოოდ, ჩემს არჩეულ პროფესიას გამართლება ვუპოვნე და ადამიანის უფლების დაცვის სფეროში აღმოვჩნდი. ასე გავხდი ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაციის თავმჯდომარე და ჩემი პიროვნული სურვილები – ადამიანებს დავხმარებოდი – რეალობად ვაქციე.  შეიძლება ითქვას, რომ საკუთარი თავი ვიპოვე. ამ პერიოდში ჩემი პირველი შვილი 6 თვის იყო და როგორც უმეტესობა ჩვილებს, მასაც არეული ჰქონდა დღე და ღამე. მეც მიწევდა პროფესიისა და დედობის შეთავსება და ეს ურთულესი პერიოდი იყო ჩემს ცხოვრებაში. ყველაზე რთული მაინც ფსიქოლოგიური წნეხი იყო, დანაშაულის გრძნობა, რომ თითქოს ვერ ხარ კარგი დედა, თითქოს ბევრ რამეს აკლებ შენს შვილს. განსაკუთრებით ეს რთულია პირველ შვილზე, რადგან ჩემი მომდევნო 2 შვილი შედარებით ნაკლები სტრესით გავზარდე, უფრო მომზადებული ვიყავი.  ეს რთული პროცესი იმ ფაქტორმაც გადამატანინა, რომ ჩემი ოჯახის ქალები სულ მუშაობდნენ და აქტიურები იყვნენ. ძალიან გამიმართლა, რომ ასეთი როლური მოდელები მყავდა.

საიადან წამოსვლის შემდეგ,  6 კვირიანი პროგრამით საჯარო მოხელეების გადამზადების კურსზე ამერიკაში ვიყავი. იქ შევიტყვე, რომ მესამე ბავშვზე ვიყავი ორსულად. ეს იყო დაუგეგმავი ორსულობა და იმდენად შოკირებული ვიყავი, მახსოვს ტესტი რომ გავიკეთე და სარკეში ჩავიხედე, 2 ცალი თმა გაჭაღარავებული მქონდა. 

ამერიკიდან დაბრუნების მერე სამოქალაქო სექტორში ვმუშაობდი, მაგრამ 3 შვილთან ერთად ძალიან მიჭირდა გრაფიკის შეთავსება. რადგან ბრიუსელში გადასვლას არ დავთანხმდი, ბავშვებისთვის ნაკლები სტრესის მიყენების მიზნით, ქუთაისიდან ვმუშაობდი, თუმცა კონტრაქტით თვეში საშუალოდ 10 დღე მინიმუმ მიწევდა მგზავრობა, გამომდინარე იქიდან, რომ აღმოსავლეთ პარტნიორობის 6 ქვეყანას ვკურირებდი და რამდენიმე პროექტის მენეჯერი გახდლით.  

როგორც ვთქვი, პოლიტიკას სულ გავურბოდი. ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაციაში თავმჯდომარის ვადის ამოწურვის შემდეგ, ბევრი პოლიტიკური პარტიისგან მქონდა შემოთავაზება, თუმცა არც ერთს არ დავთანხმდი. რამდენიმე წლის მერეც მქონდა ბევრი შემოთავაზება და არ ვაკეთებდი. ხშირად მსაყვედურობდნენ, ალბათ პასუხისმგებლობის აღება არ გინდაო, რაც რა თქმა უნდა, არ იყო სწორი, რადგან რაც აქამდე მიკეთებია, ყველაფერი უკიდურეს პასუხისმგებლობასთან იყო დაკავშირებული.

სამოქალაქო სექტორში მუშაობამ გარკვეული დროის მერე კმაყოფილება ვეღარ მომიტანა. მუდმივად ვეძებდი ისეთ საქმეს, რომელსაც არა მარტო ერთეულების ცხოვრების შეცვლა, არამედ მეტი ადამიანისთვის ცვლილების მოტანა შეეძლო. ასეთი შედეგის დადგომა კი მხოლოდ პოლიტიკის დონეზე ცვლილებების გატარებას შეეძლო.  

ამ პერიოდში შემოთავაზება მივიღე ქუთაისის მერისგან მერიაში ჩამებარებინა ტურიზმისა და საერთაშორისო ურთიერთობების მიმართულება. საბოლოოდ, მერის მოადგილის პოზიციაზე შევთანხმდით და სხვა საკითხებთან ერთად, სოციალური და ჯანდაცვის საკითხებიც ჩავიბარე. 

მახსოვს, ნოემბერი იყო მუშაობა რომ დავიწყე და პირველი საქმე იყო აუტისტური სპექტრის მქონე მშობლების მოთხოვნის დაკმაყოფილება. მშობლები ითხოვდნენ ქუთაისში მცხოვრები ყველა ბავშვის თერაპიული მომსახურების დაფინანსებას და ქუთაისის მერია და აწი უკვე მეც, ნეგატიური კამპანიის სამიზნე გავხდით. შეუძლებელია არ შესულიყავი იმ მშობლების მდგომარეობაში, რომლებიც სახელმწიფოსგან მინიმალურს ითხოვდნენ, მაგრამ საქმე იმაში იყო, რომ ბიუჯეტში არანაირი რესურსი არ არსებობდა ამ მოთხოვნის დასაკმაყოფილებლად. საჭირო იყო ალტერნატიული მოქმედება და თან რაც შეიძლება სწრაფად. ბევრ დონორ ორგანიზაციასა და კერძო კომპანიას შევხვდი თანადაფინანსების თანამშრომლობის მიზნით, და ბოლოს შევძელით ერთ-ერთ კერძო კომპანიასთან ხელშეკრულების გაფორმება. 25 დეკემბერს, ანუ 1 თვის ვადაში პირობა შესრულებული იყო.  

არაა იოლი პოლიტიკაში მოღვაწეობა. პირველ რიგში უნდა გქონდეს გააზრებული, რომ გარკვეული სისტემის ნაწილი ხარ და ამ სისტემის ქმედებაზეც პასუხისმგებელი და ამ სისტემის წინააღმდეგ მიმართული აგრესიის ნაწილიც. შეიძლება ეს პიროვნულად არ გეხებოდეს, მაგრამ გადასააზრებლად ძლიან რთულია. რთულია, როცა გინდა დაეხმარო სხვადასხვა მოწყვლად ჯგუფებს, მაგრამ ამის რესურსი სისტემას არ გააჩნია. ამიტომ პასუხი – არ გამოდის – ყველაზე ნაკლებად მისაღებია ამ სისტემაში. თუ სტანდარტული მოცემულებაა რესურსის არარსებობა, მაშინ არასტანდარტული გამოსავალი უნდა ეძებო. პოლიტიკას სხვანაირი მონდომება ჭირდება. ეს არის ერთადერთი სფერო საქართველოში, სადაც თუ ადამიანი ხარ, კომფორტულად თავს ვერ იგძნობ. 

პოლიტიკოსის პასუხისმგებლობაც რთული სატარებელია და ხელფასიც რთული სახარჯია. დავაკვირდი, რომ სხვა სამხსახურში მიღებულ ხელფასს უფრო ლაღად ვხარჯავდი. არ ვიცი, შეიძლება მე ვართულებ, მაგრამ ვერასდროს ვერ გავუგებ ადამიანებს, ვინც პოლიტიკისგან სიამოვნებას იღებენ. განსაკუთრებით საპასუხისმგებლოა ადგილობრივ თვითმმართველობაში საქმიანობა, როცა შენ თვითონვე გიწევს შენივე გადაწყვეტილებებით და პოლიტიკით ცხოვრება. აქვე სწავლობენ შენი შვილები, აქ დადიხარ ბაზარში, ყოველდღე შეხვდები ადამიანებს, რომლებსაც ვერ დაეხმარე და შენი უმოქმედობა მათი ცხოვრების ხარისხზე აისახება. ამას ხედავ ყოველდღე!

ჩემი ქალობა პოლიტიკაში მხოლოდ იმაში მეხმარება, რომ ქალები უფრო ღიად მესაუბრებიან ქალურ გამოცდილებასა და გამოწვევებზე. მათი ინსპირაციით დავიწყეთ ქალთა ეკონომიკური გაძლიერების პროგრამა, რომელიც მრავალშვილიან ქალებს დაეხმარება ბიზნეს-უნარების განვითარებაში და საკუთარი საქმიანობის წამოწყებაში. ეს მათ ცხოვრებაზე დადებითად აისახება. დავაკვირდი, რომ სოციალურ შემწეობას ქალები შვილებს ახმარენ და საკუთარ თავს არაფერს ახარჯავენ. ეკონომიკური გაძლიერებით მინდა ქალებმა ეკონომიკური დამოუკიდებლობაც შეიძინონ და მათი კეთილდღეობის ხარისხი გაუმჯობესდეს. 

ძალიან რთულია საქართველოში პოლიტიკოსობა. ერთადერთი გამართლება ამ საქმიანობის  ის ცვლილებებია, რასაც მოვიტან. პოლიტიკოსობა ადმიანისთვის მიზანი კი არა, საშუალება უნდა იყოს სოციალური ცვლილებებისთვის.

ავტორი: მაიკო ჩიტაია

ფოტო: ნინო ბაიდაური

The post ნინო თვალთვაძე, 34 წლის, ქუთაისის მერის მოადგილე appeared first on WomenOfGeorgia.

ჩემი ფაკულტეტი სკალირებული ქულებით ყველაზე მაღალი და რთულადმოსახვედრი ფაკულტეტია საქართველოში და აი, აქ თუ მოვხვდები, აქ იქნებიან კარგი ბავშვები მეთქი. არიან კიდეც, მოტივირებული და კარგი ხალხი. 50 ადამიანიდან  15 გოგო ვართ, რაც ჩვენი პირობებისთვის ბევრია. ადრე ფიზიკა-მათემატიკური სკოლისთვისაც იშვიათობა იყო გოგოები, ამ ბოლო დროს გავბევრდით და გავმრავლდით. თან ეს ფიზიკურ შრომასთან დიდად არაა დაკავშირებული, მე არქიტექტორობაც მინდოდა, მაგრამ იყო კომენტარები, რომ ეს გოგოს საქმე არ არის და ა.შ. მერე იმის მიხედვით გადავწყვიტე, რისი კეთება უფრო მომწონდა და მატერიალური მხარეც გავითვალისწინე.

როცა ჩავაბარე, მხოლოდ ალგორითმული ამოცანების გადაწყვეტის გამოცდილება მქონდა, ისიც მარტივ დონეზე. პროგრამირება ძალიან რთული მეგონა, ვფიქრობდი, რომ მათემატიკა ძალიან მაგრად უნდა მცოდნოდა, სულ უნდა მევარჯიშა და მეაზროვნა. აზროვნების პუნქტი მართალიცაა, მაგრამ ძალიან რთული არ აღმოჩნდა. პირველი კურსი, რომელიც უნივერსიტეტში მქონდა, იყო პროგრამირების მეთოდოლოგია, ძალიან კარგად შემოვიდა ეს კურსი და ისე მარტივად დაგვანახა, რომ ბოლო დავალება იყო ფეისბუქის გამარტივებული ოფლაინ აპლიკაციის დაწერა და ფეისბუქი დავწერეთო, ძალიან მაგარი გვეგონა საკუთარი თავი, საინტერესო გამოცდილება იყო. პროგრამირების რამდენიმე ენაზე მიმუშავია, ყოველ წამს ახალი იქმენბა და ახალს იგონებენ, ყველაფერი ვითარდება და ყველაფრის გამოყენება ვიცი უკვე. უნივერსიტეტმაც იმ დონემდე მოგვიყვანა, რომ ახლა უკვე ჩემით შემიძლია ყველაფერი ვისწავლო. ანუ მასწავლა, როგორ ვისწავლო.

შარშან სტარტაპი გავაკეთეთ მე და ჩემმა მეგობრებმა. „კომუნიკათონი“ იყო კონკურსი, საქართველოში პოლიტიკურ პოლარიზაციას ეხებოდა და ჩვენ მოვიფიქრეთ ისეთი აპლიკაცია, რომელიც განსხვავებული პოლიტიკური შეხედულებებისა და მსგავსი პიროვნული ინტერესების მქონე ადამიანებს მისცემს საშუალებას, ერთმანეთი გაიცნონ და შეიძლება არ დამეგობრდნენ, მაგრამ აღიარონ, რომ განსხვავებულებიც არსებობენ და პატივი სცენ ერთმანეთს. დაახლოებით ასეთი რაღაცაა, რუკა რომ წარმოვიდგინოთ და თუ დაუმეგობრდები ვინმეს, ხედავ შენს მეგობრებს ამ პოლიტიკურ რუკაზე. იმედი გვაქვს, რომ პრაქტიკული იქნება და სადღაც ივლისში ჩავუშვებთ. მე და კიდევ ერთი გოგო ვართ პროგრამისტები და ტექნიკურ მხარეზე ვმუშაობთ.

საქართველოში რამდენიმე ადგილას ვიმუშავე. დაახლოებით ერთი წელი „თიბისი“ ბანკში – მონაცემთა ბაზების დეველოპერად, მობილური აპლიკაციების დეველოპერიც ვარ და ახლა software ინჟინერი ვიქნები eBay-ში, 4 თვით. ასეთ კომპანიაში ჩემი მონაცემების გაგზავნა დიდი ხანია მინდოდა. მიუხედავად იმისა, რომ ყველაფერში თავდაჯერებული ვარ, ბევრი კონკურსი მომიგია და ა.შ. ამ  ნაბიჯს მაინც ვერ ვდგამდი. არადა პირველი, მეორე, მესამე კურსიდან უკვე შეგიძლია გააგზავნო და გაქვს შანსი, რომ სტაჟირებაზე აგიყვანონ. მერე ფაქტის წინაშე დავდექი, რომ ახლა თუ არ გავაგზავნიდი, მერე სტუდენტიც აღარ ვიქნებოდი და შარშან გავაგზავნე, მარტო ebay-ში არა, სხვა კომპანიებშიც. რამდენიმე კომპანიაში გავიარე სხვდასხვა ეტაპი, ზოგში ვერ გადავედი, ზოგმა საერთოდ უარი მითხრა. Ebay-სთან პირდაპირ გერმანიის ვაკანსიაზე გავაგზავნე ჩემი სივი, რეკრუიტერმა მომწერა, დიდხანს ვილაპარაკეთ, ჩემს მომავალ გეგმებზე მეკითხებოდა, რამდენად სერიოზულად ვიყავი განწყობილი გერმანიაში მუშაობისთვის, მაგისტრატურას იქ თუ გავივლიდი და თუ გადავიდოდი საცხოვრებლად, ჩემი CV მოეწონათ და მერე დაიწყო ტექნიკური გასაუბრებები. იყო სატელეფონო გასაუბრება, მერე პროექტი გამაკეთებინეს, დრო მომცეს და პროექტი რომ  გავაგზავნე, მომივიდა დადებითი პასუხი. იქ ვიქნები software ინჟინერი, უკვე მაქვს გეგმა, რას გავაკეთებ – რამდენიმე გუნდში ვიმუშავებ და პატარა პროექტებს განვახორციელებ. რომ ჩამოვალ, უნივერსიტეტს დავამთავრებ და თუ შემომთავაზეს სრული განაკვეთი ebay-ში, მოვიფიქრებ, თუ არადა და გავაგზავნი სხვა კომპანიებშიც.

Women techmakers – იყო ასეთი პროექტი, გუგლის დეველოპერების. ეს იყო პროგრამირების საწყისების ბანაკი, სადაც მე ვიყავი მენტორი და მანდ ბევრი გოგო ვნახე, რომლებმაც არ იცოდნენ პროგრამირება რა იყო და ყველანაირად  ვცდილობდით, დაგვეინტერესებინა. ამას წინათ პოსტი დადო Marketer-მა ფეისბუქზე და ერთ-ერთმა დამიკომენტარა, ჩემი მოტივაცია ხარო. ბევრი ფიქრობს და ბევრმა დაიჯერა, რომ გოგოებსაც შეუძლიათ ეს და მე მგონია, რომ აქტივიზმიც ის არის, რომ ანახო ვიღაცას, რას მიაღწიე. მერე მათაც სჯერათ, რომ მათაც გამოუვათ. ერთ-ერთი მიზეზი, მე რატომაც გავაგზავნე აპლიკაცია, ის იყო, რომ ჩემმა მეგობრებმა შეძლეს და წავიდნენ ძალიან ცნობილ კომპანიებში. მეც ვიფიქრე, რომ აი, მგონი,მეც შემიძლია და გამოვიდა.

იმისთვის, რომ პროგრამირებაში რაღაცას მიაღწიო, არ არის აუცილებელი მათემატიკის ძალიან მაღალ დონეზე ცოდნა. რაღაც დონეზე გჭირდება, მაგრამ ექსპერტობა ნამდვილად არა.  პროგრამირება იმდენ თემას მოიცავს, რომ ნებისმიერ ადამიანს შეუძლია იპოვოს თავისი საქმე. გოგოებს მინდა ვუთხრა, რომ რაც შეიძლება ბევრჯერ სცადონ. რამდენი კონკურსიც მომიგია, ათჯერ მეტი წამიგია. მე თუ რამეს მივაღწიე და წარმატებით განვახორციელე,  ყველაფერი ბევრი მცდელობის შედეგია“.

ავტორი: ნინო გამისონია

ფოტო: ნინო ბაიდაური

The post ანა გურგენიძე, 22 წლის, ქუთაისი appeared first on WomenOfGeorgia.

ჩემი და ძალიან ახალგაზრდა იყო, ანევრიზმა როცა დაემართა. გადარჩენის შანსი მარტო 2% იყო, მაგრამ მინდოდა ეს მინიმალური შესაძლებლობაც გამომეყენებინა. ამ პერიოდში გათხოვილი ვიყავი და ქმარ-შვილთან ერთად თბილისში ვცხოვრობდი. ჩემი გაუღებელი კარი არ დარჩა: კერძო მევახშეებისგან ფული ვისესხე და ოპერაციისა და 46 დღიანი კომის შემდეგ, ჩემი და გადავარჩინე. სიმართლე გითხრათ, ქმარი გვერდში არ დამდგომია და მეც მასთან ვეღარ ვიცხოვრბდი, ვერ ვაპატიებდი.

დავბრუნდი ჩემ სამი წლის შვილთან და ვალებთან ერთად სოფელში, დედასთან. ისეთი გაჭირვება მაქვს გამოვლილი! ჩემი დის სანახავად რომ მოდიოდნენ, ხელებში ვუყურებდი, რა მოიტანეს-თქო. მეზობელი ერთ თეფშ საჭმელს რომ შემომაწვდიდა, ჯერ ჩემ შვილს ვაჭმევდი, მერე დას და დედას. საბავშო ბაღი მაშინ 5 ლარი ღირდა და ხანდახან იმ 5 ლარსაც ვერ ვშოულობდი, რომ ბავშვს იქ უფასო საჭმელი მაინც ქონოდა. სულ მაწუხებდა ეს პასუხისმგებლობა: როცა მოგყავს შვილი და მარტო გაზრდას გადაწყვეტ, ან იმაზე მეტი უნდა გაუკეთო ან ის მაინც არ უნდა მოაკლო,  რაც მანამდე ქონდა. დავიწყე საზღვარგარეთ წასვლაზე ფიქრი, მაგრამ დედაჩემი შემეწინააღმდეგა, რას იტყვის ხალხიო და მეც თავს ვიკავებდი. საზღვარგარეთ წასულ ქალებზე სოფელში ხალხი ცუდს ფიქრობდა. მაგრამ ერთხელაც ჩემი შვილი ბაღიდან სველი ფეხებით რომ დაბრუნდა, ფეხსაცმელი ქონდა გახეული და წყალი შესდიოდა, ვეღარაფერმა დამაკავა. 50-50 თეთრი ავაგროვე და 6 ლარად ბათუმში ჩავედი. იმედი მქონდა, იქიდან თურქეთში გადავიდოდი სამუშაოდ.

ისე აეწყო, რომ 3 წელი ოჯახში ვიმუშავე ბულგარეთში, მერე იქიდან 1 წელი აზერბაიჯანში და ბოლო 10 წელი უკვე თურქეთში ვიყავი ოჯახში მოხუცის მომვლელად. თავიდან წასასვლელი ბილეთი  და საგზლად სენდვიჩი კი მიყიდეს, მაგრამ მახსოვს, ავტობუსში ტუალეტის ფულიც არ მქონდა და მძღოლმა მაჩუქა 10 ლირა გზაში.

ძალიან რთულ პირობებში მომიწია მუშაობა. სანამ ენებს ვისწავლიდი, დაბალ ხელფასზე ვმუშაობდი. 400 დოლარს მიხდიდნენ და 24 საათიან რეჟიმში, ხშირად შესვენების გარეშე უმძიმეს სამუშაოს ვასრულებდი: ჩავარდნილი მოხუცის მოვლა, საოჯახო საქმე. ერთი დღე მქონდა დასასვენებლად და ისიც სხვა ოჯახში გავრბოდი სახლის დასალაგებლად, რომ ყოველთვიური ანაზღაურება მეტი მქონოდა. ასეთ დღეში იყვნენ იქ ქალების უმეტესობა. თან უსაფრთხოდაც ვერ გრძნობ თავს, თუ საბუთები წესრიგში არ გაქვს, შეიძლება ხელფასიც არ გადაგიხადონ. რამდენი შემთხვევა ვიცი, ქალებზე უძალადიათ, მაგრამ ეს ამბავი არავის აინტერესებს. არავინ ინტერესდებოდა ჩვენით. სამედიცინო დაზღვევაც ბევრს არ აქვს, იმიტომ რომ მაშინ გადასახადები უნდა გადაიხადო და „გაალეგალურო“, რაც ისედაც მცირე ხელფასს აკლდება.  გაძლებაზეა იქ ყველა. თუ გაუძლებ, გადარჩები და ამ გადარჩენაში აუცილებლად დაგეხმარება მიზანი. ძალიან ბევრი ქალი ვიცი, შრომობს იქ წლებია, აგზავნის ფულს, მაგრამ ცხოვრების პირობების გაუმჯობესებას ვერ ახერხებს და ასე გადის მათი ცხოვრბა, ოცნებაში. იცით რატომ? იმიტომ რომ ამ ქალების გამოგზავნილი ფული იოლი ფულია აქაურებისთვის და ასევე იოლად ხარჯავენ. ერთხელ რომ გამოვგზავნე 300 დოლარი, მალევე მეც ჩამოვედი ცოტა ხნით და ოჯახში არაფერი ქონდათ საჭმელი. ამის მერე გადავწყვიტე, რომ პირდაპირ ფული კი არ გამომეგზავნა, მაღაზიისთვის გადამეხადა ყოველთვიურად და ჩემებს საკრედიტო ხაზივით ქონდათ გახსნილი პროდუქტის ასაღებად. მე წავედი, რომ დავბრუნებულიყავი. მართლა მეცოდებიან ის ქალები, ვინც ოჯახის მიერ აღებული კრედიტების მონა ხდება და ვეღარ ბრუნდება.

მიგრანტ ქალებს რამდენიმე „პრესის“ ქვეშ გვიწევს მუშაობა: ჯერ ერთი ძალიან იაფი მუშა-ხელი ვართ საზღვარგარეთ, მერე რამდენი ქალი არჩენს ოჯახის წევრებს, რომლებსაც ეს თანხა არასდროს ყოფნით და კიდევ ზემოდან „რას იტყვის ხალხი“ -ს უნდა გავუძლოთ. რამდენჯერ დედაჩემი საკიპით რომ მელაპარაკებოდა, სპეციალურად მეზობელთან გადადიოდა, რომ სოფელში ხალხი დარწმუნებულიყო, მართლა ოჯახში ვმუშაობდი და არ სადმე „სხვაგან“. ახლაც ფეისბუქზე მიგრანტი ქალი თავის მოხუცთან გადაღებულ ფოტოს რომ დებს, ვიცი, რომ ამას ხალხის ცნობისმოყვარეობის დასაკმაყოფილებლად აკეთებს.

თურქეთში რომ გადავედი უკვე 1000 დოლარი მქონდა ხელფასი, მაგრამ თანხის დაგროვებას 400 დოლარითაც ვახერხებდი. ჩემი პირველი მიზანი ვალების დაბრუნება იყო, წარმოიდგინეთ 50,000 ლარი მქონდა უკვე ვალი პროცენტებიანად. ყველა მევალეს დავუკავშირდი და გადვადება ვთხოვე. 4 წელში ყველა ვალი დავფარე. შემდეგი მიზანი მქონდა სახლის აშენება. ამდენი სული ერთ პატარა „კუხნაში“ ვცხოვრობდით. მახსოვს, თურქეთში მაღაზიის ვიტრინას რომ ჩავუვლიდი, თვალი გამირბოდა ლამაზი შარვლისა და „კოფთისკენ“, ფასს რომ გავიგებდი, ტვინში კალკულაციას ვაკეთებდი, ამ თანხით რამდენი ბერკეტი მომივიდოდა სახლის ასაშენებლად და ხელცარიელი გამოვდიოდი უკან.

ჩემი საუკეთესო წლები გავატარე ასეთ შრომაში. ჩემი შვილის არც პირველ კლასში წასვლა მინახავს, არც მისი ცეკვის კონცერტები. ფოტოებით და ვიდეოებით ვადევნებდი თვალს, როგორ იზრდებოდა. მაგრამ მთავარია ვიცოდი, როდის უნდა დავბრუნებულიყავი. ვალების გასტუმრებისა და სახლის აშენების შემდეგ, კიდევ ერთი სურვილი მქონდა. მანქანა მინდოდა მეყიდა. ქმარმა, დაშორების წინ მომაძახა, ახლა გიყურებ, როგორ გეტირება დედაო. მაშინ გულში ვიფიქრე, სახლიც მექნება და შემოსავალიც, მაგარ შვილსაც გავზრდი და მანქანაც მეყოლება-თქო. მერე საქართველოში რომ დავბრუნდი, მივაკითხე ჩემ ყოფილ ქმარს სახლთან. როცა გამოჩნდა, დავუსიგნალე და ფარები ავუნთე. მიყურებდა ბუსავით. ეს იმხელა სიამოვნება იყო, გადაფარა იმ 14 წლის ტანჯვით შრომა.

საქართველოში 2016 წელს დავბრუნდი. დანაზოგიც მქონდა და დავიწყე ფიქრი, რა უნდა გამეკეთებინა. ერთხელ, ქუთაისთან ზამთარში დავინახე სათბურები. ვიფიქრე, ქართველი ამ ზამთარს გარეთ რომ გამოვა, ესე იგი იქ ფული ტრიალებს-თქო. დავინტერესდი სასათბურე საქმიანობით, მაგრამ ასე ცოდნის გარეშე არ მინდოდა გამრეისკა. ხან საკონსულტაციო ცენტრებში მივდიოდი, ხან კაცების ბირჟაზე ჩამოვდგებოდი და ვუსმენდი რას ლაპარაკობდნენ მეურნეობაზე, ხან ბაზარში პროდუქტების ფასებს ვიგებდი. ასე ავკრიფე ინფორმაცია და გადავწყვიტე კიტრის სათბურების გაკეთება. პირველი რაც გავიგე, წარმატებული მოსავალისთვის აუცილებელი იყო სადრენაჟე სისტემის გაკეთება. ჰოდა, მოვიყვანე ერთ დღეს ექსკავატორები, გამოვთხარე მიწა, ჩავყარე ქვები და 2 სათბური გავაშენე. დედაჩემმა თავში წამოირტყა ხელები, მეზობლებო ჩემმა შვილმა დანაზოგი მიწაში დამარხაო. მეზობლები ჭიშკართან მოდიოდნენ, ეჭვის თვალით მიყურებდნენ, გიჟი ვეგონე ყველას. მირჩევდნენ მაგ დანაზოგით წადი, თბილისში ბინა იყიდე და ქირით ირჩენ თავსო.

მერე იყო სახელმწიფო გრანტი 60%-იანი თანადაფინანსებით. ბანკები უარს მეუბნებოდნენ დაფინანსებაზე, მაგრამ ერთი ბანკი წამომყვა. დავწერე ბიზნეს გეგმა და დამიფინანსეს. რამდენიმე თვეში უკვე 5 სათბური მქონდა. ნელ-ნელა ნდობაც გამეზარდა დონორების და აგერ ფერმერთა ასოციაციამ 9,000 ლარიანი ღუმელიც დამიფინანსა სათბურების გასათბობად.

ახლა მთელი წელი მაქვს კიტრის მოსავალი. წელიწადში 20 ტონამდე მიღებ მოსავალს. ზამთარში ფასები 6-7 ლარამდე ადის და ვცდილობ მეტი მოსავალი ამ პერიოდში მქონდეს. 800 კვადრატულიდან დავიწყე და ახლა 2000 კვ.მ. სათბური მაქვს. ამასთან ერთად ღორების ფერმაც გავაკეთე. თუკი რამე თავისუფალი თანხა გამომიჩნდა, გარშემო მიწებს ვყიდულობ.  ალუჩის ბაღი გავაკეთე და მოსავალს ველოდები გაისად. სატაცურია ახლა მოთხოვნადი ბაზარზე და მომავალ წელს ესეც მექნება.

სოფელში ვინც ადრე გიჟად მთვლიდა, ახლა დასაქმებას მთხოვს. რამდენიმე მეზობელი მყავს დასაქმებული. ჩემი მენეჯმენტი მაქვს: ყველას თავისი წილი პასუხისმგებლობა აქვს და ერთსა და იმავე საქმეს არც ერთი აკეთებს, რომ მერე ერთმანეთს არ დააბრალონ შეცდომები. შვილთან ურთიერთობაც სიმკაცრეში გადამდის, მაგრამ მირჩევნია შრომას მიეჩვიოს და ამ შრომაში ხელფასი გადავუხადო, რომ თავისი საჭიროებები დაიკმაყოფილოს, ვიდრე მთელი ცხოვრება მე შემომყურებდეს ხელებში. საქართველოში ხომ იცით როგორცაა, 40 წლის კაციც  ბავშვია და მოვლას ითხოვს.

მოგება ამ წუთში ვერ მექნება, რადგან, რაც შემოდის ყველაფერი ბანკში მიდის. 2 წელიწადში ამ ვალდებულებებსაც გავისტუმრებ და მერე უფრო გავიმართები წელში. თუმცა ამ შრომაში თანდადათან ისე ვიზრდები და ვიხვწები, იმდენ გამოცდილებას ვიღებ… ვალის გარეშე ძალიან ძლიერად ვიქნები.  ამას წინათ, აგერ ზედა სოფელში სათბური გაუკეთებიათ ბიჭებს. მივედი, ვნახე. ვუთხარი შეცდომით გააკეთეთ-თქო, სქელი მილები ჩაყარეს გასათბობად და ღუმელი ვერ ერევა. არ დამიჯერეს, ქალმა რა იცისო. იმათ თებერვალში მოათავეს მოსავალი, მე კიდევ ისევ ვიმკი.

მთხოვნელები მომირავლდნენ ამ ბოლო დროს. ან სად მოთოვა ამდენი ნაცოლარი, ამდენი ქვრივი?! შენი ჭირიმე, მე ვუთხარი: შვილი მყავს, სახლი მაქვს, ბიზნესი მაქვს, მანქანა მყავს, ბიჯო, შენი ნასკები ვრეცხო? რატო თორემ კი. გულის ხეთქვის მეტს არავინ არაფერს გაგიკეთებს. იქ, მერე ყველა თავის ცხვირს ჩაგიყოფს ამ გამზადებულ საქმეში. მერე მოგაქცევს თავის ჩარჩოში, და მე უვე ისეთი დამოუკიდებელი ვარ, ჩარჩოებს ვეღარ ავიტან. ასე, ჩემთვის მირჩევნია, ნელ-ნელა, მაგრამ წინ“

The post ქეთი თომეიშვილი, 48 წლის, ვანი appeared first on WomenOfGeorgia.

„იმ დღეს სახლში მორიგი ჩხუბი ატყდა, ისევ არაფრის გამო. ნასვამი იყო. სიფხიზლეში კიდევ იკავებდა ხოლმე თავს, მაგრამ როგორც კი დალევდა, ვეღარ მალავდა აგრესიას. ყველას გვაგინებდა. შევეცადე თავი შემეკავებინა, არ ჩავრეულიყავი და გარეთ გამოვედი, მაგრამ დედას ცემა რომ დაუწყო, შევბრუნდი და ჩავერიე. სკამი გამომიქანა და ძლიერად მომხვდა. ეგონა გავჩერდებოდი, მაგრამ დედას ყოველთვის ვიცავდი და ახლა რა გამაჩერებდა?! რომ დამინახა, მაგრად ვიდექი, გავიდა მეორე ოთახში, თოფი გამოიტანა, გადატენა და მომიშვირა. ტვინს გაგასხმევინებ, შე ლაწირაკოო, დამიღრიალა. ყველა გაიქცა ოთახიდან, დედაც, მეზობლებიც, ჩემი ძმაც. მე და ჩემი და დავრჩით მარტო თოფთან. ჩახმახის გადაწევის ხმა რომ გავიგე, თვალები დავხუჭე. ვიცოდი, უეჭველი მესვრიდა. არსად არ მივრბივარ, მესროლე-მეთქი, ვუთხარი. ამ დროს ეზოდან დედაჩემმა დაიკივლა, პატრული მოვიდაო. ტყუილად დაიკივლა. მაშინ პოლიცია არ გამოგვიძახებია. მამაჩემს შეეშინდა და გაიქცა.“

——————————————–
ბავშვობიდან ბებიასა და ბაბუასთან ვიზრდებოდი. მათ არ მოწონდათ მამაჩემი, ცალკე ცხოვრობდნენ და რაკი დედას ქმრის გარეშე ცხოვრება ვერ წარმოედგინა და არ მოდიოდა მისგან. მე წამომიყვანეს და თავისთან მზრდიდნენ. ბებია რომ გარდაიცვალა, მერე გადმოსახლდნენ ჩვენს სახლში და აქედან დაიწყო ყოველდღიური ძალადობა დედაზე, შვილებზე, ბაბუაზე. წარმოდგენა არ მქონდა თავი როგორ უნდა დამეცვა. მოკვლის მუქარის მერე, დედასა და ჩემს უმცროს და-ძმასთან ერთად, სოფლიდან ქუთაისში გამოვიქეცი და ნათესავებს შევაფარე თავი. დედამ სამსახური იშოვნა, მეც დავიწყე სამუშაოს ძებნა. ქირით გადავედით სხვა ბინაში, მაგრამ ერთ თვეში დედამ გადაწყვიტა ქმართან დაბრუნება იმ მოტივით, რომ გიორგის, ჩემ ძმას მამა ჭირდებოდა. მე აღარ დავბრუნებულვარ და ეს ჩემი პროტესტი გახდა იმის მიზიზი, რომ წლების განმავლობაში მამა მითვლიდა, სადაც დამიჭერდა იქ მომკლავდა და ვცხოვრობდი გამუდმებულ შიშში. მამა ვერ შეეგუა, რომ მის წინააღმდეგ წავედი და აღარ ვემორჩილებოდი. ამ პერიოდში დედა რამდენჯერმე მოვიდა ჩეთან ნაცემი, მაგრამ ყოველ ჯერზე უკან ბრუნდებოდა. რამდენჯერ ვთხოვე, აღარ დაბრუნებულიყო. შევპირდი, რომ თავიდან დავიწყებდით ცხოვრებას, უფრო მშვიდად. მაგრამ არიან ქალები, ვისაც იმდენად გამჯდარი აქვთ მოთმენა და ქმრის ყოლის აუცილებლობა, ვერ აღწევენ ძალადობას თავს, არც ეკონომიკური მდგომარეობა აძლევთ საშუალებას, დამოუკიდებლად იცხოვრონ, საკუთარი სახლიც არ გააჩნიათ ბევრს. არაა ადვილი წინააღმდეგობა გაუწიო ამ ყველაფერს და ხალხს, იმასაც თუ „ხალხი რას იტყვის“, მაგრამ შენი თავისუფლების და სიმშვიდის გამო შეიძლება ეს ძალა იპოვო საკუთარ თავში და ბრძოლაც მოიგო.
———————————————

ეპიზოდი #2
„ავად გავხდი და ლოგინში ვიწექი სიცხიანი, მეძინა. დედა მეზობელთან გავიდა. მამა ისევ ნასვამი დაბრუნდა და ჩემს ოთახში შემოვიდა. ძილში ვიგრძენი, რომ ტუჩებთან მკოცნიდა და ეს არ იყო მამის კონცნა! მოვიგერიე ხელებით და გავაგდე. ისევ მე დამიწყო გინება. ჩხუბზე დედა შემოვიდა, მაგრამ არაფერი ვუთხარი. ეს ამბავი საერთოდ არავისთვის მითქვამს, ისე შორს გადავმალე ჩემს ფსიქიკაში. მაგრამ სულ მახსოვდა და მეშინოდა განმეორების.“

————————————————-
ჩემმა დამ ძალადობას იმით დააღწია თავი, რომ 15 წლის ასაკში გათხოვდა და გაეცალა იქაურობას. გიორგი 10 წლისაა და კარგად სწავლობს, მაგრამ ძალიან ვნერვიულობ მის ფსიქიკურ მდგომარეობაზე. კი, არის სოციალური მუშაკის დაკვირვების ქვეშ, მაგრამ ხომ იცით ჩვენთან როგორი კანონებია?! თუ უშუალოდ ძალადობის ფაქტზე არ დაგინახეს, ან კვალი არ გეტყობა, ვერავინ დაადასტურებს, რომ გცემდნენ ან გკლავდნენ. თუ არ მოგკლეს, ვერ ამტკიცებ, რომ გკლავდნენ! მახსოვს ერთ ახალ წელს გიორგის მიერ თოვლის ბაბუასთვის დაწერილი წერილი წავიკითხე. თოვლის ბაბუა ხომ ყოვლისშემძლეა ბავშვებისთვის და შეუძლიათ ყველაფერი თხოვონ?! იცით გიო რას თხოვდა? ფერად ფურცლებს და ფანქრებს! გული მომიკვდა და ჩემით გავუგზავნე გიორგის სახატავი მასალები. ოჯახიდან პასუხად მივიღე, ლალასი არაფერი გვჭირდებაო. ხანდახან ვფიქრობ, ეგებ უკეთესი იყოს ჩემი ძმისთვის თავშესაფარში გადასვლა. ვიცი, ახლა გამიბრაზდება, მაგრამ როცა გაიზრდება, მიხვდება, მისი მომავლისთვის ასე ჯობდა.

ჩვენი პრობლემა იმაშია, რომ ინფორმაცია არ გვაქვს, როგორ შეიძლება დავიცვათ ჩვენი უფლებები და მოვითხოვოთ სამართალი. წლების მანძილზე ქუჩაში მარტო ვერ გამოვდიოდი, ყოველი მანქანის გავლაზე დანიანი მამაჩემი მელანდებოდა. ერთხელ მეზობლებმა მიუტანეს ხმა, (აი, იმ მეზობლებმა, მამაჩემის მიერ მოშვერილი თოფის თვითმხილვევლები რომ არიან), ლალა ბიჭებს ჩაუჯდა მანქანაშიო. ერთხელ ჩემმა მეგობრებმა წამომიყვანეს სოფლიდან ქუთაისში. მამაჩემი დანით ჩამომადგა ქუთაისში მოსაკლავად. ვიმალებოდი. გამიმართლა, რომ ქალაქში „იდენტობის“ ოფისში მოვხდი. ის რაც სკოლაში ყველამ უნდა ვისწავლოთ, თუ რა არის ჩვენი უფლება, როგორ დავიცვათ თავი და როგორ გავუმკლავდეთ ძალადობას, აქ ვისწავლე. აქვე გავიარე ფსიქოლოგიური თერაპიაც. დიდი ხანი დამჭირდა, სანამ ამ ყველაფერზე ხმამაღლა დავიწყებდი საუბარს და მარტო საუბარს კი არა, ბრძოლასაც. იდენტობის ოფისშიც მომადგა ჩხუბით. მაშინ პირველად ვუჩივლე. თოფის დამიზნების ინციდენტიც მოვყევი პროკურატურაში, მაგრამ მტკიცებულებების არარსებობის გამო საქმე დაიხურა. ყველა თვითმხილვევლი მეზობელი რუსლანის მხარეს დადგა. დედამაც ჩემ წინააღმდეგ მისცა ჩვენება. ხომ გითხარით, სანამ არ მოგკლავენ, ვერ დაამტკიცებ, რომ გკლავენ.
——————————————————-

ეპიზოდი #3

„დედამ დამირეკა, ავად ვარ და მინახულეო. მეგობართან ერთად ჩავედი სოფელში. სინამდვილეში გეგმა ქონდათ, რომ იქიდან აღარ გამოვეშვით. მამამ იცოდა, რომ თითქოს მე შესარიგებლად და დასარჩენად ჩავედი. რომ გაიგო, უკან ვბრუნდებოდი, ისევ გახდა აგრესიული, გამიხსენა ჩივილის ამბები და გინება დამიწყო. ხელიც მომიქნია და მეგობარს მოხვდა. გამოვერიდე და წამოვედით. გზაში დაგვეწია მანქანით და თოფი გადმოიღო – დაგხოცავთ და ამ თხრილში ჩაგყრითო, არხზე მიგვითითა. გავიქეცით და მეზობელ საცოვრებელ კოპუსში გარეთ მჯდომ ქალებს შევეხვეწეთ, დაგვმალეთ-თქო. იუარეს და საერთოდაც რომ დაინახეს, რუსლანი იყო, იქით დამიწყეს ჩხუბი, მამა რა დღეში ჩააგდეო. პატრულში დავრეკეთ. დედაჩემი ისე იყო შეშინებული, თოფის დანახვაზე, რომ მისამართი თქვითონვე გვიკარნახა, რაც 112-ს გადავეცით. ერთმა მეზობელმა შეგვიფარა ზედა სართულზე. პოლიცია როცა მოვიდა, მამაჩემი უკვე დამალული იყო, თუმცა გასროლის ხმა ყველამ გაიგო. მიუხედავად იმისა, რომ მთელი ეს ძალადობის სცენა საკუთარი თვალით ნახეს, მეზობლები პოლიციას ჩემს წინააღმდეგ აქეზებდნენ, ლალას გარეგნობის გამოა ეს კაცი გაგიჟებულიო. მე მარცხვენდნენ, როგორ ვიკადრე და მამის წინააღმდეგ პოლიციას როგორ დავურეკე. თვითონ პოლიციას მეუბნებოდა, არ წახვიდე პროკურატურაში, ჩვენ მოგიგვარებთ შინაურულად, როგორც ამას ვაგვარებთ სხვაგანო. ამ პერიოდში უკვე ინფორმირებული ვიყავი და ვიცოდი, სამართლებრივად რა ენაზე უნდა მესაუბრა პოლიციასთან. დავემუქრე, თუ ახლავე არ მიხედავთ თქვენს საქმეს, გენ. ინსპექციას შევატყობინებ თქო. ამის მერე ყველა პროცედურა ისე შეასრულეს, როგორც საჭირო იყო. მამა დააკავეს. თოფი ვერ იპოვნეს. დედა ისევ უარზე იყო, თოფი არ ქონიაო…“

—————————————–
მამაჩემი გირაოს სანაცვლოდ გაათავისუფლეს და სასამართლო დავა ახლაც მიმდინარეობს. საქმე აღძრულია ოჯახში ძალადობის მუხლით და დამამძიმებელ გარემოებად ჰომოფობური მოტივია მიჩნეული. ყველა ნათესავი დავკარგე, არვინ გაამართლა ჩემი საქციელი მამას რომ ვუჩივლე. ზოგი იმასაც მეუბნება, კარგი გოგო რომ გახდე, იმიტომ გცემსო. არ ვდარდობ ნათესავების დაკარგვას. ერთადერთი ბიძაჩემთან მაქვს კარგი ურთიერთობა, არასდროს მამტყუნებს ჩემს საქციელში.
ვცდილობ ჩემი ცხოვრება თავიდან ავაწყო. ერთადერთი სიკეთე, რაც მამაჩემისგან დამრჩა მანქანების მექანიკის ცოდნაა. წელს ჩავაბარე პროფესიულ სასწავლებელში შენობებისა და ავტომობილების ელექტროობის მიმართულებით. ერთადერთი გოგო ვარ ამ სპეციალობაზე. საბოლოო ჯამში მინდა პროფესიონალი ავტოშემკეთებელი გავხდე. სხვანაირად გამიჭირდება კაცებით დასაქმებულ სფეროში თავის დამკვიდრება. ალბათ, ორმაგი შრომა მომიწევს ამისთვის, მაგრამ არ მეშინია.

ძალადობის წინააღმდეგ 18 წლის ასაკიდან ვიბრძვი. შეიძლება შორიდან გონია ხალხს, რომ ძალადობა სადღა ხდება, მაგრამ მე ვიცი რა ხდება რეგიონებში, სოფლებში, სადაც გოგოების ხმა არავის ესმის და ამ გოგოებმაც არ იციან როგორ დაიცვან თავი ან რცხვენიათ ამაზე საჯაროდ საუბრის. ამ თემაზე ხმამაღლა იმიტომ ვსაუბრობ, რომ თუ ვინმეს ჩემი ისტორია მიწვდება, დაინახონ, რომ ძალადობა არაა საბოლოო განაჩენი. სასამართლოში ადვოკატად ვერ გამოვდგები, მაგრამ იმით მაინც დავეხმარები, ინფორმაცია მივაწოდო, სად უნდა მივიდნენ, ვის მიმართონ და როგორ დაიხსნან თავი ტერორისგან.

ავტორი: მაიკო ჩიტაია
ფოტო: ნინა ბაიდაური

The post ლალა მიქელაძე, 24 წლის, ქუთაისი appeared first on WomenOfGeorgia.

18 წლის ვიყავი, სოხუმიდან ქუთაისში რომ წამოვედი სასწავლებლად. ტექნიკური საგნები მიყვარდა და ინჟინერობა გადავწყვიტე. ოჯახის, განსაკუთრებით მამის სურვილი იყო თეთრი ხალათი ჩამეცვა, მაგრამ მაინცდამაინც არ მხიბლავდა იოდი და ბამბა. მერე მირჩევდნენ,  ქალი ხარ და პედაგოგიურში ჩააბარე, სახლშიც იქნები და უმაღლესსაც დაამთავრებო. მაგრამ, ამბიცია მქონდა, უფრო რთულ საქმეს შევჭიდებოდი და დამემტკიცებინა, რომ მიუხედავად ჩემი სქესისა, შემეძლო „კაცების“ პროფესიას დავუფლებოდი.

ვიცოდი, ქუთაისში მრავალპროფილური პოლიტექნიკური ინსტიტუტი იყო. ჩავაბარე მსუბუქი  მრეწველობის ფაკულტეტზე, სპეციალობა „ტყავის ნაკეთობათან ტექნოლოგია და კონსტრუირება“.  ინსტიტუტში გავიცანი ჩემი მომავალი მეუღლე, დავქორწინდით და დავრჩი საცხოვრებლად ქუთაისში.  

ჩემი ცხოვრების ყველაზე ბედნიერი და ურთულესი პერიოდები აფხაზეთში გავიარე. ზოგჯერ ვფიქრობ, ჯადოსნური საშლელი რომ მქონდეს, ამოვშლიდი ჩემი მეხსიერებიდან იმ ტრაგიკულ დროს. მაგრამ, გახსენება და ომის გადააზრება ძალიან მნიშვნელოვანია ისტორიული შეცდომების დანახვისთვის. ამიტომაც უნდა ვისაუბროთ ამ თემაზე.

1992  წლის 9 მაისს დაგვირეკეს სოხუმიდან,  რომ ჩემი დის ქმარი გუმისთის ხიდთან დაიჭრა და თბილისში გადააფრინეს სამხედრო თვითმფრინავით. მე და ჩემი მეუღლე  სასწრაფოდ თბილისში გამოვემგზავრეთ ქუთაისიდან. 19 დღე იცოცხლა. თბილისიდან 28 მაისს სამხედრო თვითმფრინავით გადმოვფრინდით ბაბუშერაში. აფხაზეთში დავკრძალეთ.  

თითქმის ერთი თვე წამოსულები ვიყავით ქუთაისიდან. სატელეფონო კავშირი არ იყო. სოხუმი ინტენსიურად იბომბებოდა. სასწრაფოდ უნდა დაგვეტოვებია აფხაზეთი საკუთარი სიცოცხლის შესანარჩუნებლად. დედა და მამა არ წამოვიდნენ, ჯერ ერთი იმიტომ რომ ჩემი ძმა, სიძე და დისშვილი იბრძოდნენ, მეორეც მამას წარმოუდგენლად მიაჩნდა საკუთარი სახლის დატოვება. სოხუმი არასდროს დაეცემაო, ამბობდა და მართლაც ყველას გვჯეროდა ამისი.

ოჯახის წევრები და ნათესავები ალბათ 12 -მდე ადამიანი ფეხით წამოვედით ბაბუშერის აეროდრომისკენ. საავტომობილო გზა ტამიშთან ჩაკეტილი ქონდა მტერს, საზღვაო მიმოსვლა საშიში იყო. დაახლოებით 40 კილომეტრი ვიარეთ.  ბაბუშერის პატარა აეროდრომი ნაომარი ველივით დაფარული იყო დაჭრილი ჯარისკაცებით და შაოსანი ქალებით, პატარა ბავშვებით და მოხუცებით.

არც კი მახსოვს, რამდენი დღე და ღამე  ველოდებოდით თვითმფრინავს, რომელიც სამშვიდობოს გამოგვიყვანდა. განა არ დაფრინავდნენ, მაგრამ ჩამოყვებოდნენ პარლამენტარები და მიყვებოდნენ უკან, სამხედროები თვითმფრინავს არ გვაკარებდნენ, ჩვენც  ველოდით, როდის გადაგვარჩენდნენ. მახსოვს სამხედრო მანქანებით ცხელი პური მოქონდათ და ხალხს ურიგებდნენ, უფრო სწორად დაყრიდნენ და მშიერი ხალხი ესეოდა.

ერთ საღამოს, უკვე ბინდებოდა, როგორც იქნა შეგვამჩნიეს ჯარისკაცებმა და თვითმფრინავში ასვლის უფლება მხოლოდ ქალებს და ბავშვებს მოგვცეს. არ მახსოვს როგორ მოვხვდი თვითმფრინავში. ჩემი მეუღლე იხსენებს, შენ ვერ ამოხვედი და მერე  ჯარისკაცებმა ტრაპის მოაჯირიდან ამოგიყვანესო. სტრესისგან წაშლილია ეს ჩემი მეხსიერებიდან. მახსოვს დაბინტული მეომრები საკაცეებზე მთელ თვითმფრინავში, ხალხი ფეხზე იდგა, სავარძელზე არავინ ოცნებობდა. რომ ავფრინდით უკვე კარგად ბნელოდა.  ტამიშს რომ მივუახლოვდით ცა განათდა, ვხედავ ფანჯრიდან, როგორ მოფრინავს ორი ცეცხლოვანი ბურთი ჩვენი თვითმფრინავის მიმართულებით. თვითმფრინავში სამარისებური სიჩუმე ჩამოვარდა, ეს დასასრულია, გავიფიქრე მე და ალბათ ყველამ ჩემსავით. სასწაული იღბლის წყალობით გადავრჩით. თვითმფრინავი მშიდობით დაჯდა თბილისის აეროპორტში.

თბილისში თითქოს სხვა ქვეყანაში აღმოვჩნდით. აქ ხალხი აგრძელებდა ცხოვრებას: ტელევიზორში დუბაის ჩარტერული რეისების რეკლამები გადის, გასართობი პროგრამები უხვად და მოკლე ნიუსები მიმდინარე ბრძოლაზე, რომელიც სადღაც აფხაზეთში თურმე მიმდინარეობს. აქ ხალხი თავისი ცხოვრებით ცხოვრობს, არც იციან რა ხდება  ქვეყანაში. ეგზისტენციალური შოკი დაგვემართა. იკარუსის მძღოლს ქუთაისში არ მოვყავდით, ფული არ გვქონდა საკმარისი. შევპირდით, ქუთაისში რომ ჩავიდოდით, იქ გადავუხდიდით. სახლს რომ მივუახლოვდით მეზობლის ბავშვების ხმა მოგვესმა – შეხედეთ ცოცხლები ყოფილან, გადარჩნენ!

ჩემს მშობლებსაც მოუწიათ სოხუმის დატოვება მამას ბოლომდე სჯეროდა, რამდენიმე დღით წავალთ და უკან მალე დავბრუნდებითო. პატარა გოჭი დატოვა ეზოში, ნანატრი შვილიშვილის დაბადების დღისთვის. დარდობდა, საჭმელი არ დამიტოვებია მისთვისო, ჩქარობდა დაბრუნებას.  სოხუმი მალე დაეცა.

სადარდებელი გვქონდა ჩემი ძმის და სიძის ამბავი. არავითარი ცნობა არ მოდიოდა ჩვენამდე. დედაჩემის დარდიან თვალებს ვეღარ ვუძლებდი და სახლში გვიან შემოვდიოდი, ეძებდა ჩემს თვალებში პასუხს და ვერ პოულობდა. გამთენიისას,  ხმა შემომესმა ეზოდან. ჩავედი და ორი ტალახიანი კაცი დავინახე – უცხო ხმა, წვერი, ავტომატები ხელში. ძლივს ამოვიცანი ჩვენები. გადარჩნენ. ჩვენც გადავრჩით. მამამ ვერ გაუძლო დარდს, 69 წლის ასაკში სევდისგან ძალიან მალე გარდაიცვალა.

ჩვენს სახლში ქუთაისში ცხოვრობდა აფხაზეთიდან დევნილი 16-მდე ადამიანი. დევნილთა შემწეობით და კუპონებით ვცხოვრობდით: ჰუმანიტარული ლობიო, ბრინჯი, რძის ფხვნილი, კვერცხის ფხვნილი, საპონი. ჩემი მეუღლე ღამის 2 საათიდან მიდიოდა პურის მოსატანად. სადილს რომ ვამზადებით ჯერ ბავშვები ჭამდნენ, მერე მოხუცები და თუ რამე დარჩებოდა – ჩვენ. თუ სტუმარიც შემოგვისწრებდა მაშინ მოხალული მუხუდოს ყავაც გვყოფნიდა.

მახსოვს, ერთი გაზაფხული, აღდგომა ახლოვდებოდა.  წვიმიან დღეს სამუშაო საათების ბოლოს, რა თქმა უნდა ფეხით,  წამოვედი სახლისკენ. გზად ერთ-ერთ „კომერციულ“ მაღაზიაში, კვერცხი ვიყიდე. გახარებულმა 20 ცალი კვერცხი ჩავაწყობინე ქაღალდის პარკში – სააღდგომოდ ნამდვილი წითელი კვერცხი გვექნება. მოვდივარ ბედნიერი ჩემი სიმდიდრით – ცალ ხელში და მეორეში გაშლილი ქოლგა. უეცრად, გავიგონე მანქანის ყურისწამღები მუხრუჭის ხმა და გოგონების შეკივლება. დავინახე როგორ მივარდა ორი სამხედრო ფორმაში ჩაცმული ბიჭი ერთ გოგოს  და თავით აგდებენ მანქანის უკანა სავარძელზე. თან კარის დაკეტვას ცდილობდნენ, ამ გოგოს ფეხები ვერ მოაკეცინეს და გამეტებით ურტყამენ კარს. მეორე გოგონამ გაქცევა მოასწრო. ინსტინქტურად დავკეცე ქოლგა, მივვარდი მოძალადე ბიჭს და ლანძღვით და შეგონებით, ვურტყამ გამეტებით, თან კვერცხები სათითაოდ ცვივა პარკიდან. მივხვდი, რომ ასე ვერ მოვერეოდი, გავითავისუფლე ხელები, ვწვდი ამ ბიჭს მოვქაჩე, დავინახე გოგონამ როგორ დააღწია თავი და გაიქცა. წარმოვიდგინე ჩემ შვილზე რომ ეძალადა ასე ვინმეს.   მოძალადე ბიჭიც მიხვდა, რომ ვერ აისრულა ჩანაფიქრი და მე შევრჩი ხელში. გადმოიღო ავტომატი და მომაბჯინა. ვფიქრობდი, ნეტა დამარტყას და არ მესროლოს-თქო. მაგინებდა უშვერი სიტყვებით და მოკვლით მემუქრებოდა. კიდევ კარგი მეორე ბიჭი მოეგო გონს, ძალით ჩასვა მანქანაში და გაიქცნენ.

ჩამოვჯექი იქვე ბორდიულზე, თავზე მაწვიმდა, ვეღარაფერს ვგრძნობდი, ყველა კუნთი მტკიოდა, ერთიანად მოვწყდი. არ ვიცი რამდენი ხანი ვიჯექი წვიმაში სველ ასფალტზე.    მეუღლე შეშინებული და გაფითრებული მისმენდა გვიან სახლში მისულს. არც კი ვიცი ის გოგო ვინაა, სადაა, მაგრამ დღემდე სიხარული მეუფლება, მისი გადარჩენა რომ შევძელი.

დრო სწრაფად იცვლებოდა და საინჟინრო განათლება ნაკლებ საინტერესო გახდა.

2001 წლიდან სახალხო დამცველის აპარატში დავიწყე საქმიანობა, ხოლო 2002 წლიდან ჩემმა მეგობარმა და თანამოაზრემ ახლადშექმნილ არასამთავრობო ორგანიზაციაში მიმიწვია.

ნორვეგიის ლტოლილთა საბჭომ  ორგანიზაციას პედაგოგთა კავშირი „განთლება და სამყარო“ დიდი შესაძლებლობები მისცა იმისთვის რომ განვითარებულიყო. გავიარეთ უამრავი საგანმნთლებლო ტრენინგი.  2002 წელს პირველად გავაცნობიერეთ რას ნიშნავდა ადამიანის უფლებები, არაფორმალური განათლება სკოლაში, საზოგადოების ცნობიერების ამაღლება, გენდერი და ტოლერანტობა, ფემინიზმი და მონაწილეობა, ქალთა და ბავშვთა უფლებები. ქალის მონაწილეობა და ჩართულობა ყველა დონეზე. რომ  ქალს შეუძლია ქონდეს პირადი სივრცე და დრო საკუთარი ინტერესებისთვის.

პირველი ტრენინგი  კონფლიქტოლოგიაში ჩაგვიტარდა. სიმულაციური თამაშის დროს ჯგუფები დაიყო და მოვხდვი აფხაზის როლში.  გავიაზრე, რომ აფხაზის ინტერესს ვიცავდი და გამიჩნდა ემპათია აფხაზის მიმართ, სწორედ მანდ დამთავრდა ჩემი აგრესია და მიუღებლობა. ჩვენ სამშვიდობო განათლებას ვუწევთ პოპულარიზაციას და ნდობის აღდგენისთვის ვიბრძვით. ქალთა და გოგონათა ჩართულობა მნიშვნელოვანია სახალხო დიპლომატიაში.

სწავლების ყველა დონეზე, დაწყებითი, საშუალო და უმაღლეს სასწავლებელში სწავლება აუცილებელია მიმდინარეობდეს დემოკრტიულად, ინტერაქტიულად და შემეცნებით.

ბავშვებს დიქტატორული დისციპლინითა და საზეპიროებით კი არ ასწავლო, არამედ თამაშით, შემეცნებითა და საკუთარი აზრის გამოხატვის გზით.

დღეს ახალი გამოწვევების და ახალი იდეების რეალიზაციის წინაშე  ვდგავართ. აფხაზი და ოსი პარტნიორების თანამონაწილეობით ახალ პროექტებს ვგეგმავთ. პოპულარიზაციას ვუწევთ სამშვიდობო განათლებას და ვისწრაფით ევროპული პროდასავლური სწავლებისკენ, საქართველომ გააკეთა თავისი ისტორიული არჩევანი და არ გადაუხვევს მას.“

The post მერი ლობჟანიძე, 62 წლის, ქუთაისი appeared first on WomenOfGeorgia.