შიდა ქართლი Archives - WomenOfGeorgia https://womenofgeorgia.ge/category/რეგიონები/შიდა-ქართლი/ WomenOfGeorgia Mon, 01 Feb 2021 21:45:42 +0000 ka-GE hourly 1 https://womenofgeorgia.ge/wp-content/uploads/2021/02/cropped-download-32x32.png შიდა ქართლი Archives - WomenOfGeorgia https://womenofgeorgia.ge/category/რეგიონები/შიდა-ქართლი/ 32 32 თამარ წერაძე, 41 წლის, დუშეთის შეზღუდული შესაძლებლობის პირთა პანსიონი https://womenofgeorgia.ge/%e1%83%97%e1%83%90%e1%83%9b%e1%83%90%e1%83%a0-%e1%83%ac%e1%83%94%e1%83%a0%e1%83%90%e1%83%ab%e1%83%94-41-%e1%83%ac%e1%83%9a%e1%83%98%e1%83%a1-%e1%83%93%e1%83%a3%e1%83%a8%e1%83%94%e1%83%97%e1%83%98/ Wed, 02 Dec 2020 21:42:40 +0000 https://womenofgeorgia.ge/?p=3653 „გალში დავიბადე. სრულიად ჯანმრთელი ბავშვი ვიყავი. ალბათ, იმიტომ, რომ მნიშვნელოვანი აცრა არ გამიკეთეს, 5 წლის ასაკში პოლიომიელიტის ვირუსი შემეყარა. სოფელში ისე ვერ მიმკურნალეს, როგორც საჭირო იყო – ხერხემლიდან არასწორად ამომიღეს დიდი რაოდენობის სითხე და რაღაც ნაწილი მაშინ დაზიანდა. მას მერე, ფეხზე აღარ დავმდგარვარ. ამ მდგომარეობის...

The post თამარ წერაძე, 41 წლის, დუშეთის შეზღუდული შესაძლებლობის პირთა პანსიონი appeared first on WomenOfGeorgia.

]]>
„გალში დავიბადე. სრულიად ჯანმრთელი ბავშვი ვიყავი. ალბათ, იმიტომ, რომ მნიშვნელოვანი აცრა არ გამიკეთეს, 5 წლის ასაკში პოლიომიელიტის ვირუსი შემეყარა. სოფელში ისე ვერ მიმკურნალეს, როგორც საჭირო იყო – ხერხემლიდან არასწორად ამომიღეს დიდი რაოდენობის სითხე და რაღაც ნაწილი მაშინ დაზიანდა. მას მერე, ფეხზე აღარ დავმდგარვარ.
ამ მდგომარეობის გამო, ბიოლოგიურმა დედამ უარი თქვა, ჩემზე ეზრუნა და სხვას მიმაშვილა. მზია გასაშვილი მართლაც ადამიანი აღმოჩნდა – თავად დაოჯახებული იყო, მაგრამ შვილი არ ჰყავდა და ჩემზე მზუნველობა თავის თავზე აიღო. იმ პერიოდში ეტლი თვალითაც არ გვქონდა ნანახი და თუ სადმე სატარებელი ვიყავი, დედას ხელით დავყავდი. ერთხელ, მახსოვს, სიცხიანი ექიმთან მივყავდი წვიმაში და ქუჩაში პატარა გოგო დავინახეთ, მზია დედამ ისიც სახლში წამოიყვანა და დღეს ეს გოგო ჩემი დობილია. აი, ასეთი საოცარი ადამიანია ჩემი გამზრდელი დედა.
ქმრის გარდაცვალების მერე, დედაჩემს ძალიან გაუჭირდა ჩემი მოვლა. მეც გავიზარდე და ჩემი ხელში აყვანა და ისე გადაადგილება მარტივი აღარ იყო. მთელი დღე ერთი მომვლელი მარტო მე მჭირდებოდა. იმ პერიოდში აფხაზეთშიც დაიძაბა ვითარება და ეკონომიურად ძალიან გაგვიჭირდა. დედა იძულებული იყო, სამუშაო მოეძებნა და მე მზრუნველის გარეშე ვრჩებოდი. ამიტომ, ერთობლივი გადაწყვეტილებით, სენაკის ბავშვთა პანსიონში გადმოვედი საცხოვრებლად.
სენაკის სახლში ბევრი ძალადობა და უსამართლობა ხდებოდა, თუმცა მე ამ ძალადობას მხოლოდ იმიტომ გადავურჩი, რომ პატრონი მყავდა. დედაჩემი თითქმის ყოველ კვირას ჩამოდიოდა ჩემს სანახავად, მოჰქონდა ტკბილეული და საჩუქრები. დღესასწაულებზე კი, გალში მივყავდი. თუ ჩამოსვლას ვერ ახერხებდა, დირექტორთან ჰქონდა ყოველდღიური სატელეფონო საუბარი და ჩემს ამბავს კითხულობდა, ამიტომ, იმდენს ვერ მიბედავდნენ. იცოდნენ, დედაჩემის რისხვას ვერ გადაურჩებოდნენ.
დედასთან კონტაქტი აფხაზეთის ომის დროს შეწყდა. მესმოდა ამბები, რომ აფხაზეთში საშინელება ხდებოდა, სოფლები იბომბებოდა. იმ პერიოდში სატელეფონო ხაზებიც დაზიანებული იყო და ცოცხლები იყვნენ თუ მკვდრები, ესეც არ ვიცოდი. სოხუმის დაცემიდან რამდენიმე თვეში, დირექტორის კაბინეტში დამიბარეს და ტელეფონის ყურმილი მომაწოდეს. მეორე ხაზზე დედაჩემის ხმა გავიგონე – დედიკო, ცოცხალი ვარ და სამშვიდობოს ვარო. მეორედ დავიბადე. დედამ თბილისში ჩამოაღწია და რთულ 90-იანებში თავს ძლივს ირჩენდა. ამიტომ, მე ისევ სენაკში დავრჩი და დისტანციური კონტაქტი გვქონდა.
15 წლამდე ეტლი არ მყოლია, ხოხვით გადავაადგილდებოდი. ერთი ეტლი დირექციას კაბინეტში ჰქონდა შენახული, სტუმრებისთვის კონცერტებს რომ ვაწყობდით, მაშინ გამოჰქონდათ და მათ დასანახად გვსვამდნენ. იმ პერიოდში ბევრი უცხოელი მოდიოდა, მაგრამ სულ ცდილობდნენ, მე და ჩემნაირი შეზღუდვების მქონე ბავშვები არ გამოვეჩინეთ – რომ არ ენახათ, რა დღეში ვიყავით. ერთხელ, ამერიკელები გვესტუმრნენ და პირადად მე, ”მუსტანგის” ფირმის წითელი ეტლი მაჩუქეს. სტუმრები წავიდნენ თუ არა, ეტლიდან ჩამომაგდეს და გააქრეს. ალბათ, გაყიდეს.
პირველი საკუთარი ეტლი მას მერე მივიღე, როცა პარლამენტმა ”შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე ადამიანების თანასწორუფლებიანობის შესახებ” კანონი მიიღო. დაახლოებით, 1995 წელი იქნებოდა. მაშინ გარდატეხის ასაკში ვიყავი და ეტლი ძალიან ვიუხერხულე. ასე მეგონა, ეტლში თუ ჩავჯდებოდი, ჩემი ცხოვრება დასრულდებოდა. ვფიქრობდი, რომ ეტლი იქნებოდა სტიგმა, რომელიც ხელს შემიშლიდა ურთიერთობებში. არავის უსწავლებია ჩემთვის, რომ ეტლი ჩემი შესაძლებლობაა, ჩემი ფეხებია, ღია კარია სხვადასხვა სივრცეებში შესაღწევად. ეს ცოტა გვიან გავიაზრე, მაშინ, როცა უკვე სრულწლოვანი გავხდი და დუშეთის პანსიონში გადმოვედი. მანამდე იზოლაციაში ვცხოვრობდი.
დუშეთის შშმ პირთა პანსიონში ბევრად უფრო თავისუფალი და დამოუკიდებელი ცხოვრებით ვცხოვრობ. აქამდე მექანიკური ეტლით თუ დავდიოდი, დღეს ელექტრო ეტლი მყავს და ძალდაუტანებლად შემიძლია გარეთ გასვლა, ქალაქში, მაღაზიაში წასვლა საყიდლებზე. ერთი, რაც ხელს მიშლის, არაადაპტირებული გარემოა: არცერთი საზოგადოებრივი ტრანსპორტი, მაღაზია თუ აფთიაქი, ადაპტირებული არაა. ამიტომ, ხშირად, ადამიანების შეწუხება მიწევს, ჩემთვის საჭირო ნივთები რომ მიყიდონ.
პანდემიამდე გარეთ უფრო ხშირად გავდიოდი და თბილისშიც ბევრჯერ ჩავსულვარ დედაჩემისა და ჩემი მეგობრების სანახავად. ერთხელ, ქორწილშიც კი ვიყავი დაპატიჟებული – პანსიონმა ადაპტირებული მანქანა გამომიყო და დარბაზში რომ შევედი, გაოცებული სტუმრები ტაშით შემეგებნენ იმის აღსანიშნავად, რომ ეტლით მოვახერხე, სტუმრებს შორის ვყოფილიყავი. წარმოიდგინეთ, მსგავსი რამ როგორ უკვირთ ადამიანებს, არადა ადაპტირებული სივრცეები რომ იყოს, უფრო ხშირად დაგვინახავდნენ და ჩვენც ამ საზოგადოების ჩვეულებრივი ნაწილი გავხდებოდით.
როცა სადმე ვარ წასასვლელი, წინასწარ ვიკვლევ, არის თუ არა ადაპტირებული ტრანსპორტი, სასტუმრო ან კაფე, რადგან ხელში აყვანა და ადამიანების შეწუხება, ჯერ ერთი, არ მსიამოვნებს და შეურაცხმყოფელია, მეორეც, ჩემი ხერხემლისთვის უხეში გადაადგილება არ შეიძლება. ამიტომ, ხშირად, გარეთ გასვლაზე უარს ვამბობ.
დუშეთის პანსიონში ჩემი პატარა ოთახი მაქვს და ჩემს ფისოსთან ერთად ვცხოვრობ. გარდა პენსიისა, რომელიც 250 ლარია, ჩემი საქმიანობიდანაც მაქვს მცირედი შემოსავალი. დედასთან დაბრუნებაზე მიფიქრია, თუმცა ჩემი ეკონომიკური მდგომარეობისა და სერვისების გათვალისწინებით, ვფიქრობ, პანსიონში ცხოვრება უფრო გამიადვილდება. ყველაზე მეტად, არ მიდა, ვინმეს დავაწვე ტვირთად და სხვისი მოსავლელი გავხდე. პანსიონში კი ადამიანებისთვის, ვინც მეხმარება, ეს მათი სამსახურია. ასე, რომ ჩემთვისაც უფრო კომფორტული და ნაკლებად უხერხულია მათი მომსახურებით სარგებლობა.
ერთადერთი სიკეთე და ცოდნა, რაც სენაკის თავშესაფრიდან დამრჩა, ქსოვაა. ჯერ წინდების ქსოვა დავიწყე და იქაურ ბავშვებს თბილ წინდებს ვუქსოვდი, ახლა უკვე ნებისმიერი სირთულის ტანსაცმლისა და ოთახის ჩუსტების მოქსოვა შემიძლია. შეკვეთებს, ძირითადად, დუშეთის პანსიონის პერსონალისგან ვიღებ, რადგან ჯერ ბევრი არ მიცნობს და ისეთ სივრცეებზე, სადაც გავყიდი, ხელი არ მიმიწვდება. ამ პანდემიის დროს, საქსოვი ძაფების ყიდვის პრობლემაც შემექმნა, ამიტომ, თანამშრომლები მჩუქნიან და მეც ვქსოვ და ვქსოვ ამ კარანტინში. პანდემიამ უფრო მეტად შეზღუდა ჩემი გადაადგილება. სულ იმას ვამბობ, როცა კორონა დასრულდება, ძალიან ბევრს ვიმოგზაურებ და უამრავ ადამიანს გავიცნობ.“
ავტორი: მაიკო ჩიტაია
ფოტო: გედა დარჩია
პროექტი ხორციელდება გაეროს ქალთა ორგანიზაციის მხარდაჭერითა და მდგრადი განვითარების მიზნების ერთობლივი ფონდის ფინანსური ხელშეწყობით, გაეროს ერთობლივი პროგრამის – „სოციალური დაცვის ტრანსფორმაცია შეზღუდული შესაძლებლობების მქონე ადამიანებისთვის საქართველოში“ ფარგლებში.
პუბლიკაციაში/ტექსტში გამოთქმული მოსაზრებები ავტორ(ებ)ისეულია და შესაძლოა, არ გამოხატავდეს გაეროს ქალთა ორგანიზაციის ან მდგრადი განვითარების მიზნების ერთობლივი ფონდის მოსაზრებებს.
UN Women Georgia

The post თამარ წერაძე, 41 წლის, დუშეთის შეზღუდული შესაძლებლობის პირთა პანსიონი appeared first on WomenOfGeorgia.

]]> ნინო დოფიძე, 38 წლის, ხაშური https://womenofgeorgia.ge/%e1%83%9c%e1%83%98%e1%83%9c%e1%83%9d-%e1%83%93%e1%83%9d%e1%83%a4%e1%83%98%e1%83%ab%e1%83%94-38-%e1%83%ac%e1%83%9a%e1%83%98%e1%83%a1-%e1%83%ae%e1%83%90%e1%83%a8%e1%83%a3%e1%83%a0%e1%83%98/ Fri, 09 Oct 2020 20:21:52 +0000 https://womenofgeorgia.ge/?p=3541 „ისე გავიზარდე, არავინ მაგრძნობინებდა და ბავშვობაშიც ვერ ვხვდებოდი, რომ სხვანაირი ვიყავი. ერთ დღეს, როცა გარეთ ბავშვებთან ერთად სირბილი მინდოდა და დედა ვერ მიხსნიდა, რატომ არ მიშვებდა, სარკის წინ დამაყენა და მითხრა, ნუ გავიწყდება, როგორი ხარო. ეს იმიტომ გააკეთა, რომ ჩემს მდგომარეობას ბოლომდე ვერ ვიაზრებდი და...

The post ნინო დოფიძე, 38 წლის, ხაშური appeared first on WomenOfGeorgia.

]]>
„ისე გავიზარდე, არავინ მაგრძნობინებდა და ბავშვობაშიც ვერ ვხვდებოდი, რომ სხვანაირი ვიყავი. ერთ დღეს, როცა გარეთ ბავშვებთან ერთად სირბილი მინდოდა და დედა ვერ მიხსნიდა, რატომ არ მიშვებდა, სარკის წინ დამაყენა და მითხრა, ნუ გავიწყდება, როგორი ხარო. ეს იმიტომ გააკეთა, რომ ჩემს მდგომარეობას ბოლომდე ვერ ვიაზრებდი და ზოგჯერ ეს სახიფათო იყო ჩემი ჯანმრთელობისთვის. ამიტომ, მე არ მაქვს კომპლექსები საკუთარი თავის გამო, უბრალოდ, მინდა, უფრო ჯანმრთელი ვიყო და ვაკეთო ის, რაც მთელი გულით მინდა – ბევრი ვიმუშაო, ვიმოგზაურო და დავიხარჯო. იმაზეც მიფიქრია, ასეთი რომ არ ვყოფილიყავი და ჩემი ცხოვრება სხვანაირი ყოფილიყო, რაღაც მნიშვნელოვანი გამომეპარებოდა. მიყვარს, რომ შემიძლია, ყოველდღიური “ვითომ არაფერი” მიხაროდეს.
რუსთავში ვსწავლობდი, სადაც ხერხემლის დაავადებების სპეციალური სკოლა-ინტერნატი არსებობდა, 9 კლასი იქ დავამთავრე. ეს სკოლა ყველანაირად იყო აღჭურვილი იმისთვის, რომ ჩვენ სწავლისა და რეაბილიტაციის სათანადო პირობები გვქონოდა. მაგალითად, კლასში სპეციალური საწოლები იდგა – გაკვეთილის დროს ვიწექით და სამკერდეებით ვწერდით. სკოლას ცალკე კორპუსი ჰქონდა, სადაც ყოველდღიურად გვიკეთდებოდა ფიზიოთერაპია, მასაჟი, ანალიზები და სხვადასხვა პროცედურები. 90-იან წლებში, რა თქმა უნდა, ყველაფერი აირია და შეწყდა, მაგრამ სამედიცინო სერვისი და პროცედურები არც მაშინ მოგვკლებია.
9 კლასი რომ დავამთავრე, სკოლა ხაშურში გავაგრძელე. ახალ გარემოს ადვილად შევეგუე, დისკომფორტი არ მქონია, მეგობრული და თბილი გარემო დამხვდა.
ჩემი ექიმი სულ მეუბნებოდა, რომ სახლში უნდა ვყოფილიყავი, მუდმივად მევარჯიშა და მასაჟები გამეკეთებინა. ჩემი დაავადება პროგრესირებდა და მირჩევდა, რომ სწავლის გაგრძელებაზე არ მეფიქრა, რადგან შეიძლება უფრო ცუდად ვყოფილიყავი. მაშინ ცოტა გულუბრყვილო ვიყავი და ბოლომდე ვერ ვიაზრებდი, რასაც ის მეუბნებოდა. სხვათა შორის, ჩემი მშობლებისთვისაც იგივე ჰქონდა ნათქვამი, მაგრამ მათ ჩემთვის არასოდეს აუკრძალავთ უმაღლესში სწავლაზე ფიქრი. ბავშვობიდან დამოუკიდებელი ვიყავი და ჩემით გადავწყვიტე ჩაბარებაც, ჩემით ვემზადებოდი და ვარკვევდი, სად შევძლებდი „ჩაწყობის“ გარეშე ჩაბარებას. ჩემი კლასელები სასულიერო სემინარიაში აბარებდნენ, ამიტომ, მეც გადავწყვიტე, ქრისტიანული ხელოვნების ფაკულტეტზე მეცადა და წარმატებით ჩავირიცხე.
ექიმებთან სიარული და წოლითი რეჟიმი ხშირად მიწევდა, ჩემი ერთადერთი გასართობი წიგნი იყო – ბავშვობიდან მკითხველი ვარ. ზაფხულობით, რამდენიმე თვეს სოფელში ვატარებდი, სადაც მამაჩემი მანქანით წამაღებინებდა ხოლმე წიგნებს და ბევრს ვკითხულობდი. ამიტომ, ბიბლიოთეკასთან განსაკუთრებული დამოკიდებულება მაქვს. სულ წიგნების დანაკლისი მქონდა, მინდოდა, ბევრი წიგნი მქონოდა, მაგრამ ახალ წიგნებზე წვდომა მაშინ რთული იყო. სტუდენტობის დროსაც, ჩემს მეგობრებს სულ ვთხოვდი, თანამედროვე ქართველი მწერლები და ახალი წიგნები ეთხოვებინათ და ბევრი რამ სწორედ მაშინ წავიკითხე. ყოველგვარი პათეტიკის გარეშე, ლიტერატურა ჩემთვის ყველაფერი იყო – მეგობარიც, მთაში ასვლაც და საზღვარგარეთ მოგზაურობაც. ლიტერატურამ ბევრი კარი გამიხსნა, რომლის ნახვისა და განცდის საშუალებაც რეალურ ცხოვრებაში არ მომეცა. შემიძლია ვთქვა, რომ ლიტერატურა ჩემთვის გადამრჩენელიც კია.
2005 წელს სწავლა დავამთავრე და ხაშურში დავბრუნდი. სულ მინდოდა, ჩემს ქალაქში მემუშავა და აქ შემეცვალა რამე. ამიტომ, თბილისში დარჩენასა და სამუშაოდ წასვლაზე არასოდეს მიფიქრია. ხელოვნების მასწავლებლობა მინდოდა. ხაშურისა და სურამის ყველა სკოლა შემოვიარე, განცხადებებიც დავტოვე, მაგრამ ყველგან უარს მეუბნებოდნენ. მაგალითად, ერთ-ერთ სკოლასთან მიმოწერის დროს მითხრეს, რომ ვაკანსია ჰქონდათ და გასაუბრებაზე დამიბარეს. შეხვედრაზე რომ მივედი და დირექტორმა დამინახა, იმდენად შეცბა, სახეზე დაეტყო ეს ყველაფერი. ის ადგილი აღარ გვაქვსო, თუ რაღაც გაუგებარი პასუხი მითხრეს. კიდევ ერთი შემთხვევა მახსენდება, ერთ-ერთ მუზეუმში მივედი და გამომისტუმრეს, ადგილები არ გვაქვსო, მაგრამ მალევე გავიგე, რომ სხვა მიიღეს.
მოკლედ, ჩემთვის ადგილი არსად გამოჩნდა მანამ, სანამ დავით წიქარიშვილი არ გავიცანი, რომელიც მაშინ კულტურის გაერთიანების უფროსი იყო. მეზობელმა მირჩია, ძალიან კარგი ადამიანია და მას დაელაპარაკე შენს სამსახურზეო. მართლაც, მივედი და ადამიანმა, რომელსაც პირველად შევხვდი, მთელი ორი საათი დამითმო. ამ საუბრის მერე მითხრა, ხვალ საბუთები მოიტანე და მუშაობას დაიწყებო. ძალიან გამიკვირდა და არ მჯეროდა, მაგრამ იმ დღიდან დათო გახდა ჩემი მფარველი და მერე უკვე მეგობარიც. ზოგადად, გარემოსთან შეგუება მარტივი არ იყო და ყველაზე მეტად ადამიანებს იმას ვერ ვპატიობ, თუ ვინმეს ნათესავი, ახლობელი არ ხარ ან რამეს არ წარმოადგენ, ადამიანად არ აღგიქვამენ და პატივს არ გცემენ.
შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე ადამიანი, რომელიც შეიძლება ვერ მუშაობს და მშობლები არ ჰყავს, საკუთარი პენსიით ამ ქვეყანაში თავს ვერ ირჩენს. მე, მაგალითად, პენსია საკუთარ წამლებში არ მყოფნის და არ არსებობს პროგრამა, რომელიც თუნდაც იმ წამალს დააფინანსებს, რომელსაც მუდმივად საჭიროებს შშმ ადამიანი. ერთხელ რეანიმაციაში მოვხვდი, 2000 ლარამდე დაგვეხარჯა და მხოლოდ 500 ლარი დამიფინანსა სახელმწიფომ. სპეციალური საჭიროებების მქონე ადამიანებს სახელმწიფო უნდა ეხმარებოდეს და მაგალითად, როცა ასაკოვან ადამიანებს პენსიას უზრდის, ეს შშმ ადამიანებსაც უნდა გვეხებოდეს.
ბავშვთა და მოზარდთა შემოქმედებითი განვითარების ცენტრში, სადაც ახლა ვმუშაობ, თავიდან ხელოვნების ისტორიის წრე მქონდა, მაგრამ დაინტერესება დიდად არ იყო. ჩვენი ცენტრის მუშაობის მთავარი პრინციპია, ბევრი მოსწავლე იყოს და ბევრმა მიიღოს სარგებელი, მერიამ რომ დააფინანსოს. ამიტომ, ამ რაოდენობის გამო, ჩემი წრე უნდა დახურულიყო. ამავე ცენტრში ცოტა ხანს ინგლისურს ვასწავლიდი პატარა ასაკის ბავშვებს, რადგან იმ დროს ინგლისურის მასწავლებელი წავიდა ცენტრიდან. მე სპეციალისტი არ ვარ და ერთი სული მქონდა, როდის მოვიხსნიდი ამ პასუხისმგებლობას. მოკლედ, ჩემს ხელმძღვანელობას ვუთხარი, მოეძებნათ ინგლისურის სპეციალისტი და რაც ყველაზე ძალიან მიყვარს, მე იმას გავაკეთებდი. მაშინვე დამთანხმდნენ და მკითხველთა კლუბი შევქმენი. კლუბი მეხუთე წელია არსებობს, აქ ძალიან კომფორტული გარემო შეიქმნა როგორც ჩემთვის, ისე ბავშვებისთვის. ჩემი მიზანია, ბავშვებმა რაც შეიძლება მეტი ინფორმაცია მიიღონ თანამედროვე ლიტერატურაში მიმდინარე პროცესებსა და თანამედროვე ავტორებზე, ანუ მეტ აქცენტს ვაკეთებთ იმაზე, რაც სკოლაში არ ისწავლება. გაკვეთილის დროს, არაფერს ვკითხულობთ, ეს ძალიან მოსაწყენი პროცესია და არც იმას ვავალებ, რომ ერთ კვირაში რომელიმე წიგნი წაიკითხონ. ჩემი მეთოდი ასეთია – ახალ წიგნსა და ავტორზე ბავშვებისთვის საინტერესო პრეზენტაციას ვამზადებ და შემდეგ ამ წიგნის შინაარსიდან გამომდინარე, მათთან ერთად სხვადასხვა აქტივობებს ვაკეთებ. მაგალითად, წიგნი „ბალადა გატეხილ ცხვირზე“ როცა ავუხსენი, ბავშვებს ფურცლები დავურიგე და ვთხოვე, სკოლის ჭიშკარი ისე დაეხატათ, როგორიც მათ წარმოსახვაშია. ეს წიგნი მოზარდ ბიჭზეა, რომელსაც სკოლის ჭიშკარი ჯოჯოხეთის კარიბჭედ აქვს აღწერილი, რადგან სკოლას ვერ იტანს. ჩემი თხოვნის შემდეგ, 10-დან 9 ბავშვის ნახატში ჩანდა, რომ სკოლა მათთვისაც საშინელებაა. ამაზე ისე ვინერვიულე, თავი ძლივს შევიკავე, არ მეტირა. ზოგადად, ბავშვები ბევრ რამეს მიყვებიან, რადგან მათ ძალიან სჭირდებათ იმის გაზიარება, რა არ მოსწონთ სკოლაში. დღევანდელი სკოლა ვერ ეწევა ბავშვების განვითარებას და მათთვის გაკვეთილი უკვე რუტინული პროცესია, სადაც საინტერესო არაფერი ხდება. გარდა ამისა, ბავშვებს ყველაზე მეტად იმის შეგრძნება სჭირდებათ, რომ პიროვნებებად აღვიქვამთ. ბავშვებს ჰგონიათ, რომ არაფერი შეუძლიათ და ესეც სკოლის ბრალია. ხშირად მეუბნებიან – „იცით, რა ცუდად ვხატავ?“ „მე წერა საერთოდ არ გამომდის“ და ა.შ. ბავშვებს ბუნებრივად აქვთ ძალიან საინტერესო მოსაზრებები სხვადასხვა თემებზე, მაგრამ იმდენად არ ვახალისებთ მათ, თავისუფლად გამოთქვან აზრები, რომ კომპლექსები აქვთ და სულ რცხვენიათ. შეიძლება ვინმეს გადაჭარბებული ეგონოს, მაგრამ იმდენად საინტერესოა ბავშვებთან ურთიერთობა, რაც არ უნდა ცუდად ვიყო, მათთან კარგად ვხდები.
წლის ბოლოს, საყვარელი წიგნების ან საყვარელი პერსონაჟების პრეზენტაციებს ვაკეთებთ კლუბში, სადაც მოწვეული სტუმრებიც გვყავს, რომლებიც ბავშვებს მათი საყვარელი წიგნების შესახებ უყვებიან. ძალიან გვინდა, მწერლებიც მოვიწვიოთ ხოლმე ჩვენს კლუბში, მაგრამ ყოველთვის მერიდება მათი დაპატიჟების. რაც სხვადასხვა აქტივობების დაგეგმვაში ყველაზე მეტად გვიშლის ხელს, ფინანსებია, რადგან ბავშვებს ვერ ვავალებ ფულის შეკრებას. მინდა, მკითხველთა კლუბი ის კერა იყოს, სადაც ბავშვები რაღაც ახალს გაიგებენ და წაიკითხავენ. ასევე ვცდილობთ, შევქმნდათ კლუბის ბიბლიოთეკაც – ბევრი საინტერესო წიგნი ადგილზე რომ გვქონდეს.
არასამთავრობო ორგანიზაციასთან – “მშობლები განათლებისთვის“ – ვთანამშრომლობ და მათთან ერთად მკითხველთა კლუბში უფროსების ჯგუფიც გავაკეთეთ, სადაც არც ასაკია შეზღუდული და არც სქესი. თვეში ერთხელ უნდა ყოფილიყო ეს შეხვედრები და არა სასწავლო, არამედ, უფრო თავისუფალ სადისკუსიო სივრცედ იყო ჩაფიქრებული. პანდემიამდე ერთი შეხვედრაც მოვასწარით და მომავალშიც ვგეგმავთ ამ შეხვედრების გაგრძელებას.
ძალიან მტკივნეულია, როცა რეალური შესაძლებლობა გეძლევა, საქმე გაქვს და ხელს ვერ კიდებ იმიტომ, რომ პასუხისმგებლობის ვერ იტვირთებ, ვერ ზიდავ და ამიტომ ვერ ახორციელებ შენს მიზნებს. მაინც ძალიან ბედნიერი ვარ, რომ მუშაობა შემიძლია, თან, ბავშვებთან მუშაობა და ჩემ გვერდით სულ არიან ადამიანები, რომლებიც დიდ და სასიცოცხლო ძალას მაძლევენ ხოლმე.”
ავტორი: იდა ბახტურიძე
ფოტოგრაფი: ნინო ბაიდაური

The post ნინო დოფიძე, 38 წლის, ხაშური appeared first on WomenOfGeorgia.

]]> ელენე რატიანი, 48 წლის, ხაშური https://womenofgeorgia.ge/%e1%83%94%e1%83%9a%e1%83%94%e1%83%9c%e1%83%94-%e1%83%a0%e1%83%90%e1%83%a2%e1%83%98%e1%83%90%e1%83%9c%e1%83%98-48-%e1%83%ac%e1%83%9a%e1%83%98%e1%83%a1-%e1%83%ae%e1%83%90%e1%83%a8%e1%83%a3%e1%83%a0/ Mon, 14 Sep 2020 13:36:55 +0000 https://womenofgeorgia.ge/?p=3422 „ბავშვობა ხაშურში გავატარე. დედა ქორეოგრაფი იყო და ანსამბლი ჰყავდა, მერე ბავშვთა ანსამბლიც ჩამოაყალიბა და მეც იქ ვცეკვავდი, მთელი რაიონი ხელისგულზე გვატარებდა, საბჭოთა კავშირის თითქმის ყველა ქვეყანა მოვიარე. 1989 წლის იანვარში, ფილარმონიის დიდ საკონცერტო დარბაზში კონკურსი ჩატარდა, რომელშიც საქართველოს მასშტაბით, 90-მდე კოლექტივი იღებდა მონაწილეობას. ჩვენც ჩავედით...

The post ელენე რატიანი, 48 წლის, ხაშური appeared first on WomenOfGeorgia.

]]> „ბავშვობა ხაშურში გავატარე. დედა ქორეოგრაფი იყო და ანსამბლი ჰყავდა, მერე ბავშვთა ანსამბლიც ჩამოაყალიბა და მეც იქ ვცეკვავდი, მთელი რაიონი ხელისგულზე გვატარებდა, საბჭოთა კავშირის თითქმის ყველა ქვეყანა მოვიარე.

1989 წლის იანვარში, ფილარმონიის დიდ საკონცერტო დარბაზში კონკურსი ჩატარდა, რომელშიც საქართველოს მასშტაბით, 90-მდე კოლექტივი იღებდა მონაწილეობას. ჩვენც ჩავედით ამ ფესტივალზე ხაშურიდან და მეც ვიცეკვე. ჟიურიში, ცეკვის სხვა კორიფეებთან ერთად, ნინო რამიშვილიც იყო, კონკურსის შედეგები მან გამოაცხადა – ქალებს შორის საუკეთესო შემსრულების პრიზი გადმომცეს. როდესაც პრიზს მაძლევდა და სცენაზე ვიდექი, ნინო რამიშვილმა მკითხა, რამდენი წლის ვიყავი. 16-ის ვარ-მეთქი, რომ ვუპასუხე, მითხრა, სკოლას დაამთავრებ თუ არა, ჩემთან მოდიო. შეიძლება ითქვას, იმ სცენიდან ამიყვანა. იმ წელს სკოლა დავამთავრე და მასთან მართლა მივედი. მაშინ „სუხიშვილებში“ სასწავლო სტუდია არ იყო და არც იმის საშუალება მქონდა, მათი ცეკვა ხშირად მენახა, მაგრამ ბუნებრივად ისეთი მონაცემების გოგო ვიყავი, ძალიან მოვეწონე – სტილითაც და აღნაგობითაც. 16 წლის გოგო პირდაპირ ანსამბლში მიმიყვანა, სადაც დედაჩემის ტოლი ქალები და კაცები დამხვდნენ. მერე, როგორც ხდება ხოლმე, ადვილად რომ გადავხტი და პირდაპირ მწვერვალზე მოვხვდი, ისევე მარტივად წამოვედი იქედან. სხვათა შორის, ჩემი ნაკლი ყოველთვის ის იყო, რომ მარტივად ავდიოდი მწერვალზე და უბრძოლველადაც ვთმობდი ყველაფერს. ალბათ, იმიტომ, რომ ამბიციური საერთოდ არ ვარ და საკუთარი თავის წარმოჩენისთვის არასდროს ვიბრძვი.

„სუხიშვილებში“ ერთი წელიც არ მიცეკვია, 90-იანი წლები და ომის პერიოდი იყო, ანსამბლში სიტუაცია აირია და რეპეტიციები დროებით შეწყდა. ამ დროს მეც არაფერს ვაკეთებდი, ავდექი და რაღაცნაირად შტერულად გავთხოვდი. უკვე სხვა მისამართზე ვცხოვრობდი, როცა ნინო რამიშვილი მეძებდა და ბოლოს, ჩემი ქმრის სახლში მაინც მომაგნო. მოცეკვავე ბიჭი გამომიგზავნა, რომელმაც სახლის კარზე მომიკაკუნა და მითხრა, ნინო გეძებთ, სად ხართ, რატომ არ მობრძანდითო. შემრცხვა, ვერ ვუთხარი, რომ არ მიშვებდნენ და აუცილებლად მოვალ-მეთქი, ვუპასუხე. მერე შვილები გავაჩინე და შევეგუე აზრს, რომ ვეღარსად ვიცეკვებდი. საშინელი გრძნობაა, როცა მოცეკვავე ცეკვას წყვეტს. დეპრესიული მდგომარეობაც მქონდა და მახსოვს, ლექსების წერაც კი დავიწყე, რომ გადავრჩენილიყავი. აღარც ვსწავლობდი – ეკონომიკური ფაკულტეტის მეოთხე კურსიც ოჯახური პრობლემების გამო მივატოვე, აღარც ვცეკვავდი, მაგრამ ბევრს ვკითხულობდი და ამ პერიოდში გონებრივად ძალიან გავიზარდე. ერთ დღესაც, უცებ გავიაზრე, რომ მე იქ ვერ დავბერდებოდი, სულიერად და ფიზიკურადაც მოვკვდებოდი. ვფიქრობდი, აქ ჩემი შვილებიც ვერ გაიზრდებიან ადამიანებად-მეთქი. ამიტომ, 26 წლის ასაკში, ბავშვებს ხელი მოვკიდე, ქმრის ოჯახიდან წამოვედი და რაიონში ჩამოვედი, თუმცა ცეკვაზე ისევ არ ვფიქრობდი. ჩამოსვლის შემდეგ გავაანალიზე, რა უნდა მეკეთებინა და გადავწყვიტე, დედაჩემს გვერდში დავდგომოდი.

უმაღლესი განათლების დიპლომიც კი არ მქონდა და გადავწყვიტე, კულტურის სახელმწიფო ინსტიტუტში, დამდგმელი ქორეოგრაფის სპეციალობაზე ჩამებარებინა. იქ მიცნეს და უგამოცდოდ, პირდაპირ მეორე კურსზე მიმიღეს. ასე ვცხოვრობდი ხაშურში – დედას ვეხმარებოდი და პარალელურად, უჩა დვალიშვილის კურსზე ვსწავლობდი. ეს სასწავლებელი წითელ დიპლომზე დავამთავრე და დიპლომიანი ქორეოგრაფი გავხდი. „სუხიშვილებში“ მიბრუნებაზე აღარც მიფიქრია, შვილები უნდა გამეზარდა და ვიცოდი, რომ ამის პარალელურად იქ მუშაობა ჩემთვის შეუძლებელი იქნებოდა. ერთხელ ომარ მხეიძემ მნახა და თქვა – რომ მცოდნოდა, „სუხიშვილებში“ იყავი და იქიდან წამოხვედი, ძალით დაგაბრუნებდი, შენ მთელ საქართველოს უნდა გაეცანიო.

მე, როგორც მოცეკვევემ – ვერა, მაგრამ როგორც ქორეოგრაფმა, რეალიზება მოვახერხე და ალბათ, ამან გადამარჩინა დეპრესიისგან. სადაც ახლა ვარ, იქ თავს ძალიან კარგად ვგრძნობ, ამიტომ არ ვდარდობ იმაზე, როგორც მოცეკვავე, სად შეიძლებოდა ახლა ვყოფილიყავი. ფეხზე ჩემით დავდექი, მყავს მრავალრიცხოვანი და პროფესიონალური ანსამბლი „ფრესკა,“ რომელსაც სერიოზული ბაზა აქვს ქორეოგრაფიული სტუდიის სახითა და 4-წლიანი პროგრამით, როგორც ბიჭებისთვის, ასევე – გოგოებისთვის.

საქართველოში არ არსებობს სხვა პრეცედენტი, რომ ქალი ქორეოგრაფი მუშაობდეს ბიჭებთანაც და გოგოებთანაც. წარმოიდგინეთ, როგორ უნდა დაიმკვიდრო თავი ისე, რომ ქართველმა კაცმა ბიჭი შვილი ქალთან მიიყვანოს აღსაზრდელად, მე ვიცი, რაც ხდება ამ სფეროში და იმიტომ ვამბობ, ეს გამონაკლისი შემთხვევაა. ამ ბოლო დროს ჩემი ვაჟი დამიდგა გვერდით, რომელიც, ასევე, პროფესიონალი მოცეკვავეა, მაგრამ ბავშვებს, ძირითადად, მე ვზრდი. საკუთარ თავზე ბევრს ვმუშაობ, ყოველწლიურად, მეც ვიზრდები და ჩემი ბავშვებიც. ისე გამოვიდა, რომ მოცეკვავის გზით თუ ვერა, პედაგოგიური მოღვაწეობით ვაღწევ წარმატებას – პროფესიონალი მოცეკვავე ვიყავი და ახლა პროფესიონალი ქორეოგრაფი ვარ. დედაჩემი მაყვალა რატიანი იყო, მაგრამ საკუთარი სახელი და გვარი მეც შევქმენი, ამით ძალიან ბედნიერი ვარ.

დღემდე ჩემი ზურგით მოვედი და შრომაში ამ წლებმა მდინარესავით ჩაიარა. დიდი ნებისყოფა სჭირდება ამ საქმეს – ბავშვს ჯერ ზრდი, ცეკვებს დგამ, ანსამბლში აყენებ, მაგრამ სკოლას ამთავრებს და თბილისში მიდის. შენ ისევ ახალი თაობა უნდა გამოზარდო და ასე მუდმივად. ამდენ ენერგიას, ალბათ, ღმერთი მაძლევს, თან, მარტო აქ არ ვმუშაობ, ოჯახის საქმესაც მე ვაკეთებ. პირადი ბედნიერებისთვის არასდროს მეცალა, რაიონი კიდევ ისეთია, აქ ეს რთულიცაა. პირად ცხოვრებას, თუ ვინმე შეგიყვარდა ან შეუყვარდი, არ გაპატიებენ, თითქოს, შვილების გაჩენის შემდეგ, ქალებს ბედნიერების უფლება აღარ აქვთ. მაგრამ ვინც გონიერია და იცის, რა არის ცხოვრება, ის სხვანაირად უყურებს ამ ამბავს და ძალიან მიხარია, რომ ხაშურში სწორად მოაზროვნე ახალგაზრდა თაობა ცხოვრობს. მათ როცა ვესაუბრები, ვხვდები, რომ არსად გასაქცევი არ ვარ. მე ახლა მაქვს ისეთი პერიოდი, როცა ვცდილობ, პირად ცხოვრებაშიც ბედნიერი ვიყო.“

ავტორი: იდა ბახტურიძე
ფოტო: ნინო ბაიდაური

The post ელენე რატიანი, 48 წლის, ხაშური appeared first on WomenOfGeorgia.

]]> მადონა ოქროპირიძე, 61 წლის, დისევი/კოდა https://womenofgeorgia.ge/%e1%83%9b%e1%83%90%e1%83%93%e1%83%9d%e1%83%9c%e1%83%90-%e1%83%9d%e1%83%a5%e1%83%a0%e1%83%9d%e1%83%9e%e1%83%98%e1%83%a0%e1%83%98%e1%83%ab%e1%83%94-61-%e1%83%ac%e1%83%9a%e1%83%98%e1%83%a1-%e1%83%93/ Fri, 24 Jul 2020 14:29:38 +0000 https://womenofgeorgia.ge/?p=3269 1991 წლიდან ომში ვიყავით და ჩვენივე სიცოცხლის ფასად ვინარჩუნებდით თითოეულ გოჯ მიწას. ჩემი მეუღლეც ამას შეეწირა 1992 წელს. ვიცოდით, რომ წინა დღეს ერედვზე თავდასხმა მოხდა და იქიდან ტყვეები წაიყვანეს. ხომ იცით, ციხე ისევ შიგნიდან ტყდება. ქართველებისგან ვიყავით ჩაშვებული რამდენიმე ოჯახი, აქტიური ლიდერები ვინ სად ვცხოვრობდით...

The post მადონა ოქროპირიძე, 61 წლის, დისევი/კოდა appeared first on WomenOfGeorgia.

]]> 1991 წლიდან ომში ვიყავით და ჩვენივე სიცოცხლის ფასად ვინარჩუნებდით თითოეულ გოჯ მიწას. ჩემი მეუღლეც ამას შეეწირა 1992 წელს.

ვიცოდით, რომ წინა დღეს ერედვზე თავდასხმა მოხდა და იქიდან ტყვეები წაიყვანეს. ხომ იცით, ციხე ისევ შიგნიდან ტყდება. ქართველებისგან ვიყავით ჩაშვებული რამდენიმე ოჯახი, აქტიური ლიდერები ვინ სად ვცხოვრობდით და მეორე დღეს დისევშიც შემოვიდნენ. ღამის სამ საათზე ბეტერეებით წრე ისე დაარტყეს ჩვენს სახლს, ვერაფერი გავიგეთ და მძინარეებს დაგვესხნენ თავს. სტუმარი გვყავდა თბილისიდან – ჩემი მეუღლის მეგობარი ბიჭი, სამი ბავშვის თვალწინ ისიც წაიყვანეს და ჩემი მეუღლეც. თავიდან, მე რომ დიდ წინააღმდეგობას ვუწევდი და ჩემს ქმართან ახლოს არ ვუშვებდი, მეც მომკიდეს ხელი და ბეტეერში ჩამაგდეს, მაგრამ ბოლოს სახლში დამტოვეს. იმავე ღამეს ერედვში წასვლა გადავწყვიტე – მინდოდა, შემეტყობინებინა, ბიჭები წაიყვანეს დისევიდან-მეთქი. თავდამსხმელებს მაშინვე უფიქრიათ, ეგ ქალი არ მოისვენებსო და სოფლის გასასვლელში ორი ბეტეერით მყარაულობდნენ. გავედი თუ არა, მომკიდეს ხელი, ჩამაგდეს ბეტეერში და მეც ცხინვალში წამიყვანეს. 5 დღე ვიყავი ტყვეობაში იმავე ციხეში, სადაც ჩემი მეუღლე იყო, მაგრამ, რა თქმა უნდა, იქ ერთმანეთი არ გვინახავს. საშინელი ფსიქოლოგიური ზემოქმედების ქვეშ ვყავდი. ყოველდღე მდუღარეწყლიან დიდ ქვაბს მაყურებინებდნენ და მეუბნებოდნენ – აი, აქ უნდა მოგხარშოთო. ჩემ გამო ბევრი საერთაშორისო ორგანიზაცია ჩაერთო, ამიტომ, აღარ მოუნდათ იმ ამბის გატანა, რომ „რუსებმა ქალი მოკლეს“ და ჩემი გაშვება გადაწყვიტეს. საპყრობილედან „მომიპარეს“ და ფაქტობრივად, უგონო მდგომარეობაში გადმომაგდეს ცხინვალის მისადგომებთან. დილის 5 საათი იყო, როცა სიცივემ გამომაფხიზლა იქ დაგდებული. ერთმა ქალმა ხბო გამოიყვანა ბაღში დასაბმელად და მან მიპოვა. თურმე, სადღაც ერედვის ბაღებში ვიყავი, მე არაფერი მახსოვდა, იქ როგორ მოვხვდი. პატარა ლიახვის ხეობაში მაშინ ყველა მიცნობდა, მაგრამ ფეხშიშველი, თმაგაშლილი და ასეთ მდგომარეობაში რომ დამინახეს, ვერ მიხვდნენ, ვინ ვიყავი. ამ ამბის შემდეგ იმდენად ცუდად გავხდი, რომ ერთი თვე თბილისში, რკინიგზის საავადმყოფოში გავატარე.

ჩემი მეუღლე მას მერე აღარ მინახავს, ცხინვალის ციხეში არაადამიანური წამებით მოკლეს. მას არანაირი დანაშაული არ ჰქონდა, სულ იცავდა ქართველსაც და ოსსაც, კონფლიქტის წინააღმდეგი იყო და ამას თავად ოსებიც ამბობდნენ. როცა ხეზე დაკიდებულს აწამებდნენ, ისევ ოსებს აღმოხდათ თურმე – ეს ხომ ჩვენი ანდროა, რას უშვრებითო?! რატომ აწამეს, იცით? მისგან ითხოვდნენ ეთქვა, რომ საქართველოს კი არა, ოსეთის მიწაზე იყო, თან რუსეთის და ე.წ. სამხრეთ ოსეთის დროშები მიჰქონდათ – ამაზე დაიჩოქე და აკოცეო. საქართველოს დროშას თუ მომიტანთ, მხოლოდ მის წინაშე დავიჩოქებო, ის პასუხობდა. ერთი თვე სასტიკ წამებაში ჰყავდათ და ამის შემდეგ, მისი სხეულის მხოლოდ მესამედიღა მივაბარე მიწას. მე რაც გადავიტანე, ძალიან რთულია, მაგრამ უზომოდ მიყვარდა ჩემი მეუღლე და გავითავისე, რომ ჩემი სხეულის ერთი ნახევარი მე ვიყავი, მეორე ნახევარი კი – ჩემი მეუღლე. ახლაც კი მისი შთაგონებით ვცოცხლობ და ჩემს შვილებსაც, როცა რამე ეტკინებოდათ და ტირილს იწყებდნენ, ასე ვეუბნებოდი – „მარჯვენა არის დედა, მარცხენა მამა. არ იტიროთ, თქვენ დედაც გყავთ და მამაც.“ ამ ყველაფრის მერე, მაინც დისევში დავრჩი საცხოვრებლად სამი მცირეწლოვანი შვილით – უფროსი 9 წლის იყო და ყველაზე პატარა – ორწლინახევრის. ჩემს მეუღლეს ძალიან კარგი მეგობრები ჰყავდა, ჩამსვამდნენ ხოლმე მანქანაში, დამატარებდნენ და ბევრს მესაუბრებოდნენ. ალბათ, ისინი რომ არ ყოფილიყვნენ, მე ამ ამბავს ვერ გადავიტანდი.

ზუსტად მაშინ იქმნებოდა გამგეობები და არჩევნებიც დაინიშნა. მე ყოველთვის ძალიან აქტიურად ვიყავი ჩართული საჯარო ცხოვრებაში და ამას ყველა ხედავდა. ამიტომ, შემომთავაზეს – იქნებ, შენი მეუღლის საკრებულო შენ ჩაიბაროო (ავტ. ქმარი დისევის საკრებულოს თავმჯდომარე იყო). არჩევნებში მივიღე მონაწილეობა და 1993 წელს გამგებლად ამირჩიეს, სადაც 2006 წლამდე ვიმუშავე. სულ საზოგადოებასთან მქონდა ურთიერთობა და ვერც წარმომედგინა, მე ჩემი ხალხის გვერდით არ ვყოფილიყავი. ჩვენ იქ გავიზარდეთ და თითოეული გოჯი მიწა გვიყვარს. გეფიცებით, ახლაც ისე მენატრება ჩემი სოფლის, თუნდაც, იმ ტალახიან ქუჩებში გავლა…

ჩვენ სულ სროლებსა და ბრძოლაში ვცხოვრობდით, მაგრამ 2008 წლის ომი მაინც ძალიან მძიმე იყო ჩემთვის და თან, ყველასთვის მოულოდნელი. უკვე საჰაერო დაბომბვები რომ დაიწყეს, იძულებულები ვიყავით, 9 აგვისტოს სოფელი დაგვეტოვებინა. სრული ქაოსი იყო, სახელმწიფო არავის ეხმარებოდა და ჩვენი ძალებით ვცდილობდით თავის გადარჩენას. მაშინდელ გუბერნატორ ვარძელაშვილთან რომ მივედით დახმარების სათხოვნებლად, აქეთ შეურაცხყოფა მოგვაყენა – ვინ გითხრათ, რომ ომია, უკან დაბრუნდითო. გორში ჩასული, 10 აგვისტოს მე ისევ სოფელში მივბრუნდი. მოხუცები იყვნენ იქ დარჩენილები და რამდენიმე ადამიანმა დავაორგანიზეთ მათი გამოყვანა. მოხუცები კი გამოვუშვით დიდი მანქანით, მაგრამ ჩვენ რომ ვბრუნდებოდით, რუსებმა დაგვიჭირეს. ისევ ტყვედ ჩავარდნა მელოდა, მაგრამ გზაში მანქანა გადაუტრიალდათ, ჩვენ დრო ვიხელთეთ და გამოვიქეცით. ტყვიავში რომ ჩამოვედით, საწყალი შიშველი სამხედროები გამორბოდნენ, ბომბდამშენები კი სამხედრო ტექნიკასა და გაქცეულ ჯარისკაცებს ჰაერიდან ბომბავდა. ჩვენ, რიგით მოქალაქეებს ხომ არ გვაქცევდა სახელმწიფო ყურადღებას, მაგრამ არც ამ სამხედროებს მიხედა. ბოლოს ჩვენც მათ გამოვყევით და დღემდე თვალებიდან არ ამომდის ერთი კადრი – თბილისისკენ როცა მოვდიოდით და სამი დაჭრილი სამხედრო მეწვა კალთაში, გორის გასასვლელში მიწაზე დაგდებული დაჭრილი ბიჭი დავინახე. „წამიყვანეთ, წამიყვანეთ!“-ო ყვიროდა ისე განწირულად, ეს ხმა ახლაც ხშირად ჩამესმის და მზარავს. ვერ გავაჩერეთ, რადგან უკან ბომბდამშენი მოგვყვებოდა, რომელმაც შავშვებამდე გვდია და თან ბომბებს გვიყრიდა შორიახლოს. თბილისში რომ ჩამოვედით, იმდენად დაბნეული ვიყავი, აზრზე რომ მოვედი, საბურთალოს ნაცვლად, რუსთავის გზაზე ვიდექი. ტაქსმა რომ გამიჩერა, შოკისგან მისამართს ვერ ვიხსენებდი. იმ ღამეს ძლივს მივაღწიე სახლამდე განადგურებულმა.

ამ ომის შემდეგ, ჩვენს ხეობაში ვეღარასდროს დავბრუნდით. ერთი წელი დიდ დიღომში, საბავშვო ბაღში ვცხოვრობდით. ამ ერთი წლის შემდეგ კი კოდაში ჩაგვასახლეს, სხვადასხვა სოფლებისა და თემების მოსახლეობა შერეულად. ესეც პოლიტიკური გადაწყვეტილება იყო. მაგალითად, ჩვენ საკმაოდ შეკრული თემი ვიყავით და მობილიზება შეგვეძლო, რაც, ალბათ, მთავრობას არ აწყობდა. აქ ჩამოსახლებული სხვადასხვა სოფლისა და თემის დაქსაქსული მოსახლეობის ერთმანეთთან ადაპტაცია მარტივი არ ყოფილა და საკმაოდ დიდი დრო დასჭირდა. მახსოვს, აქ ყოველდღე ჩხუბი და გაწევ-გამოწევა იყო. კოდაში ცხოვრება ძალიან რთული აღმოჩნდა ბევრი სხვა რამის გამოც. არავის გვქონდა სამსახური და არც სხვა სამუშაო. მე თან ორი სტუდენტი მყავდა სარჩენი, რომლებიც თბილისში ცხოვრობდნენ. ბოლოს, ქალებმა ეზოს ცოცხებისთვის სპეციალური მცენარის შეგროვება დავიწყეთ და მისგან დამზადებულ ცოცხებს 80 თეთრად ვაბარებდით. ერთი წელი ამით გაგვქონდა თავი. შემდეგ ეს სათემო განათლების ცენტრები რომ გაიხსნა, აქ დავიწყე მუშაობა და მეგონა, ახლად დავიბადე. ამან გადამარჩინა – სხვაზე ზრუნვა მეხმარებოდა, ჩემი თავისთვისაც მეშველა. ამ ცენტრში გაიარა მთელმა ჩვენმა დასახლებამ ადაპტაცია, ასევე ბევრმა შეიძინა სხვადასხვა ცოდნა და უნარები. ეს ზრდასრულთა განათლების ცენტრია და ბევრი პროგრამა გვაქვს, როგორც ბავშვებისთვის, ისე ზრდასრულებისთვის. ყველამ იცის ჩემ გარშემო, მე რომ დღეს ცოცხალი ვარ, ამ ცენტრის დამსახურებაცაა.

ომის წინააღმდეგი ვიყავი ყოველთვის. ეს დედამიწა იმხელაა, რომ ყველას დაგვიტევს, ოღონდ მშვიდობა იყოს. რა მნიშვნელობა აქვს ქართველი ხარ თუ ოსი? საქართველოში თუ ცხოვრობ, ესე იგი შენიცაა ეს ქვეყანა. ჩვენს რეგიონში, თითქმის არ არსებობდა ოჯახი, ქართველებს და ოსებს რაიმე ნათესავური კავშირები არ ჰქონოდათ ერთმანეთთან. ჩემი დედამთილიც ოსი იყო და სხვა არაჩვეულებრივი ოსი ნათესავებიც მყავს. ამ ომში ოსებიც იგივენაირად დაზარალდნენ, როგორც ჩვენ. მესმის, რომ 90-იანი წლების შემდეგ წამოსულ ოს ახალგაზრდობას ჩვენ ვგონივართ აგრესორები და არა რუსები, რადგან სხვა პროპაგანდით გაიზარდნენ. მაგრამ წინა თაობამ ძალიან კარგად იცის, ჩვენ ერთად როგორ ვცხოვრობდით. ოსებმა და ქართველებმა ერთმანეთს არ უნდა დავაბრალოთ ის, რაც დანაშაულის სახით ორივე მხარეს მოხდა. ამ ომში ქართველებიცა და ოსებიც მსხვერპლი ვიყავით.

ამდენი უბედურება რადგან გადავიტანე და ოსებმა ქმარი მომიკლეს, ვერავის წარმოედგინა, რომ შვილებს მათი სიძულვილით არ გავზრდიდი. მთელი ექვსი თვე შევიფარე ერთ-ერთი ოსი, ჩემი ქმრის სიკვდილის შემდეგ. ვიცი, ამის გამო ბევრი ცუდსაც ამბობდა ჩემზე, მაგრამ ამის არ შემშინებია. ამ კონკრეტულ ადამიანს არაფერი დაუშავებია ჩემთვის გარდა იმისა, რომ ოსი იყო. ჩემს შვილებსაც ყოველთვის ვასწავლიდი, რომ მთავარია, სამართლიანად მოექცნენ ადამიანებს და სხვის ნაცვლად პასუხი არავის აგებინონ. შვილებში ოსების სიძულვილს არასოდეს დავუშვებდი და ამიტომ, მათ ისევე აქვთ მეგობრული ურთიერთობა ბევრ ოსთან, როგორც მე.

ავტორი: იდა ბახტურიძე
ფოტო: ნინო ბაიდაური

The post მადონა ოქროპირიძე, 61 წლის, დისევი/კოდა appeared first on WomenOfGeorgia.

]]> თამარ ბერიანიძე, 26 წლის, ახალგორი https://womenofgeorgia.ge/%e1%83%97%e1%83%90%e1%83%9b%e1%83%90%e1%83%a0-%e1%83%91%e1%83%94%e1%83%a0%e1%83%98%e1%83%90%e1%83%9c%e1%83%98%e1%83%ab%e1%83%94-26-%e1%83%ac%e1%83%9a%e1%83%98%e1%83%a1-%e1%83%90%e1%83%ae%e1%83%90/ Mon, 22 Apr 2019 21:06:53 +0000 https://womenofgeorgia.ge/?p=2986 სამხატვრო აკადემიის სტუდენტი. კერამიკოსი ერთია როდესაც იღებ გადაწყვეტილებას და შენი ნებით ტოვებ შენ სახლს და არის მეორე მომენტი, ჩვენი მომენტი… 16 წლის ვიყავი, როდესაც ომი მოხდა და ახალგორი დავტოვეთ. იქამდეც, ერთი წლით ადრე, მნიშვნელოვანი ცვლილებები მოხდა ჩემს ცხოვრებაში – დედაჩემი საზღვარგარეთ წავიდა და დედის გარეშე...

The post თამარ ბერიანიძე, 26 წლის, ახალგორი appeared first on WomenOfGeorgia.

]]> სამხატვრო აკადემიის სტუდენტი. კერამიკოსი

ერთია როდესაც იღებ გადაწყვეტილებას და შენი ნებით ტოვებ შენ სახლს და არის მეორე მომენტი, ჩვენი მომენტი…

16 წლის ვიყავი, როდესაც ომი მოხდა და ახალგორი დავტოვეთ. იქამდეც, ერთი წლით ადრე, მნიშვნელოვანი ცვლილებები მოხდა ჩემს ცხოვრებაში – დედაჩემი საზღვარგარეთ წავიდა და დედის გარეშე ცხოვრებას ვეგუებოდი. ბავშვობის მნიშვნელოვანი პერიოდი იქ მაქვს გატარებული და მიმაჩნია, რომ იმ გარემოებამ მნიშვნელოვანი გაავლენა იქონია ჩემს პიროვნულ ჩამოყალიბებაზე, წარმოსახვაზე და ცხოვრებისეულ დამოკიდებულებებზე.

ომიდან დაახლოებით ერთი წელი, უმეტესად მაინც ახალგორში ვცხოვრობდი. მანამ სანამ ახალგორში მიმოსვლას გაამკაცრებდნენ. ომის შემდეგ ქუჩები დაცარიელდა და თითქოს დრო შეჩერდა. იქ მყოფნი არსებულ სიტუაციას არ იმჩნევდნენ, ხშირად ჩნდებოდა კითხვა – რა შეიცვალა? ყველაფერი ისეა, როგორც უწინ. ამ დროს, შენს თავს ეკითხები რისი გეშინა? – არაფერია საშიში.

ჩვენი სახლი რაიონიდან განაპირა მხარეს იყო, ომამდეც არავინ ცხოვრობდა გარშემო, ომის შემდეგ ხომ საერთოდ დაცარიელდა. მახსოვს ომის შემდგომი პერიოდი, ჩემი ძმა და მამაჩემი არ იყვნენ სახლში, მარტო ვიყავი, კარი გაიღო და ჯარისკაცი შემოვიდა იარაღით ხელში, რაღაც მითხრა რუსულად. რა თქმა უნდა, არ მახსოვს რა, დაიარა ყველა ოთახი, საძინებელი, სამზარეულო, დერეფანი და მე ასე, უბრალოდ, ხმაამოუღებლად ვუყურებდი. როგორც მერე გავიგე, გაქცეულ ჯარისკაცს ეძებდნენ. იმდროინდელი ჩვეულების ნაწილი იყო დათვლა თუ რამდენჯერ გადაიფრენდა სამხედრო ვერტმფრენი ან რამდენი ბეტეერი გაივლიდა გზაზე დღის განმავლობაში.

გაზაფხულზე ჩამოვედით წეროვანის დასახლებაში. მახსოვს ეს ატალახებული და სწორი გზა, რომელიც არადა არ მთავრდებოდა და სულ იმის შეგრძნება გქონდა, რომ ერთ ადგილას იდექი, ყველაფერი ერთნაირი იყო. ნელნელა გავიაზრე, რომ ცვლილებები ხდებოდა და არც მე ვიყავი გამონაკლისი.

თავდაპირველად დასახლების ერთფეროვნება ძალიან წააგავდა საბჭოთა წყობას. სიმეტრია, ერთფეროვნება, ჭურჭელიც კი ერთიდაიგივე იყო – ყველაფერი თვლით. ყველაფერი დანომრილი იყო ბევრი სხვადასხვა ნომრით.
ახალგორში მაინც ხშირად მივდიოდი. ერთხელ, ძალიან მენატრებოდა იქაურობა, ჩავედი და უცებ კითხვა გაჩნდა – იყო თუ არა ეს ყველაფერი ჩემი ცხოვრების ნაწილი. 16 წელი იქ ვიცხოვრე, ყველაფერი მახსოვს: ქუჩები, სახლები, ფარდები, ყველა კარი და ჭიშკარი, რომელიც ქუჩაში მხვდებოდა, მაგრამ აღარ იყო ის ხალხი, ვინც იქ ცხოვრობდა, სრულიად სხვა ხალხს შეხვდებოდით, არამარტო ოსებსა და რუსებს, არამედ დაქირავებულ სამხედროებს, რომლებიც იარაღითა და ბეტეერებით მოძრაობდნენ. ამ დროს ისევ გეფიქრება, რომ არაფერი ხდება, საფრთხე არ არის. მივხვდი, რომ კითხვის ნიშნის ქვეშ დადგა ის 16 წელი, რომელიც იქ გავატარე და დავფიქრდი, იყო თუ არა ის ჩემი ცხოვრების ნაწილი და ვიყავი თუ არა მე მისი ნაწილი. გაუცხოების მომენტი მქონდა და მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან მინდოდა ჩასვლა და ძალიან მენატრებოდა, გამიჭირდა იქ დარჩენა.

შემდეგ თითქოს ჩავიკეტე, ყველა მოგონება და ახალგორზე ფიქრიც ავუკრძალე ჩემს თავს. როგორც ყველგან, ჩემთანაც გაურკვეველი და ბუნდოვანი იყო მომავალი. აღსანიშნავია ის რომ, დასახლებაში თუ ვინმე თავის გეგმას სახავდა მუდმივად ახალგორს უკავშირებდა, ახალი შენაძენიც დროებით „გამოკეტილი“ სახლისთვის იყო განკუთვნილი. თითოეული მიზანი იქაურობას უკავშირდებოდა. ჩემთვის როგორც მოზარდისათვის სამაგალითო იყო ამ ხალხის ბრძოლა, შეექნმათ დაკარგული ცხოვრება ხელახლა. ვთვლი, რომ ძლიერი ადამიანების გარემოცვაში გავიზარდე. რთულია არ მიბაძო და არ გადაგედოს ეს მუხტი, ბრძოლა უკეთესი მომავლისათვის.

კომპაქტურობის მიუხედავად კომუნიკაცია დღემდე პრობლემურია დასახლებაში. გამიმართლა რომ, ჩემი პირველი სამსახური დასახლებაში იყო. ეს იყო შანსი, ერთის მხრივ, მეპოვნა ჩემი საქმე და ამასთანავე საინტერესო გარემოცვა კომუნიკაციისათვის, რომელიც ყველას აკლდა. არასამთავრობო ორგანიზაციის მიერ დაფუძნებული სოციალური საწარმო, ერთის მხრივ საინტერესო იყო ჩემი სამუშაოდან გამომდინარე, მეორე მხივ კი, როგორც ორგანიზაციის საქმიანობის კუთხით. დასახლებაში არსებული პრობლემების აღმოჩენა და მოგვარება ჩემთვის საინტერესო აღმოჩნდა.

სკოლის დამთავრების შემდეგ ჩავაბარე ჯერ ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტში და შემდეგ კი სამხატვრო აკადემიაში. ვთვლი, რომ ეს სწორად გადადგმული ნაბიჯი იყო ჩემს ცხოვრებაში, რის შემდეგაც ვიპოვე საქმე, რომლითაც შევძელი ჩემი ფიქრების გადმოცემა. აკადემიაში სწავლების დასასრულს შევქმენი სადიპლომო ნამუშევარი, რომელიც წარმოადგენს ერთიდაიგივე ზომის 25 ცალ თეთრ კუბს, სადაც მოთავსებულია თიხის სახლები. ექსპოზიციას კი თან ერთვის ფოტომასალა, სატელიტიდან გადაღებული ფოტოები წეროვანის დევნილთა დასახლება ომამდე და მის შემდგომ. ასეევე ის ქართული სოფლები, რომლებიც არსებობდა და დღეს უკვე გამქრალია.

ეს არის უხალხო სახლებისა და უსახლო ადამიანების ამბავი.

ნამუშევრის იდეა დაიბადა დევნილთა დასახლებაზე დაკვირვებისას და მიზნად ისახავს წარმოაჩინოს ომგამოვლილი მოსახლეობის შეცვლილი დამოკიდებულება სახლის მიმართ,ასევე იძულებით გადაადგილების სირთულეები.

კერამიკამ, რომელიც ჩემი ძირითადი საქმიანობაა, შესაძლებლობა მომცა გადმომეცა დაგროვილი ემოციები და განვთავისუფლებულიყავი.

ახლა ვმუშაობ ახალ პროექტზე, რომელიც ისევ უკავშირდება ჩემს დასახლებას და მასში მცხოვრებ ხალხს. თიხის 2002 ცალი ფილა, რომლსაც ერთ მხარეს დატანილი ექნება წეროვანის მისამართი, ხოლო მეორე მხარეს ის მისამართი, რომლზეც ცხოვრობდნენ ესა თუ ის ოჯახი ომამდე. მჯერა, რომ ეს გაამარტივებს დასახლებაში კომუნიკაციას. ხოლო, მეორეს მხრივ, ეს იქნება მომერიალი იმ მისამართების, რომლებიც დავტოვეთ იძულებით და რომლებზე ფიქრისას მუდმივად გვიჩნდება კითხვა-იყო თუ არა ეს ჩვენი ცხოვრების ნაწილი ჩვენ კი მათი?!“

ავტორი: ნინო გამისონია
ფოტო: სალომე ცოფურაშვილი

The post თამარ ბერიანიძე, 26 წლის, ახალგორი appeared first on WomenOfGeorgia.

]]> გულნარა ჩიტაძე, 82 წლის, გორი https://womenofgeorgia.ge/%e1%83%92%e1%83%a3%e1%83%9a%e1%83%9c%e1%83%90%e1%83%a0%e1%83%90-%e1%83%a9%e1%83%98%e1%83%a2%e1%83%90%e1%83%ab%e1%83%94-82-%e1%83%ac%e1%83%9a%e1%83%98%e1%83%a1-%e1%83%92%e1%83%9d%e1%83%a0%e1%83%98/ Fri, 01 Mar 2019 08:11:48 +0000 https://womenofgeorgia.ge/?p=2862 მამაჩემი —————- “თბილისში ვარ დაბადებული. მამისთვინ დედაჩემი მეორე მეუღლე იყო. მამა მსახიობი კაცი იყო და ამავე დროს, ჩამომსხმელი მუშა. ომი რომ დაიწყო, ქარხანაში წაიყვანეს. მაშინ ახალი გამოგონებული იყო ზარბაზანი „კატიუშა“ და იმის ნაწილებს ასხამდნენ. ფაქტიურად ომი მაშინ ამ ზარბაზანმა მოიგო. ომი რომ დამთავრდა, მამა ქარხნიდან...

The post გულნარა ჩიტაძე, 82 წლის, გორი appeared first on WomenOfGeorgia.

]]> მამაჩემი
—————-
“თბილისში ვარ დაბადებული. მამისთვინ დედაჩემი მეორე მეუღლე იყო. მამა მსახიობი კაცი იყო და ამავე დროს, ჩამომსხმელი მუშა. ომი რომ დაიწყო, ქარხანაში წაიყვანეს. მაშინ ახალი გამოგონებული იყო ზარბაზანი „კატიუშა“ და იმის ნაწილებს ასხამდნენ. ფაქტიურად ომი მაშინ ამ ზარბაზანმა მოიგო. ომი რომ დამთავრდა, მამა ქარხნიდან წამოვიდა, მე არტისტი ვარო და ისევ არტისტობა დაიწყო.

მაშინ ახალციხეში სტალინის გადაწყვეტილებით სომხური დასი დახურეს და ახალი ქართული დასისთვის მსახიობებს ეძებდნენ. მამაჩემი დიდი პატრიოტი კაცი იყო, ოღონდ საქართველოსთვინ კაი რამე გაეკეთებინა და პირველმა მამამ აიწია თურმე ხელი „მე წავალო“. მე მაშინ 10-11 წლის ვიყავი, დედა უკვე აღარ მყავდა, 4 წლის ვიყავი ტუბერკულიოზით რომ გარდამეცვალა. დამავლო მამამ ხელი კატის კნუტივით და წამიყვანა ახალციხეში. მამამ მსახიობად დაიწყო მუშაობა იქ და მე კიდევ სულ თან ვყავდი თეატრში. დედაც ის იყო ჩემთვის და მამაც, რა ექნა საწყალს. ძალიან რთული იყო მაშინ ცხოვრება. ახლა აბანო რომ ყველას გვაქვს სახლებში, მაშინ სად იყო. ამ პირობებში, მე თან ვსწავლობდი და თან თეატრშივე ვცხოვრობდით, რადგან იქვე გამოგვიყვეს ოთახი. თავისუფალ დროს სულ თეატრის მხატვართან ვიყავი. ახლა არ ვიცი როგორ აკეთებენ, მაგრამ მაშინ იხატებოდა ხოლმე დიდი უკანა ფარდა, „ზადნიკი“ ერქვა რუსულად და ამ უზარმაზარ ტილოს რომ გაშლიდნენ, ზედ ამ ტილოზე დავრბოდი ხოლმე. ასე გავიზარდე თეატრში – მხატვარს ხან ფუნჯს ვაწვდიდი, ხან საღებავს და როცა ბავშვი დასჭირდებოდათ სპექტაკლში, სცენაზეც ამიშვებდნენ ხოლმე. ისე, რომ 8 კლასი დავამთავრე ახალციხეში. ამ დრო უკვე კარგად ვხატავდი და ძალიან მიყვარდა ხატვა. მამამაც ხელი შემიწყო. მეუბნებოდა ხოლმე „შვილო, ოღონდ მსახიობი არ გამოხვიდე, რაც გინდა ის გამოდი, თორემ მშიერი მოკვდებიო“. ერთი სიტყვით, წამოვედი ახალციხიდან და სამხატვრო სასწავლებელში, ნიკოლაძეში ჩავაბარე. ხუთწლიანი სასწავლებელი ხუთებზე დავამთავრე. გამიმართლა და ძალიან კარგი პედაგოგები შემხვდნენ. სამხატვრო აკადემიაშიც მინდოდა ჩაბარება, მაგრამ მე ისეთი მძიმე ბავშვობა მქონდა… აბა, 4 წლისას რომ ბავშვს დედა მოუკვდება. მაგ დროს მამაც უკვე მოხუცი იყო, პენსია 62 მანეთი ჰქონდა და ნახევარზე მშივრებიც ვყოფილვართ. თან მამაც მალევე გარდამეცვალა. მოკლედ, ბევრი ბრძოლა და მუშაობა მიწევდა არსებობისთვის და ამან შემიშალა ხელი, თორემ სწავლის გაგრძელება როგორ არ მინდოდა.

მამა მართლა კარგი კაცი იყო. ჩვენ ძალიან ახლო და გახსნილი ურიერთობა გვქონდა, არასოდეს მექცეოდა მკაცრად და მეც არაფერს ვუმალავდი. ერთხელ, ერთ ბიჭს მოვწონდი (სხვათაშორის, მერე თბილისის მთავარი არქიტექტორიც გახდა ეს ბიჭი). კინოდან მოვდიოდი, გვიანი იყო და გზაზე თურმე ხეს იყო ამოფარებული. უცებ გამოვარდა, მეცა და ლოყაზე მაკოცა. სირცხვილისგან ერთი კვირა გარეთ ვეღარ გავდიოდი. ასე მეგონა, მთელმა უბანმა დამინახა. მამაჩემი მეკითხება, რა მოხდაო. მოვუყევი გივიმ მაკოცა-მეთქი. მერე, მარტო გაკოცაო? კიდე რა უნდა ექნა, ხომ არ გაგიჟდო მეთქი?! ეგ არაფერი შვილო, მერე რა მოხდაო. აი, ასეთი თავისუფალი კაცი იყო. მართლაც და რა დაშავდა მაგით? მაგრამ მე ვიყავი ძალიან მორცხვი და მამაჩემის ამ ხასიათმა მიშველა, ალბათ, თორემ რომ ვეკონტროლებინე ზედმეტად, უფრო გავაკეთებდი რამე ცუდს. საერთოდ, ბავშვთან ზედმეტი კონტროლი არ არის საჭირო.”

თეატრში დაბრუნება
—————————————–
“ახლა უნდა მოვყვე, რატომ წავედი ფოთში. რა არის დასამალი და ერთ ფოთელ ბიჭს მოვწონდი. მეც მიყვარდა. მე რომ დავამთავრე, ის იმ წელს მოეწყო აკადემიაში და ხატვაში მე ვამზადებდი. სხვათაშორის, მერე კარგი მოქანდაკე დადგა… ჰოდა, იმ ბიჭმა – აქ რომ დაგტოვო, შენ გამითხოვდებიო და ამიტომ ფოთში უნდა წაგიყვანოო. ასე ჩავედი ფოთში. მამაჩემს ფოთის თეატრში ბევრი ნაცნობი ყავდა და თეატრში მიმიღეს. იქ არტისტად ვმუშაობდი, ლამის, ორი წელი, მაგრამ მერე ვეღარ გავძელი და წამოვედი. გორში ჩამოვედი და აქაურ თეატრში მივედი. მამაჩემს ამ თეატრშიც იცნობდნენ, აქაც ჩამიხუტეს და ეგრევე სცენაზე შემაგდეს. მაგრამ, გორის თეატრში ერთ წელზე მეტი ვერ გავძელი. სულ ვეუბნებოდი, „სცენა არ მინდა მეთქი, კაცო, არა ვარ არტისტი“, მაგრამ ეტყობა მქონდა მონაცემები და როლებს მთავაზობდნენ. ჰო, რატომ გავანებე თავი თეატრს ახლა ამას მოგიყვებით. ერთხელ დამიბარა მთავარმა რეჟისორმა და მითხრა, პიესა „ემილია გალოტი“ უნდა დავდგათ და შენ გამიკეთე დეკორაციებიო. კარგი-მეთქი. ორი თვე ვიჯექი ბიბლიოთეკაში და მაშინდელი ინგლისის ცხოვრებას ვსწავლობდი – რა ეცვათ ან როგორ ცხოვრობდნენ და 4-5 ესკიზი გავაკეთე. ერთ დღესაც შევდივარ თეატრში, სადაც გამოკრულია სია ვინ რა როლზეა დამტკიცებული და მხატვრის გასწვრივ ვკითხულობ სხვის გვარს და არა ჩემსას. აღმოჩნდა, რომ საბოლოოდ რეჟისორი მე არ მენდო, მაგრამ თან იმის ღირსადაც არ ჩამთვალა, რომ უფრო ადრე ეთქვა ეს ყველაფერი. არადა იცოდნენ, რომ ორი თვის განმავლობაში ბიბლიოთეკაში ვმუშაობდი და ამ სპექტაკლისთვის ვემზადებოდი. ძალიან მეწყინა. გული ისე დამწყდა ისე, რომ ეგრევე გამოვტრიალდი. არც განცხადება დამიწერია და არც არაფერ. მას შემდეგ თეატრში აღარ მივსულვარ. სხვათაშორის ძალიან კარგი ვქენი, რომ წამოვედი.”

 

56 წელი გორის სამხატვრო სკოლაში
———————————————————
“მაშინ უკვე ვიცოდი, რომ სამხვატრო სკოლა იყო გორში ხუთი წლის გახსნილი. კითხვა-კითხვით მივაგენი სკოლას. პატარა ქოხი ჰქონდათ ერთ-ერთ ეზოში. შევედი და ანა ფერაძეს შევხვდი, ვისი სახელობისაცაა დღეს ჩვენი სკოლა. მას ყველაფერი მოვუყევი. მეორე დღეს ჩემი ნამუშევრებიც ნახა და მითხრა „გულიკო, საათები არ მაქვს ახლა, მაგრა ჩემს საათებს გითმობ. უნდა მოხვიდე და იმუშაო ჩემს სკოლაში“-ო. აი, იმის შემდეგ ვარ ამ სკოლაში, გასულ ოქტომბერს უკვე 56 წელი შემისრულდა. ძალიან დიდი მხარდაჭერა მქონდა ამ ანა ფერაძისგან. მახსოვს შორს ვცხოვრობდი და ბინა თავისთან ახლოს მაქირავებინა. ხშირად დამიძახებდა ხოლმე და თავის სახლში მასადილებდა. ღმერთო, ისეთ პატივს მცემდა, მეტი რომ არ შეიძლება…

ჩემი პირველი და ერთადერთი პერსონალური გამოფენა წელს მქონდა გორში, რომელიც ამ სკოლის ახლანდელი დირექტორის ინიციატივით გაკეთდა. ჩემი ყოფილი მოსწავლეა და ნამუშევრები რომ ნახა, ძალიან მოინდომა გამოფენის გაკეთება. ერთი კვირა უნდა ყოფილიყო გამოფენილი და სამი კვირა დატოვეს, არ დაგვახურინეს. სკოლებიდანაც მოჰყავდათ ბავშვები. დამთვალიერებლები ნახატებზე მეკითხებოდნენ და მეც ლექციას ვუკუთხავდი მათ. მოკლედ, სამი კვირა სულ საგამოფენო დარბაზში ვიყავი. მე ფერწერა დავამთავრე, მაგრამ ფაქტიურად გრაფიკაში ვმუშაობ. გრაფიკა ფერწერის დონემდე ავიყვანე და ალბათ, ამ ტექნიკით ვარ გამორჩეული.

ზოგადად, რასაც ხელი მოვკიდე, ყველაფერი გამომივიდა. მაგალითად, ეს სახლი კერვით ავაშენე. მაშინ, აბა, ვინ მიცნობდა, როგორც მხატვარს… მდგმურად ვცხოვრობდი ერთ კარგ ქალთან. მან მათხოვა საკერავი მანქანა და კერვა ასე დავიწყე. მერე იმდენი კლიენტი შემომესია, დღეში 8 საათი ვიჯექი და სხვებს კაბებს ვუკერავდი. მაგრამ, ეს სახლი როგორც კი ავაშენე და შემოვედი, არცერთი კლიენტი აქ აღარ შემოვუშვი. კერვა დროებითი საქმიანობა იყო, ფული რომ მჭირდებოდა სახლისთვის. არ მინდოდა მხატვრობა მიმეტოვებინა და მკერავად გადავქცეულიყავი. ამიტომ, არ მივეცი მისამართი არავის. კიდევ კარგი, რომ დავუბრუნდი მხატვრობას.”

ხელოვანი ქალის ქორწინება
———————————-
“სად გაიცანი ალექსეი ჩერკასოვიო რომ მეკითხებიან, აფრიკაში-მეთქი ვეუბნები და რა შუაშია აფრიკა, გეტყვით ახლა. ალექსეი პიანისტი იყო და სამი თვით გასტროლებზე იყო აფრიკაში იმ დროს, როცა იმ ანა ფერაძის უმცროსი ვაჟი, რომელმაც მე სამხატვრო სკოლაში მიმიღო, ასევე იყო აფრიკაში მივლინებით, როგორც ბავშვთა ექიმი. მათ იქ გაიცნეს ერთმანეთი და დამეგობრდნენ. ამიტომ, ალექსეი რომ ჩამოდიოდა გასტროლებზე თბილისში, მათთან სახლში რჩებოდა. ანა ფერაძე უკვე დიდი ხნის გარდაცვლილი იყო და ერთ მშვენიერ დღეს გადავწყვიტეთ მისი გახსენება. ის ლექსებსაც წერდა და შემოქმედებითი საღამო მოვუწყვეთ. რა თქმა უნდა, მისი შვილებიც დავპატიჟეთ. ისე დაემთხვა, რომ ალექსეი ჩერკასოვიც თბილისში იყო და ანას შვილს ჩამოჰყვა გორში ამ საღამოზე დასასწრებად. საღამო ჩავატარეთ და ანას ვაჟის თხოვნით, რამდენიმე კომპოზიცია ალექსეიმაც დაუკრა. საღამოს რესტორანში მოლხენის შემდგომ კი მისამართი მთხოვა და მეც მივეცი.

ამ ამბიდან ერთ კვირაში მომდის შვიდფურცლიანი წერილი, სადაც მთელს თავის ბიოგრაფიას მწერდა. მე უკან მოკლე მადლობის და მოკითხვის წერილი გავუგზავნე. ამის შემდეგ კი, კვირაში ორი წერილი მომდიოდა მისგან და სკოლიდან მოსულს, მისი წერილებით სავსე საფოსტო ყუთი მხვდებოდა. თავის ამბებს მწერდა – სად იყო, ვისთან ერთად დაუკრა და ა.შ. მე კიდევ ვფიქრობდი, ამ კაცს მეტი საქმე არ აქვს-მეთქი?! ერთ დღეს მომდის დეპეშა, სადაც მატყობინებდა, რომ ჩამოდიოდა თბილისში, რადგან ახალი წლის ჩვენთან გატარება უნდოდა და აეროპორტში დახვედრას მთხოვდა. დავხვდი, რა თქმა უნდა. აქ ჩემთან სახლში რომ შემოვედით, დადგა ჩემოდანი კედელთან, ზედ დაჯდა და თქვა „Я отсюда никуда не пойду“-ო. მართლა სასწაული იყო – სტუმრად მოსული კაცი, უკან ვერაფრით ვეღარ გავაგდე. ჩემს ახლობლებს და ოჯახის წევრებს ეუბნებოდა, მე უკვე მიყვარს ეს ქალი, ცუდს არაფერს ვაპირებ და მისი ცოლად მოყვანა სერიოზულად მინდაო. ბოლოს ყველამ მირჩია, გამოჩენილი პიანისტი და განათლებული კაციაო. ოჯახიც ძალიან გამორჩეული ჰყავდა – ძმა ცნობილი დირიჟორი და საკავშირო ტელევიზიის მთავარი მუსიკალური რედაქტორი იყო, ალიოშას მამის ძმა კი ფილმის – „ივანე მრისხანე“ – მთავარი როლის შემსრულებელი, რომელიც პუშკინის გვერდით არის დაკრძალული. ხოლო, მამა გენერალ – მაიორი იყო. ლენინგრადში ცხოვრობდნენ და 1941 წელს ომი რომ დაიწყო, სტალინმა არაჩვეულებრივი ბინა მისცა მოსკოვში და ოჯახით გადმოიყვანა. გენერალი ჩერკასოვი მთელი ომის განმავლობაში სტალინს წინ ეჯდა თურმე, როგორც მრჩეველი და მას არც ომში უშვებდა.

მე რა რეაქცია მქონდა მის დაჟინებულ ქორწინების იდეაზე? 42 წლის ვიყავი, მანამდე ქმარი ვერასოდეს წარმომედგინა და არც დაოჯახება მინდოდა. ვფიქრობდი ჩემთვის ვარ და ვხატავ, რად მინდა ქმარს ვურეცხო ახლა წინდები-მეთქი. მაგრამ, რა ვქნა, ვეღარ გავაგდე ეს კაცი. ვერ მოგატყუებთ, მისი შეყვარება ვერ მოვასწარი. სიყვარულს რაღაც სხვა ჩანასახი სჭირდება მემგონი. მაგრამ, უდიდესი პატივისცემა კი გვქონდა ერთმანეთის მიმართ და მე ვფიქრობ, ეს აუცილებელია ცოლ-ქმარს შორის.

მეც მიკვირდა, მაგრამ ალიოშა გორში ჩამოვიდა საცხოვრებლა. ამბობდა, აქ მშვიდად ვგრძნობ თავს და ვისვენებო. თბილისის ფილარმონიაში დაიწყო მუშაობა. მთელი თბილისი და მუსიკალური საზოგადეოება იცნობდა მას. რა თქმა უნდა, გასტროლებზე სულ დადიოდა, მაგრამ გორში ცხოვრება ძალიან მოსწონდა. ზოგადად, ძალიან კარგი კაცი იყო – ლმობიერი და სტუმართმოყვარე. აი, მაგალითად, ჩაალაგებდა საჭმელ-სასმელს და მშენებლობაზე მუშებთან დადიოდა. მერე მიყვებოდა აღფრთოვანებული, იცი რა საინტერესო ხალხიაო? ისინი ჩემს ამბებს მეკითხებიან და მე იმათ ამბებს ვისმენო.

მაგრამ, ხელოვანი კაცები იქეთ მოითხოვენ დიდ დროსა და ხელშეწყობას. 8 საათი ეჯდა ფორტეპიანოს. კაცი როცა დილით მიდის სამსახურში და საღამოს მოდის, იმას აიტან. მაგრამ, ქმარი მთელი დღე რომ სახლშია, შენ დადიხარ სამსახურში და ის გელოდება, ეს საშინელებაა.

მე როგორც ხელოვანს, ქმარი ძალიან მიშლიდა ხელს. აი, 11 წელი ვიყავით ერთად და მხოლოდ სამი ნამუშევარი გავაკეთე იმ წლების განმავლობაში, მეტი ვერა. ვერ ვიცლიდი ამისთვის. “Ты должна рисовать! Ты должна рисовать!” – მეუბნებოდა ხოლმე. должна … должна, მაგრამ როდის-მეთქი?! სამსახურში ვმუშაობ, რომ მოვალ უნდა გაჭამო-გასვა, მერე საღამოს ნარდი გეთამაშო და როდისღა დავხატო-მეთქი. ვწუხდი, რომ ვეღარ ვხატავდი, მაგრამ ამ კაცთან ცხოვრება არასოდეს მინანია. კარგად ვიყავით, ვეფერებოდით, პატივს ვცემდით ერთმანეთს და ბევრს ვმოგზაურობდით ერთად. ალიოშა უკან არასოდეს ჩამომიტოვებდა და ყოველთვის გვერდით ვყავდი. მასთან განვლილი 11 წელი დამღლელი, მაგრამ ძალიან საინტერესო იყო.

შესაძლებლობა რომ მქონოდა, მე, ალბათ, მუსიკოსი გავხდებოდი. სხვათაშორის, გიტარას ნოტებით ძალიან კარგად ვუკრავდი. მერე ვთქვი, ორი მუსიკოსი ერთ ოჯახში არ შეიძლება-მეთქი და გავანებე თავი. ერთხელ ალიოშამ რა გააკეთა იცით? ზის და რახმანინოვის მეორე კონცერტს უკრავს. მე აქეთ ოთახში ვარ და განგებ არასწორი აკორდი აიღო. მე ეს არ გამომპარვია და იმ წუთში დავუბრახუნე აქედან კედელზე. შემოვიდა და „ах ты стерва!“-ო მეუბნება. ბავშვობიდან მელომანი ვარ და სმენაც ბრწყინვალე მაქვს, ამიტომ კარგად ვუგებდი მას, როგორც ხელოვანს.

1988-1989 წლებში ალიოშას პარიზიდან მოწვევა მოუვიდა, სამუშაოდ ეპატიჟებოდნენ. ვერ იტანდა კომუნისტებს და მეუბნებოდა – „გულინკა, მალე კომუნისტები გადაშენდებიან, გზა გაიხსნება და წავალთ. შენ ხატავ, მე ვუკრავ, სხვა ენის ცოდნა იქ დიდად არც გვჭირდება და კარგად ვიქნებით“-ო. კი დავუქნიე თავი, მაგრამ თან ვფიქრობდი, მე აქედან როგორ წავალ-მეთქი. არ შემიძლია, სულ რომ ოქროში ჩამსვა, საქართველოდან ვერ წავალ. მამისგან გამომყვა, მეც პატრიოტი ვარ. თუმცა დაფასება ამ ქვეყნისგან და ამ ქალაქისგან მე მაინცდამაინც არ მიგრძვნია, მაგრამ ამაზე ბევრი საუბარი არ მინდა… 1990 წელს რომ არ გარდაცვლილიყო ალიოშა, ალბათ, წავიდოდა პარიზში.”

ავტორი: იდა ბახტურიძე
ფოტოგრაფი: სალომე ცოფურაშვილი

The post გულნარა ჩიტაძე, 82 წლის, გორი appeared first on WomenOfGeorgia.

]]> ლუდმილა სალია, 61 წლის, ხურვალეთი, გორის მუნიციპალიტეტი / სოხუმი https://womenofgeorgia.ge/%e1%83%9a%e1%83%a3%e1%83%93%e1%83%9b%e1%83%98%e1%83%9a%e1%83%90-%e1%83%a1%e1%83%90%e1%83%9a%e1%83%98%e1%83%90-61-%e1%83%ac%e1%83%9a%e1%83%98%e1%83%a1-%e1%83%ae%e1%83%a3%e1%83%a0%e1%83%95%e1%83%90/ Thu, 21 Feb 2019 16:34:13 +0000 https://womenofgeorgia.ge/?p=2850 „აფხაზეთიდან ვარ, კერძოდ, სოხუმიდან, აფხაზეთის ომის მონაწილე. აგუძერაში სამხედრო ჰოსპიტალში ვმუშაობდი. დაცემული ქალაქიდან 28 სექტემბერს წამოვედი და ჭუბერის გზით, ფეხით გადმოვედი. ათასი უბედურება მაქვს გამოვლილი და დღემდე ვარ ომში. მძიმე გასახსენებელია ჩემთვის აფხაზეთის ომის ამბავი… პირველ რიგში, თუნდაც იმიტომ, რომ ძალიან ბევრი ახალგაზრდა დაიღუპა. ახალგაზრდა...

The post ლუდმილა სალია, 61 წლის, ხურვალეთი, გორის მუნიციპალიტეტი / სოხუმი appeared first on WomenOfGeorgia.

]]> „აფხაზეთიდან ვარ, კერძოდ, სოხუმიდან, აფხაზეთის ომის მონაწილე. აგუძერაში სამხედრო ჰოსპიტალში ვმუშაობდი. დაცემული ქალაქიდან 28 სექტემბერს წამოვედი და ჭუბერის გზით, ფეხით გადმოვედი. ათასი უბედურება მაქვს გამოვლილი და დღემდე ვარ ომში.

მძიმე გასახსენებელია ჩემთვის აფხაზეთის ომის ამბავი… პირველ რიგში, თუნდაც იმიტომ, რომ ძალიან ბევრი ახალგაზრდა დაიღუპა. ახალგაზრდა ბიჭები, რომლებიც მართლა გულანთებულები იყვნენ და მართლა ეგონათ, რომ საქართველოსთვის და დამოუკიდებლობისთვის იბრძოდნენ. მაგრამ, თურმე განწირულები ვყოფილვართ, ჩვენ ვყოფილვათ საზარბაზნე ხორცი, რომლებიც ხელისუფლებამ მიგვატოვა.  ჩვენ მაინც ბოლომდე გავძელით, ბოლო წუთამდე, სანამ არ შემოგვესივნენ და სათითაოდ ამოწყვეტა არ დაგვიწყეს, ერთმანეთი არ მიგვიტოვებია.

28 სექტემბერს, დილით, წებელდისკენ გავუყევით გზას. ამ გზაზე 12 დღე მოვდიოდით, საკენში კი ავად გავხდი. თოვლში და წვიმაში სიარულისგან 41 გრადუსი მქონდა სიცხე. პიელონეფრიტი დამემართა.  საშინელება იყო ის 12 დღე საკენში ყოფნა, ჩვენი პატრონი არავინ იყო. ერთი ვერტმფრენი გადმოფრინდებოდა სამ დღეში ერთხელ და პურს ჩამოყრიდა, მაგრამ სადაც პურს ჩამოყრიდა, იქაც ისეთი საშინელებები ხდებოდა, ხალხი ერთმანეთს ხოცავდა.  

ყველა ჯგუფებად იყო დაბანაკებული. ჩემთან ერთად მოდიოდნენ ჩემი ახლობლები, ერთი ოჯახივით ვიყავით. ერთხელ, ამინდის გამო სამი დღე ვერ მოფრინდა ვერტმფრენი. სამი დღე მშივრები ვიყავით. ერთხელაც 6 პურის აღება მოვახერხე, ე.წ. აგურის პურები იყო და  სამი ცალი აქეთ ხელში მიჭირავს, სამი – იქეთ. ამ 6 პურს 10 ადამიანი ელოდებოდა… როგორ მწარედ ვიხსენებ იმ დღეს. ბევრი უპუროდ დარჩა. სანამ ჩემს ჯგუფთან მივიდოდი, გზაში ერთმა მოხუცმა მთხოვა, რამდენი დღეა მშიერი ვარ და მომეცი პურიო, კიდევ ნაცნობი შემხვდა, იმასაც მივეცი. დამრჩა 4 პური, მოვდივარ და მოდის ვიღაცა კაცი, მოხუცი, მოჰყავს ორი ბავშვი,  ცინგლიანი, სიცივისგან აკანკალებულები, ფეხშიშველი. ეტყობა, რაც ეცვათ, იმით წამოვიდნენ. დადგა ეს კაცი, თან აჯანჯღარებს ამ ბავშვს და მეუბნება – იცი, ეს ბავშვი 5 დღეა მშიერიაო… ოთხივე პური მივეცი. უპუროდ მოვედი ჩემებთან. მაგრამ აი, ჩემს ერთ შვილს გეფიცებით, იმ დღეს ისეთი გამძღარი ვიყავი, იმ დღეს არ მომშიებია. აი, ასეთი დღეები მაქვს გამოვლილი.  

ამ გზაზე, ერთი სამი კილომეტრი დიდი ორმო იყო ამოჭრილი, ამ ორმოში მიდიხარ და ხედავ მარტო ცას. ჩემს დისშვილს ხუმრობით ვუთხარი, ჩვენთან ხომ იციან სამეგრელოში, ადამიანი რომ დაიკარგება და უკვე იციან, რომ მკვდარია, ნიშნით დაიტირებენ ხოლმე, აი, ახლა ჩვენ კიდევ თუ არ გამოვჩნდით დროზე, ალბათ მკვდრები ვეგონებით და დაგვიტირებენ მეთქი. ჩემი დისშვილმა კი მითხრა – ჩვენ იქნებ მკვდრები ვართ უკვე და იქნებ ჯოჯოხეთში მოვხვდითო. უკვე ისეთი შეგრძნება გვქონდა, რომ ცოცხალი აღარ ვიყავით.

ადამიანის ფსიქოლოგია იმ დონემდე მიდის, რომ ფიქრობ, შეიძლება ცოცხალი აღარ ვარ, მეორდება ეს საშინელება, მიდიხარ გზაზე, ალპური ზონაა, ვიღაცა გზაზე გდია მკვდარი და მიწას ვერ გათხრი იმიტომ, რომ  გაყინულია და არაფერი გაქვს, რომ გათხარო. გაუვლი გულცივად, ვერ ეხმარები. რომ დარჩე, შენც იგივე დაგემართება და რაღაც გადარჩენის ინსტინქტი გეხმარება, რომ გზა გააგრძელო.

რაღაცნაირად ჯვარში ჩამოვაღწიე, ჯვარიდან – ზუგდიდში, საიდანაც თბილისში მინდოდა წასვლა, რადგან ჩემი და დაჭრილი იწვა რესპუბლიკურში, რომელიც სოხუმიდან ბოლო თვითმფრინავს გამოვაყოლე. მინდოდა მაგის სანახავად ჩასვლა და აბა, როგორ ჩავსულიყავი?! სამანქანო გზა გადაკეტილი იყო. წავედი ფოთში, ფოთიდან „ბარჟით“ ბათუმში და ბათუმიდან – თბილისში გოდერძის უღელტეხილით ავტობუსს გავყევი. ხაშურში დაგვაყაჩაღეს. თურქეთიდან ნავაჭრით მოდიოდა ხალხი. ვიღაცას ფეხსაცმელი მოჰქონდა, ვიღაცას – კაბები… მე უკვე გადაკეტილი მქონდა, არავინ მაინტერესებდა, ჩამოვედი და დავუდექი ამ ბიჭებს, რას აკეთებთ მეთქი. შენ ვინ ხარო, ვინ ვარ და ომიდან მოვდივარ, სამხედრო ჰოსპიტალში ვმუშაობდი მეთქი, ხელი არ მოკიდოთ არაფერს, სად მიგაქვთ მეთქი, უპატრონო ბავშვთა სახლში მიგვაქვსო. ოთხი წყვილი ფეხსაცმელი რომ ამოიღე, 42 ზომა რომელ ბავშვს აქვს ფეხი მეთქი. აი, ასე დაგიდგებით, მომკალით, მე თუ მომკლავთ, წაიღებთ, თუ არადა არაფერს გაგატანთ მეთქი. მობრუნდნენ, თითო-თითო რაღაცები აიღეს და წავიდნენ. აი, ახლა ვფიქრობ, ბრძოლას ყოველთვის აქვს აზრი. გზაში მლოცავდა ყველა, როგორ მეფერებოდნენ, მისამართს მთხოვნდნე, მე კი ვეუბნებოდი, რომელი მისამართი მოგცეთ მეთქი?! არც პირადობა მქონდა, არც პასპორტი, სახელი და გვარი ვიყავი დარჩენილი და რა მეცვა არ გაინტერესებთ? სამხედრო ფორმა, რომელიც დღემდე შენახული მაქვს და გარედან მეცვა თეთრი ხალათი. გზაში რომ ქალები მოდიდონენ, ეს სამხედრო ფორმა გამახდევინეს, ერთმა ჯემპრი მომცა, მეორემ – შარვალი.

„სახლი საზღვრების გარეშე“

ხანდაზმულთა თავშესაფრის გაკეთება ჩემი დიდი ხნის ოცნება იყო. ამდენ ადამიანს რომ ვხედავდი სანაგვეში ჩაყუდებულს, ამდენი ადამიანი რომ ვნახე აქ გაუბედურებული, ვიცოდი, რაღაც უნდა გამეკეთებინა. ძალიან სიმბოლური სახელი შევურჩიე ამ თავშესაფარს. მე არ ვცნობ საზღვრებს, მიუხედავად იმისა, რომ სოფელში საგუშაგოა და ოსებთან კომუნიკაცია ძალიან ჭირს, თუ მათ ჩემი დახმარება დასჭირდებათ, მე მათ ყველანაირ დახმარებას გავუწევ.

დევნილობაში გავთხოვდი და ეს სახლი ხურვალეთში ჩემს დედამთილს ეკუთვნოდა, გარდაცვალების შემდეგ კი ჩემს მეუღლეს მემკვიდრეობით გადაეცა. სახლი დაკეტილი გვქონდა 2008 წლის შემდეგ, თბილისში ვცხოვრობდით.  

სანამ ამ თავშესაფარს გავხსნიდი, მანამდე კარდაკარის პრინციპით დავიარე სოფლები, მოხალისეთა ჯგუფი ავიყვანე და გავაკეთეთ მოსახლეობის აღწერა – რამდენი იყო მარტოხელა, ვინ რა ასაკის იყო,  შშმ პირები, სოციალურად დაუცველები და ა.შ. ესენი ყველა აღვწერეთ, დავახარისხეთ, შევქმენით ბაზა. რის შემდეგაც გავიარე კონკურსი და მივიღე დაფინანსება სოციალური საწარმოს გასახსნელად.

მაგრამ ამას იმხელა შრომა უძღვოდა წინ,  პროექტი ხორციელდებოდა თანადაფინანსებით, მე ჩავდე მატერიალური რესურსი – ამხელა სახლი, მაგრამ გარდა ამისა, სკამი, მაგიდა, საწოლი, ლეიბი და ა.შ.  ძალიან ბევრი რაღაც იყო ჩემი. გარდა ამისა, თანხა – 17 ათასი ლარი. ყველაზე სასაცილო ის იყო, რომ მერე მომიყვა ჩემი პროექტის კოორდინატორი, რომ წავიკითხე ეს პროექტი, მიწა, სახლი, ავეჯი, კიდე ამდენი ათასი ლარი, ვიფიქრე, რომ ეს ქალი ან აფერისტია, ან – გიჟიო.

თავშესაფარი 13 ადამიანზეა გათვლილი. ახლა 12 მოხუცი მყავს. მათგან ვინმე რომ გარდაიცვლება, სხვას ჩარიცხავენ.

ერთი მოხუცი მე დავკრძალე და ძალიან მძიმედ გადავიტანე ეს ამბავი. გორელი კაცი იყო, სიმსივნე ჰქონდა. სხვა თავშესაფრიდან იყო, სახელს არ ვიტყვი, საიდანაც გამოაგდეს, რადგან უკვე სიმსივნე ჰქონდა. იმას ხომ ვერ ვეტყოდი, შენ მოკვდები და ვის შევატყობინო მეთქი, მითხარი ვინმე ნათესავი, ცუდად რომ გახდე მეთქი, არაფრით არ მეუბნებოდა. გარდაიცვალა, მე გავასვენე. მერე მის მობილურში ვნახე ტელეფონის ნომერი, დავრეკე და ვუთხარი, ბატონი თამაზი გარდაიცვალა და თქვენი ნომერია აქ მეთქი. არ ვიცი, არ ვიცნობ ვინ არისო. მერე ვნახე რუსული ნომერი და იქაც დავრეკე, მიპასუხა მისმა  ძმისშვილმა, ვლადიკავკაზში დამირეკავს თურმე. რომ ვუთხარი, გარდაიცვალა მეთქი, მითხრა, დედაჩემის ნომერს მოგცემთ ახლა და დაურეკეთო. ეს ის ნომერი იყო, რომელმაც მითხრა, არ ვიცნობო. ისევ დავრეკე და ვუთხარი, თამაზი გარდაიცვალა და გავასვენე მეთქი. „ნასილკაზე“ ასვენიაო, მკითხა და რას ნიშნავს „ნასილკაზე“ ასვენია, დავკრძალე მეთქი და არა, „ნასილკით“ დამარხეო? ჩვეულებრივად, ქრისტიანულად ავუგე წესი და აბსოლუტურად ყველაფერი გავუკეთე, ეკლესიაში დავასვენე და დავკრძალე მეთქი. აქ დავმარხე, ხურვალეთში, რამდენიმე დღეში ის გოგო ჩამოვიდა, ამოასვენეს, საგვარეული სასაფლაო ჰქონიათ გორში და იქ გადაასვენეს.

მოხუცების აქ მოხვედრის მიზეზი სხვადასხვაა. ზოგი ძალადობის მსხვერპლია, ზოგი უსახლკაროდ დარჩა, ზოგი გერმა გამოაგდო, ასეთებიც არიან. ერთი მოხუცი მყავს ჩარიცხვის დღიდან. აქედან არავინ წასულა, თუ არ გარდაიცვლებიან, არ მიდიან.

სამომავლოდ, ძალიან დიდი სურვილი მაქვს ალცჰაიმერით დაავადებულთა სახლი გავხსნა. პროექტიც გაკეთებული მაქვს უკვე.“

ავტორი: ნინო გამისონია

ფოტო: ნინო ბაიდაური

The post ლუდმილა სალია, 61 წლის, ხურვალეთი, გორის მუნიციპალიტეტი / სოხუმი appeared first on WomenOfGeorgia.

]]> ეთერი კოზინა, 40 წლის, თბილისი/გორი https://womenofgeorgia.ge/%e1%83%94%e1%83%97%e1%83%94%e1%83%a0%e1%83%98-%e1%83%99%e1%83%9d%e1%83%96%e1%83%98%e1%83%9c%e1%83%90-40-%e1%83%ac%e1%83%9a%e1%83%98%e1%83%a1-%e1%83%97%e1%83%91%e1%83%98%e1%83%9a%e1%83%98%e1%83%a1/ Mon, 14 May 2018 23:08:39 +0000 https://womenofgeorgia.ge/?p=2532 მამა და თავისუფლება „არასდროს მომწონდა გოგოების სათამაშოები. ჩემი პირველი საჩუქარი სათამაშო მანქანა და თოფი იყო. ძირითადად მამაჩემს მოჰქონდა. მამას ჩემი ბიჭური ხასიათი და თვისებები მოსწონდა და ამით აღფრთოვანებულიც კი იყო. მე ფეხბურთიც მიტაცებდა და ჩემს უფროს ძმაზე უკეთესად ვთამაშობდი კიდეც. პრინციპში, შეიძლება ითქვას, რომ მამაჩემი...

The post ეთერი კოზინა, 40 წლის, თბილისი/გორი appeared first on WomenOfGeorgia.

]]> მამა და თავისუფლება

„არასდროს მომწონდა გოგოების სათამაშოები. ჩემი პირველი საჩუქარი სათამაშო მანქანა და თოფი იყო. ძირითადად მამაჩემს მოჰქონდა. მამას ჩემი ბიჭური ხასიათი და თვისებები მოსწონდა და ამით აღფრთოვანებულიც კი იყო. მე ფეხბურთიც მიტაცებდა და ჩემს უფროს ძმაზე უკეთესად ვთამაშობდი კიდეც. პრინციპში, შეიძლება ითქვას, რომ მამაჩემი მზრდიდა როგორც ბიჭს, იმიტომ რო ჩემში საკუთარი პოტენციალის რეალიზებას ხედავდა. მეგობრებიც ბიჭები მყავდა. ერთადერთი ვინც მეჩხუბებოდა და მზღუდავდა, ბიჭებთან რომ ვთამაშობდი ეზოში ფეხბურთს, ჩემი ძმა იყო, რომელსაც თითქოს ეუხერხულებოდა ის ფაქტი, რომ მისი და მაინცდამაინც გოგოების თამაშებით არ იყო გატაცებული. თანაც გამოდიოდა, რომ ბავშვობაში მისი კონკურენტიც ვიყავი ფეხბურთში. თუმცა მამა ყოველთვის მხარს მიჭერდა და თითოეულ ჩემს სურვილს აკმაყოფილებდა. და მეც ფანატურად ვიყავი მამაზე შეყვარებული.“

მამა და შეზღუდვები ანუ რაც მამას უნდა

„რამდენადაც თავისუფლად მზრდიდა მამა ბავშვობაში, იმდენად მკაცრი იყო ჩემი საჯარო მოღვაწეობის მიმართ. მანამ სანამ ეზოში, ბიჭებთან ფეხბურთის თამაშით ვიყავი გატაცებული, ეს მისაღები აღმოჩნდა. თუმცა, როგორც კი პროფესიონალი მწვრთნელებისგან შეთავაზება მიიღო ჩემი ნაკრებში გაწევრიანების შესახებ, უპასუხა, დაანებეთ თავი ჩემს ქალიშვილს, ადექით და თქვენი გოგოები გააწევრიანეთო. ეს იყო პირველი შეზღუდვა, რაც მამაჩემისგან მივიღე.

ვინაიდან სპორტი სულ მიზიდავდა, ცურვით დავინტერესდი და საფეხბურთო მოედნის ნაცვლად, აუზზე გავაგრძელე ვარჯიშები. შეიძლება ითქვას, რომ ისეთი სერიოზული მიღწევები მქონდა, რომ სპორტის ოსტატის კანდიდატი გავხდი. ეს იყო პოლიტიკურად და ეკონომიკურად რთული პერიოდი, 90-იანი წლების დასაწყისი, ამიტომ გორის საცურაო აუზმა ვერ შეძლო ფუნქციონირება და მალე დაიხურა. შედეგად, თითქმის ყოველდღე თბილისში ჩამოვდიოდი, რომ ვარჯიშში წყვეტა არ მქონოდა. შეჯიბრისთვის ვემზადებოდი. იმ პერიოდში საქართველოს ნაკრების უფროსი მწვრთნელი მავარჯიშებდა და ჩემი შედეგების გამო, შემომთავაზა მოსკოვში სპორტული მოღვაწეობის გაგრძელება, რაზეც მამამ უარი უთხრა. საბოლოოდ, უკვე თინეიჯერობის ასაკში ცურვაზეც თავი დამანებებინა, იმ მიზეზით, რომ გოგო ვიყავი და ცურვა მხრების მუსკულატურას განავითარებდა. ქალის სტანდარტში კი ეს არ ჩაჯდებოდა.

ამის შემდეგ კალათბურთით დავინტერესდი. უფროსების გუნდში მოვხვდი. თუმცა ცურვაზე მამისგან ჩუმად დავდიოდი, ვვარჯიშობდი და ადგილობრივ შეჯიბრებებშიც ვიღებდი მონაწილეობას. ეს მამაჩემს არ გაუგია. ხშირად ხდებოდა ისე, რომ წინა დღეს ცურვაში მქონდა შეჯიბრი და მეორე დღეს კალათბურთის მატჩში ვიღებდი მონაწილეობას.

სხვათაშორის, იმ პერიოდში დავინტერესდი ჭიდაობით და კარატეთი. ჩემი მეგობრის, კობა კურტანიძის მეუღლე, მანანა ჭიღლაძე იყო არაჩვეულებრივი მოჭიდავე. მახსოვს, ერთხელ გავყევი ვარჯიშზე, მე უნდა დამეწყო. მამამ მომაგნო და სულ ძალით გადმომიყვანა ტატამიდან. კარატეც მამის სურვილის გამო დავთმე.

მიუხედავად იმისა, რომ მამა კაცური სპორტით სერიოზულად დაინტერესებას მიკრძალავდა, ის არასდროს მზღუდავდა ჩაცმულობასა და მეგობრებთან სიარულში. ამ მხრივ, ვისიც ყველაზე მეტად მეშინოდა, ჩემი ძმა იყო, რომელიც მუდმივად მიკონტროლებდა ჩემი შორტისა და კაბის სიგრძეს, დეკოლტეს რადიუსს, მეგობრებს. თუ ბიჭთან ერთად დამინახავდა, აუცილებლად მანქანაში მაიძულებდა ჩაჯდომას და სახლში მივყავდი. არადა, უმეტესად ბიჭებთან ვმეგობრობდი. თუმცა ახლა უკვე ჯანსაღი ურთიერთობები გვაქვს და ის ჩემი საუკეთესო მეგობარი და მესაიდუმლეა.

აბიტურიენტობის პერიოდში, ძალიან მინდოდა ფიზკულტურის ინსტიტუტში ჩაბარება. ჩემი მისწრაფება იყო მწვრთნელი გამოვსულიყავი, მაგრამ აქაც წინააღმდეგობა დამხვდა ოჯახისგან. ოჯახში ყველა ექიმები იყვნენ და ჩემგანაც ამ ტრადიციის გაგრძელება მოითხვეს. ასე ჩავაბარე სამედიცინოზე, რაც პრაქტიკულად არაფერში გამომიყენებია.“

მიზანში სროლა, როგორც მედიტაცია

„სროლით სულ ვიყავი დაინტერესებული. თუმცა სერიოზულ მსროლელთა კლუბში არასდროს ვყოფილვარ. ძირითადად მარტივი ტირებით შემოვიფარგლებოდი და ეს საქმეც კარგად გამომდიოდა. უკვე 2 შვილი მყავდა, როცა მეგობარმა შემომთავაზა, სკა-ზე წავიდეთ და პროფესიონალურ ტირში ვისროლოთო. იმდენად კარგი შედეგები მქონდა, რომ დედაჩემმა, რომელიც ჩემი ყველაზე დიდი მხარდამჭერია, პრაქტიკულად მაიძულა, რომ ამ სპორტით სერიოზულად დავკავებულიყავი. თავად დედაც საუკეთესო მიზანში მსროლელია და შემიძლია თამამად ვთქვა, რომ დედაჩემის ასეთი მხარდაჭერა რომ არ ყოფილიყო, უფრო მეტიც, მოთხოვნა, ალბათ ამ სპორტს არ გავყვებოდი. ჩემი შედეგებით შეგულიანებულმა, იქვე მწვრთნელს დაველაპარაკე, რომ მინდოდა ამ სპორტით სერიოზულად დაკავება. სოსომ, ჩემმა პირველმა მასწავლებელმა, მითხრა, რომ უკეთესი იქნებოდა ნინო სალუქვაძესთან თუ ვივარჯიშებდი, რომელსაც ახალი დაქომპლექტებული ჰქონდა გუნდი თავისსავე ტირში. ერთი თვის მისული ვიყავი სროლაზე, რომ პირველივე შეჯიბრზე მეორე ადგილი დავიკავე. ასე დავრჩი ნინოსთან და მასთან ერთად ვასპარეზობდი ევროპისა და მსოფლიო თასის შეჯიბრებში.

იცით რა მომწონს სროლაში?! აქ არ აქვს მნიშვნელობა არც ასაკს, არც ფიზიკურ აგებულებას, მთავარია გქონდეს ნებისყოფა და მტკიცე ნერვები. და კონცენტრაციის უნარი. თუ სროლის დროს სხვა ფიქრი მოვიდა თავში, გარდა მიზნისა, სულ სხვაგან გაიქცევა ტყვია. სროლა მედიტაციასავითაა – სრულად უნდა მოახდინო გონების გათავისუფლება ნებისმიერი ყოფითი ფიქრისგან, აკონტროლო სუნთქვა, რაც გეხმარება გადატვირთვაშიც. თუმცა საკმაოდ შრომატევადი სპორტია, დღეში მინიმუმ 3 საათი ფეხზე გიწევს დგონა. 2 დღეც რომ ჩააგდო და არ ივარჯიშო, უკვე ნეგატიურად აისახება შენს შედეგებზე.

ეს იყო სპორტი, რომელიც მივიღე ჩემად და აქ ვაპირებდი საკუთარი თავის რეალიზაციას. თან ძალიან გამიმართლა, რომ არავინ მზღუდავდა. ყველა გვერდით მედგა, მათ შორის ჩემი მეუღლეც, რომელმაც პირადად მაჩუქა საკუთარი სპორტული იარაღი. ევროპაში ასპარეზობაზე სიარულის პრობლემაც არასდროს მქონია. ბავშვებთან დედა რჩებოდა. (მამა უკვე ჩვენს ოჯახში აღარ ცხოვრობდა და მასთან დისტანცირებაც ამ ფაქტმა გამოიწვია). სხვათაშორის, გერმანიასა და იტალიაში ასპარეზობაში მონაწილეობას ზუსტად იმ პერიოდში ვიღებდი, როცა მესამე ბავშვზე ვიყავი ორსულად და ეს სრულიადაც არაფერში მიშლიდა ხელს.

მშვიდობით, იარაღო…

რამდენიმე წლის წინ ჩემს ქმარს საკუთარ რესტორანში უბედური შემთხვევა ჰქონდა – გაზმა გაჟონა, დაგროვდა და სარდაფში იმ დროს აფეთქდა, როცა ზურა იქ იმყოფებოდა. 70%-იანი დამწვრობა მიიღო, არავის ეგონა, თუ გადარჩებოდა. როცა გადარჩა, უკვე საუბარი იყო კიდურების ამპუტირებაზე. ახლა ჩემი სპორტით გატაცების დრო აღარ იყო. მის გვერდით უნდა ვყოფილიყავი და გადამერჩინა. სიცოცხლის შენარჩუნების შემდეგ, ბევრი ვიმუშავეთ მეც და ექიმებმაც და კიდურებიც შევუნარჩუნეთ. საკუთარი ხელით ვუტარებდი ყოველდღიურ გადახვევების პროცედურებს. აქ გამომადგა ჩემი სამედიცინო განათლება. ზურას რეაბილიტაციას 7 თვე დასჭირდა. ეს პერიოდი საკმარისი იყო იმისთვის, რომ სპორტულ სფეროს ჩამოვშორებოდი და თავი ოჯახისთვის მიმეძღვნა. ჩემი პნევმატური იარაღი სათუთად შევინახე სეიფში…

ბიზნესში

„რადგან სპორტი გარკვეული მიზეზების გამო არ გამომივიდა, ჩემი ძალები ბიზნესში მოვსინჯე. რესტორნების საოჯახო ბიზნესი გვქონდა გორსა და ქობულეთში და იქ ჩავუდექი სათავეში მენეჯმენტს. ადმინსტრაციული საქმიდან დაწყებული, მომარაგებამდე დამთავრებული, ყველაფერს მე ვაკეთებდი და სხვათაშორის ძალიან წარმატებით წავიდა ბიზნესის საქმე. ის კი არადა, ქობულეთში რესტორნის მშენებლობა რომ დავიწყეთ, 2003 წელს, უშუალოდ მე ვმონაწილეობდი სამშნებლო და სამღებრო საქმიანობაში. მოგვიანებით, გორში მოზრდილთა ამბულატორიული კლინიკის დირექტორის პოზიციაც გადავიბარე. მივხვდი, რომ მენეჯმენტი კარგად გამომდიოდა.

თუმცა ჩემი პირველადი სურვილი, ვყოფილიყავი სპორტში აქტიურ სპორტსმენად და მწვრთნელად, არ განელებულა. იმდენად დიდი სურვილი მქონდა მწვრთნელი ვყოფილიყავი, რომ გორში ბავშვთა საცურაო აუზზე დავიწყე მუშაობა, სადაც ყოველდღე თბილისიდან დავდიოდი ბავშვებთან. წარმოიდგინეთ ხელფასი 16 ლარი მქონდა და საწვავში 60 ლარი მეხარჯებოდა. ფინანსური დაინტერესება საერთოდ არ მქონია, იმდენად მსიამოვნებდა ეს საქმე. ძალიან კარგი ბავშვები გამოვზარდე…
ეს ინტერვიუ შესაძლოა ჩემი მოტივატორი გახდეს. იმდენად ორგანულია ჩემთვის სპორტი, რომ არ მეთმობა. იქნებ ჩემი სეიფიც გავხსნა, სადაც ჩემი სპორტული იარაღი ინახება და ახლიდან დავიწყო ვარჯიში.“

ავტორი: მაიკო ჩიტაია
ფოტო: ნინო ბაიდაური

The post ეთერი კოზინა, 40 წლის, თბილისი/გორი appeared first on WomenOfGeorgia.

]]> ანა ჯაფარიძე, 15 წლის, გორი https://womenofgeorgia.ge/%e1%83%90%e1%83%9c%e1%83%90-%e1%83%af%e1%83%90%e1%83%a4%e1%83%90%e1%83%a0%e1%83%98%e1%83%ab%e1%83%94-15-%e1%83%ac%e1%83%9a%e1%83%98%e1%83%a1-%e1%83%92%e1%83%9d%e1%83%a0%e1%83%98/ Wed, 11 Apr 2018 14:23:02 +0000 https://womenofgeorgia.ge/?p=2495 სკოლა ————- “გორის ერთ-ერთი საჯარო სკოლის მეცხრე კლასში ვსწავლობ. სკოლას რომ შევხედოთ სხვადასხვა მხრიდან, ბევრ დადებითს და უარყოფითს აღმოვაჩენთ. დავიწყებ იქიდან, რომ სკოლა ერთადერთი თუ არა ერთ-ერთი საშუალებაა ადამიანის პიროვნული განვითარებისთვის და აღზრდისთვის, რადგან ჩვენი ცხოვრების და ყოველდღიურობის უდიდეს ნაწილს სკოლაში ვატარებთ. ასე ვთქვათ, იქ...

The post ანა ჯაფარიძე, 15 წლის, გორი appeared first on WomenOfGeorgia.

]]> სკოლა
————-
“გორის ერთ-ერთი საჯარო სკოლის მეცხრე კლასში ვსწავლობ. სკოლას რომ შევხედოთ სხვადასხვა მხრიდან, ბევრ დადებითს და უარყოფითს აღმოვაჩენთ. დავიწყებ იქიდან, რომ სკოლა ერთადერთი თუ არა ერთ-ერთი საშუალებაა ადამიანის პიროვნული განვითარებისთვის და აღზრდისთვის, რადგან ჩვენი ცხოვრების და ყოველდღიურობის უდიდეს ნაწილს სკოლაში ვატარებთ. ასე ვთქვათ, იქ ვანსხვავებთ შავს და თეთრს, იქ ვაწყდებით წინააღმდეგობებს და ა.შ. მაგრამ სხვა მხრიდან თუ შევხედავთ განათლების სისტემას, უამრავი პრობლემაა და ბევრი რამ არ მომწონს. მგონია, რომ სკოლა არის ის დაწესებულება, რომელიც, თითქოს, ერთ ნაჭუჭში გვაქცევს და თითოეულმა ჩვენთაგანმა უნდა იბრძოლოს, რომ რეალიზება მოახდინოს იმ ცოდნის, რასაც სკოლიდან იღებს. განათლების სისტემა არ ფიქრობს მოსწავლის ინდივიდუალურ განვითარებაზე და იმაზე, რამდენად გამოადგება მის პროფესიას კონკრეტული საგანი. ჩემი სურვილია და დარწმუნებული ვარ ბევრი მოსწავლის, რომ ჩვენ თვითონ ვქმნიდეთ საკუთარ ცხრილს და სასწავლო გეგმებს, რომელიც ჩვენი პროფესიული განვითარებისთვის გამოგვადგება. ამით ჩამოყალიბდება ის პროფესიონალიზმი, რომელიც დაამსხვრევს არაკვალიფიციური კადრებისგან შემდგარ სისტემას და აღმოფხვრის პრობლემას.

ერთ-ერთი დიდი და რეალური პრობლემა არის ბულინგი სკოლებში. ეს ეხება, არამხოლოდ, იმ ინდივიდს, რომლის თავსაც ეს ხდება, არამედ მთლიან საზოგადოებას. ბულინგის არსებობა არის დასტური იმისა, რომ ბოროტება და აგრესია გავრცელებულია მოსწავლეებში. სახელმწიფოს მხრიდან ის ქმედებები, რაც რამდენიმე თვის წინ მომხდარ ცნობილ ტრაგედიას მოჰყვა, უმჯობესი იყო მანამდე ყოფილიყო და იქნებ თავიდანაც აგვეცილებინა მსგავსი ტრაგედიები. დღეს პოლიციის ეკიპაჟი მუდმივად დგას სკოლასთან და აკონტროლებს სკოლის მიმდებარე ტერიტორიას, მაგრამ მხოლოდ პოლიცია და გამკაცრებული კონტროლი არ არის გამოსავალი. ჩემი აზრით, პრობლემის გადაჭრის სხვა გზებზეც უნდა ვიფიქროთ. მაგალითად, სკოლაში სისტემატურად უნდა დადიოდეს ფსიქოლოგი, რომელიც არამარტო ბავშვებთან, არამედ მშობლებთანაც იმუშავებს. დღეს ასე არ არის. ჩვენთან ფსიქოლოგმა იმ ტრაგედიის შემდეგ ერთი საერთო შეხვედრა ჩაატარა სკოლაში, სადაც დასწრება ნებაყოფლობითი იყო. გულდასაწყვეტია, მაგრამ ბევრი არ დაესწრო ამ შეხვედრას. ამიტომ ვთვლი, რომ ფსიქოლოგთან შეხვედრები სავალდებულო ან საგაკვეთილო პროცესის ნაწილი უნდა იყოს. მაგალითად, ფსიქოლოგი რომ შედიოდეს კლასში ინტენსიურად და ბავშვებს ესაუბრებოდეს. მგონია, რომ ფსიქოლოგს შეუძლია რადიკალურად შეცვალოს ბავშვის აგრესიული ქცევა. საინტერესო იყო ამ საერთო შეხვედრისას წამოჭრილი საკითხები. მაგალითად, კითხვაზე ჩვენ როგორ მოვიქცეოდით მსგავს სიტუაციაში (ავტ. იგულისხმება ტრაგედია, რომელსაც ორი მოსწავლის სიცოცხლე შეეწირა რამდენიმე თვის წინ), გოგოების უმრავლესობამ უპასუხა, რომ დარეკავდა 112-ში ან პოლიციას მიმართავდა. ბიჭები კი ამბობდნენ, რომ თავად მივიდოდნენ და არ ჩარევდნენ პოლიციას.

რაც შეეხება მასწავლებლების დამოკიდებულებებს, ვხვდები სტერეოტიპებით მოაზროვნე მასწავლებლებსაც და ამ სტერეოტიპებისგან თავისუფლებსაც. მაგალითად, მახსოვს ერთხელ ბიჭს დაავალა ერთ-ერთმა მასწავლებელმა დაფის გაწმენდა. ჩემმა კლასელმა ბიჭმა ეს გააპროტესტა – მე რატომ უნდა გავწმინდო, როცა კლასში 15 გოგოაო. საპასუხოდ კი მასწავლებელმა თანასწორობაზე საუბარი დაიწყო და ეს ძალიან მესიამოვნა. ხომ შეიძლებოდა გაჩუმებულიყო და არც არაფერი ეთქვა? თუმცა ისიც მახსოვს, ცინიზმით როგორ თქვა ერთ-ერთმა მასწავლებელმა ორსულ გოგოზე, რომ მოსწავლეების საყურეებით სიარულს ვინ ჩივის, როცა „ამხელა მუცლით“ უზის გოგო კლასში. ასევე, მეგობრებისგან ხშირად მსმენია როგორ ეუბნებიან მასწავლებლები, რომ კონკრეტულ ლექსსის ან ნაწარმოების ჩაბარებისას ბიჭებზე გაამახვილებს ყურადღებას, ან ბიჭებისგან დაიწყებს გამოკითხვას, რადგან გოგოებს არ ეხებათ პატრიოტიზმის თემა. ისიც მსმენია, რომ ფიზიკა, ქიმია, მათემატიკა და მსგავსი საგნები დიდად არ მოეთხოვებათ გოგოებს და ვერც გაართმევენ ისე თავს, როგორც ბიჭები მოახერხებენ და ა.შ. თუმცა, ბედნიერი ვარ, რომ ეს ბოლო მაგალითები ჩემს თვალწინ არ მომხდარა. მე არც გავჩუმდებოდი ამაზე, რადგან კარგად გავიაზრე, რომ გაჩუმებით პრობლემა არ გვარდება და თუ თითოეული ჩვენთაგანი არ ვეცადეთ ჩვენი წვლილის შეტანას, იქამდე ვერ გავალთ იმ ჩიხიდან, რომელშიც დღეს ვიმყოფებით.

მე ჟურნალისტობას ვაპირებ. ერთ-ერთი მიზეზი რატომაც მინდა ჟურნალისტობა არის ის, რომ ხალხთან მქონდეს უშუალო კავშირი. მინდა მათ ვუთხარ, რომ ის გასაჭირი რაშიც დღეს ჩვენი ქვეყანაა, გაივლის მაშინ, როცა აღარ შეგვეშინდება ხმის ამოღების და ჩვენი აზრის დაცვას შევძლებთ.”

ახალგაზრდა ფემინისტები
———————————————–
“ახალგაზრდა ფემინისტთა საინიციატივო ჯგუფის წევრი ვარ, ანუ თავს ფემინისტად ვთვლი. მანამდე არაფერი ვიცოდი ფემინიზმის შესახებ, სანამ სოციალურ ქსელში სულ შემთხვევით არ ვნახე ინფორმაცია სამუზეუმო კვლევის შესახებ, რომელიც ფემინისტ ქალებს შეეხებოდა. ესენი არიან ის ქალები, რომლებმაც მეთვრამეტე-მეცხრამეტე საუკუნის საქართველოს ისტორია შეცვალეს, მაგრამ, ფაქტობრივად, არაფერი ვიცით მათ შესახებ. ასე მოვხვდი ახალგაზრდა ფემინისტთა საინიციატივო ჯგუფში, სადაც ბევრი რამ გავიგე ფემინიზმის შესახებ. მას მერე, რაც გავიგე რას გულისხმობს და მოიცავს ფემინიზმი, ბევრი მოვლენა ამომიტივტივდა გონებაში ჩემი ცხოვრებიდან, რასაც მანამდე სახელს ვერ ვარქმევდი და მაწუხებდა. მაგალითად, მახსოვს ორი წლის წინ საავადმყოფოში ასეთ სურათს წავაწყდი. ცოლ-ქმარი იყვნენ, რომლებიც ბავშვის სქესის გასაგებად იყვნენ მოსულები. კაცს თან მეგობარი ახლდა და სანამ ქალი ექიმის კაბინეტში იმყოფებოდა ქმარს მეგობარი ამშვიდებდა, რომ აუცილებლად ბიჭი იქნებოდა „ვაჟკაცს ხომ ბიჭი შეეფერება“. ქალი როდესაც გამოვიდა და თქვა, რომ ბიჭია, მახსოვს ქმრის საოცრად გაბრწყინებული თვალები და სიტყვები „ძლივს შვილი მეღირსა!“. აღმოჩნდა, რომ მათი პირველი შვილი გოგო იყო. მაშინ მეც პატარა ვიყავი და ვერც გავაანალიზე, მაგრამ დამამახსოვრდა და ჩამრჩა.

საზოგადოებაში და ჩემს ირგვლივ, არცთუ ისე კარგი დამოკიდებულებებია ფემინიზმის მიმართ. მე ვფიქრობ, ამის მიზეზი ის არის, რომ საზოგადეობას არ აქვს სწორი ინფორმაცია ფემინზმის შესახებ. ფემინიზმის შესახებ საზოგადოებაში არსებულ წარმოდგენებს, ხშირად საერთო არაფერი აქვს სინამდვილესთან. ფემინისტები ჰგონიათ კაცთმოძულე ქალები, რომლებიც ქალების უფლებების წინ წამოწევით აკნინებენ კაცების უფლებებს. ვგრძნობ, რომ კაცებს ძალიან ეშინიათ ქალების ძალას და წინააღდეგობას როცა ხედავენ.

ჩვენს საინიციატივო ჯგუფში განსაკუთრებით ვღელავთ, როცა ნაკლებ ინტერესს ვხედავთ ახალგაზრდებში ამ საკითხის მიმართ. ამიტომ, მაქსმალურად ვცდილობთ გავაზიაროთ ცოდნა და ინფორმაცია, დავამსხვრიოთ ის სტერეოტიპები, რაც ფემინიზმთან არის დაკავშირებლი და მეტი ახალგაზრდა გავხადოთ ჩვენი გუნდის წევრი.

მე, 15 წლის ასაკში, თავს ფემინისტად იმიტომ ვთვლი, რომ მგონია ვალდებული ვარ ხმა ამოვიღო იმ მილიონობით შეშინებული და გაჩუმებული ქალის ნაცვლად, ვინც დღემდე ითმენს ტკივილს და ზეწოლას. მინდა მათ ჩემი ხმა მივაწვდინო და ვუთხრა, რომ არ გაჩუმდნენ. თუკი მეცხრამეტე და მეოცე საუკუნეში იყვნენ კატო მიქელაძე, ეკატერინე გაბაშვილი და სხვა ქალები, რომლებიც იბრძოდნენ დამახინჯებული აზროვნების წინააღმდეგ, რატომ არ შეიძლება, რომ ოცდამეერეთე საუკუნეში ხალხმა გაიცნოს ანა ჯაფარიძე და ის ახალგაზრდა ფემინისტთა ჯგუფი, რომელიც დღეს იბრძვის ძალადობრივი და უთანასწორო საზოგადოების წინააღმდეგ.”

ავტორი: იდა ბახტურიძე
ფოტო: სოფო აფციაური

The post ანა ჯაფარიძე, 15 წლის, გორი appeared first on WomenOfGeorgia.

]]>